Καλημέρα ίωση!

  Λοιπόν πρέπει να το ομολογήσω... ήμουν υβριστική προς την θεά τύχη.
  Τα τελευταία χρόνια ζούσα σε μια νιρβάνα υγείας! Όλοι γύρω μου αρρώσταιναν από διάφορες ιώσεις που κυκλοφορούσαν και εγώ μια πηγή υγείας και ευεξίας. Στη δουλειά κυκλοφορούσε η ίωση που αργά ή γρήγορα την κολλούσαν όλοι και εγώ ανέγγιχτη. Στο σπίτι όλο και κάποιος κάτι μεταδοτικό κυοφορούσε και εγώ πέρναγα δίπλα τους και ξυστά από τις αρρώστιες. Ούτε ιώσεις, ούτε κρυώματα, ούτε ιδιαίτεροι πόνοι, εκτός από τους γνωστούς πονοκεφάλους και μηνιαίους κοιλόπονος. Έτσι και εγώ ήμουν σίγουρη ότι είχα αποκτήσει ατσαλένια θωράκιση και αξιομνημόνευτη υγεία. Και κάποτε το δήλωσα, ω ναι, ότι δεν αρρωσταίνω, εγώ είμαι απρόσβλητη από όλα τα μικρόβια. Το ανοσοποιητικό μου είναι σε πολύ καλή κατάσταση και τίποτα δεν με προσβάλει!

  Και πόσο γελάστηκα, πόσο γέλασε μαζί μου και η θεά τύχη. Μετά την ύβρη, έρχεται η τιμωρία και δεν βλέπω την κάθαρση να ακολουθεί. Τα τελευταία δύο χρόνια ότι ίωση κυκλοφορεί, πριν προσβάλει κανέναν άλλο, πριν γίνει γνωστή σε όλους, τσουπ, πρώτη την έχω εγώ! Τον περασμένο χειμώνα μάλιστα ήταν μια κατάσταση αρρώστιας που διήρκεσε δύο μήνες με διαστήματα ημερών νηνεμίας. Και κάθε χειμώνα με βλέπω να υποφέρω από αυτές τις χαζές ιώσεις που μας καταβάλλουν όλους.

  Εδώ και μέρες είχα μικρό-ενοχλήσεις στο λαιμό και σήμερα το πρωί είμαι ένα πτωματάκι στο κρεβάτι. Πονοκέφαλος, μπούκωμα, φτερνίσματα, καταρροή και δέκατα. Αχ, αυτά τα δέκατα! Σε κάνουν να μην μπορείς ούτε όρθιος, ούτε και ξάπλα. Βρίσκεσαι σε μια κατάσταση ημι-διάλυσης και ζεις περιμένοντας να περάσουν όλα.

  Υπομένω αυτήν την κατάσταση και προσπαθώ να δηλώσω ότι δεν θα με ρίξει για τα καλά στο κρεβάτι η ίωση. Αύριο θα πάω και στη δουλειά, γιατί όταν είσαι στο κρεβάτι τα δέκατα σε κάνουν να νοιώθεις χειρότερα! Έχω και μια χαζή πεποίθηση, ότι εκτός από την ύβρη που πληρώνω, η μη καλή συναισθηματική υγεία υποβόσκει και εμφανίζεται σωματικά... Θα θωρακιστώ συναισθηματικά, ψυχικά και σωματικά και αυτή η ίωση που θα πάει, θα τελειώσει! Και αρχίζω με σιρόπι, παυσίπονα, και ζεστό ελληνικό τσάι του βουνού. 

  Καλό χειμώνα να έχουμε και υγεία!

Την τελευταία φορά που έκλαψα

  Την τελευταία φορά που έκλαψα γοερά ήταν πριν μήνες. Ήταν στις 7 Ιουλίου, ήμουν στη δουλειά και έκλαιγα μπροστά στους συναδέλφους, χωρίς ντροπή. 

  Ήταν μια είδηση που μου έκοψε τα γόνατα, μούδιασαν τα πόδια μου ολόκληρα, με άφησε άφωνη. Νόμισα πως δεν ανέπνεα πια, η καρδιά μου είχε σταματήσει, είχα παγώσει από το νέο. Για ώρες δεν ήθελα να το πιστέψω. Μοιράστηκα τον πόνο και με άλλους συνάδελφους. Μια είδηση που κανείς δεν ήθελε να την πιστέψει. Μια απώλεια, ένας πόνος, ένα γιατί, κάτι απρόσμενο. Περίμενα να είναι ένα αστείο. Πόσο το ήθελα να είναι ψέμα!

  Να φύγεις τόσο νωρίς, δεν είχες προλάβει να κλείσεις τα 35. Ένας φίλος, μια εικόνα πάντα χαμογελαστή, σπινθηροβόλο γελαστό βλέμμα και περίεργα πολύπλοκη διατύπωση του λόγου. Τόσο πρωτότυπα ο εαυτός του, τόσο αληθινός, χειμαρρώδης, με εκφράσεις και ματιές όλο νόημα για τους μύστες της ζωής σου. Ένα πολύ καλό και αγαπητό παιδί για όλους τους γνωστούς του.

  Ακόμα τον θυμάμαι, ο πόνος έχει φύγει και έχει μείνει η απώλεια. Κάποιες φορές υπάρχει ένα κενό που νοιώθω μέσα μου. Είναι στιγμές που νομίζω ότι είναι ακόμα σε αυτόν τον κόσμο. Και μετά θυμάμαι ότι έχει φύγει. Αλλά μένει στην μνήμη μου πάντα το χαμόγελό του. 

  Πόσα ακόμα είχαμε να πούμε και να κάνουμε Γιώργο;! Πόσα όνειρα και κουβέντες που δεν ειπώθηκαν. Πόσες χαρές και λύπες που δεν θα μοιραστούν. Πόσα πράγματα κρυφά και μπερδεμένα θα μείνουν στη λήθη. Πόσες σκέψεις και φόβους που δεν θα ομολογήσουμε. Και εσύ πάντα θα χαμογελάς και θα περνάς καλά με τα τραγούδια που αγαπάς.

  Στον Γιώργο, επειδή τους αγαπούσε!

  Για αυτούς που αγαπάμε δεν δεχόμαστε την λέξη "πέθανε". Πιστεύουμε ότι έχουν φύγει για κάπου μακριά και περιμένουμε να βρεθούμε ξανά μαζί τους. Άλλωστε ακόμα ζουν μέσα στο μυαλό και την καρδιά μας, με το χαμόγελό τους, την φιλία και την αγάπη τους.