Η βροχή

  Εχτές το βράδυ βγήκα στην Γλυφάδα σε μια καλοκαιρινή έξοδο.
   Ο καιρός είναι περίεργος τις τελευταίες μέρες, οπότε τα ρούχα ήταν καλοκαιρινά και ανοιξιάτικα ανακατεμένα. Για το κέντρο ότι πρέπει, για την Γλυφάδα τελικά λίγο ζεστούτσικα.

   Στους δρόμους αμάξια πολλά, οδήγηση με προσοχή και το μυαλό σκεφτικό, ταξίδευε όπου ήθελε. Μια αμηχανία επικρατούσε στην παρέα μάλλον η δική μου σιωπή την ενίσχυε. Η παραλιακή γεμάτη και η Γλυφάδα με αμέτρητο, καλοντυμένο και διάφορο κόσμο.
   Και κάποιος είπε "έχω να ρθω από την αρχή του καλοκαιριού εδώ" και η απάντηση μου "λες να ναι σημάδι?" Η κουβέντα άρχισε σιγά σιγά, και καταλήξαμε για φαγητό (πάλι).

   Η παραγγελία ήρθε και το φαγητό γλύκανε τον ουρανίσκο, ηρέμησε το μυαλό και άφησε την γλώσσα ελεύθερη να εκφραστεί. Κουβεντούλα, πιρουνιές, γέλια, νέα, παρατηρήσεις όλα καλά, διασκεδαστικά, αναμενόμενα. Πλάνα για το ταξίδι στο Παρίσι, sites, ταξιδιωτικοί οδηγοί, αξιοθέατα όλα τα είπαμε ακόμα και το Μονακό αναφέρθηκε... με πειράγματα και γέλια.

   Πήραμε το αμαξάκι να γυρίσουμε, κάναμε και μια παρανομία: βγήκαμε από το κλειστό βενζινάδικο για να αποφύγουμε το φανάρι. Και δεύτερη... πέρασα και το κόκκινο φανάρι επιδεικτικά και αναρχοαυτόνομα ...

   Φτάνοντας κοντά στην Θησέως άρχισε να ψιλοβρέχει και καταλήγοντας στο κέντρο οι υαλοκαθαριστίρες έπαιζαν την δική τους μουσική.

   Τελικά το τέλος του καλοκαιριού είχε σφραγιστεί από την βροχή που έπλενε το αμάξι μου και με μούσκεψε μέχρι να φτάσω σπίτι.