Πάλι μπροστά μου...

Πάλι μπροστά μου εσύ;!
Φυσιολογικοί άνθρωποι, με φυσιολογικές ζωές. Τι πιο φυσιολογικό;
Φυσικά αναμενόμενο... 
Περίεργοι άνθρωποι, περίεργες καταστάσεις, περίεργα γεγονότα.
Ερμητικά κλειστή πόρτα, κάθε τόσο οι πιο περίεργοι χτυπούν για να μπουν στη ζωή σου.
Και οι πιο θρασείς άνθρωποι, που τους έχεις κλείσει την πόρτα στα μούτρα, βρίσκουν τη δύναμη να ξαναχτυπάνε!
Που βρίσκουν το κουράγιο;
Το παρελθόν μένει στο παρελθόν. Όταν οι μνήμες ξεθωριάζουν, μένουν στους εγωιστές οι καλύτερες αναμνήσεις από σένα.
Μια σχέση κάνει έναν ολόκληρο κύκλο, κάνει και σκαμπανεβάσματα. Δεν είναι ποτέ μόνο αγάπη και χαρά. Και συνήθως τελειώνει όταν παύει να σου δίνει χαρά.
Έχεις σκεφτεί ότι όσοι φεύγουν από τη ζωή σου εγωιστή και σε διαγράφουν είναι γιατί δεν μπορούν άλλο την λύπη, τη μιζέρια, τον πόνο μαζί σου;
Μια ιστορία αγάπης μπορεί να μην έχει ευτυχισμένο τέλος και δεν χρειάζεται να την ανακυκλώνουμε.

Μάτια ψυχρά

  Μάτια ορθάνοιχτα, μαύρα, ψυχρά. Πρόσωπο ανέκφραστο, παγωμένο χωρίς ενδείξεις κατανόησης και άλλων συναισθημάτων. Όταν ήθελε να εκφράζει το τίποτα πάντα το κατάφερνε, όταν ήθελε να μην δείχνει τα συναισθήματά του πάντα το πρόσωπό του άδειαζε.

  Υπήρχε όμως κάτι που πάντα πρόδιδε την ανησυχία του και την άβολη θέση στην οποία βρίσκονταν όταν οι συζητήσεις δεν έπαιρναν την τροπή που ήθελε. Αυτό ήταν ότι το υπόλοιπο σώματα του εκδηλώνονταν! Μια κίνηση μπρος και πίσω, σαν ένα κούνημα από αυτά που κάνουν οι μητέρες στα μωρά τους για να κοιμηθούν. Σαν να το έκανε για να ηρεμήσει τα νεύρα του και να τιθασεύσει τις σκέψεις του. Μια κίνηση που έκανε τους άλλους να καταλαβαίνουν ότι βρίσκεται σε άβολη θέση. Κατάφερνε όμως στη συνέχεια της κουβέντας να σταματήσει αυτήν την κίνηση, ένδειξη της ενόχλησης του, και μέσα από θέσεις και αντιθέσεις προσπαθούσε να βγάλει τα συμπεράσματα που ήθελε αυτός. Νόμιζε ότι οι άνθρωποι μπορούν να χειραγωγούνται και οι καταστάσεις να ρυθμίζονται κατά πως τον συμφέρουν. Και συνήθως το κατάφερνε.

  Ένα πράγμα δεν είχε καταφέρει ποτέ. Να κάνει προσωπικές σχέσεις στη δουλειά του και να έχει την εκτίμηση των ανθρώπων που συνεργάζονταν μαζί του. Ήταν υποκριτής και δολοπλόκος, κατάφερνε να κυλάνε οι δύσκολες καταστάσεις χωρίς να τον επηρεάζουν. Οι άνθρωποι όμως αυτούς τους ανθρώπους δεν τους προσεγγίζουν, παρά μόνο για τις δουλειές τους. Κανείς δεν επιθυμούσε να έχει μια αληθινή, προσωπική σχέση μαζί του. Όλοι οι υφιστάμενοί του μίλαγαν και αστειεύονταν μαζί του λόγω της θέσης του. Λίγοι ήταν αυτοί που ήθελαν να συναναστραφούν μαζί του και εκτός δουλειάς. Αλλά και αυτός δεν ανοίγονταν εύκολα, δεν ήθελε προσωπικές σχέσεις για να μπορεί να δουλεύει χωρίς συναισθήματα και όπως τον βολεύει. Οι προϊστάμενοί του τον γνώριζαν και απλά τον είχαν σε αυτή τη θέση γιατί εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους. Και πόσο καλός ήταν στο να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους! Στην δουλειά του δεν ήταν τόσο καλός, οι γνώσεις του ήταν περιορισμένες και οι πρωτοβουλίες του ανύπαρκτες, αλλά ήταν υπηρέτης. Και μπορούσε υπηρετώντας την εταιρία του να κρατάει τους υφιστάμενους τους "υποταγμένους" κάτω από τις δικές του  επιθυμίες. 

  Όλα πήγαν καλά για αυτόν τον άνθρωπό, αλλά για πόσο; Και επειδή ήξερε την αξία του την πραγματική, φοβόταν τα βράδια ότι κάποια στιγμή θα φύγει από την εταιρία, όπως έφυγαν τόσοι και τόσοι. Τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι και καλοί επαγγελματίες είχαν φύγει, αλλά αυτός είχε σκοπό να κολλήσει για πάντα σε αυτή του τη θέση και δεν θα την άφηνε έτσι εύκολα. Για αυτό έκανε ότι μπορούσε για την εταιρία, εκμεταλλευόμενος την εργασία τον υφισταμένων του.
  Πάντα υποκριτής, πάντα αμπελοφιλόσοφος, πάντα επεμβατικός με τους υφιστάμενους του και πάντα υπηρέτης στους προϊστάμενους. Και είχε αυτά τα σκούρα, μαύρα μάτια, διάπλατα και παγωμένα όταν έπρεπε!

ένα ψηλό παιδί

  Μια φορά ήταν ένα ψηλό παιδί που του άρεσε να παίζει με τα μάτια. 

  Είχε διερευνητικά μάτια το παιδί αυτό, κοίταγε μέσα σου και έψαχνε στις απαντήσεις που έδινες για να βρει την αλήθεια. Κοίταγε βαθιά στα μάτια τα κορίτσια, ακόμα και μετά από τις προκλητικές λέξεις που ξεστόμιζε. Και ήξερε να παίζει με τις λέξεις αυτό το παιδί. Τα λογοπαίγνια και οι διττές προτάσεις ήταν το αγαπημένο του παιχνίδι. 

  Ναι, αυτό το ψηλό παιδί είχε μια αδυναμία στο παιχνίδι. Του άρεσε να παίζει με τις λέξεις, με τα βλέμματα, με τα κορίτσια. Και εξαιτίας τις ευστροφίας του, των συζητήσεων που προκαλούσε και των έξυπνων απαντήσεών του, μπορούσε να κάνει τα κορίτσια να ενδιαφερθούν. Και πάντα προσέγγιζε τα έξυπνα κορίτσια, αυτά που μπορούσαν να καταλάβουν λιγάκι την ιδιοσυγκρασία του χαρακτήρα και του μυαλού του. Αυτά τα κορίτσια ήταν ικανά να λάβουν μέρος στα λογοπαίγνια του και ήταν η αδυναμία του. 

  Η αδυναμία του όμως ήταν και να παίζει με τα κορίτσια χωρίς να κάνει κάτι παραπάνω. Σαν ένα ψηλό παιδί που παίζει στην άκρη της θάλασσας χωρίς να βουτάει μέσα να κολυμπήσει στον ωκεανό των συναισθημάτων. Κατάφερνε να έχει τα κορίτσια σε εγρήγορση, έτοιμες να απαντήσουν στην καινούρια πρόκλησή του, να αναμένουν να κάνει την επόμενη κίνηση, χωρίς να τους δίνει την ικανοποίηση να καταλαβαίνουν τι θέλει από αυτές. Η αλήθεια είναι ότι ούτε και αυτός ήξερε τι ήθελε από αυτές τις καταστάσεις και αυτό τον έκανε με τον καιρό να βαριέται.

  Συχνά, όταν άρχιζε να βαριέται, έβρισκε καινούριο κορίτσι για να παίξει. Έπαιζε πολλές φορές με το καινούριο κορίτσι μπροστά στο παλιό, δημιουργώντας καταστάσεις ζηλοφθονίας που δεν μπορούσαν να εκδηλωθούν. Γιατί ποτέ δεν έδινε δικαιώματα, ήταν πάντα διττός στις δηλώσεις και τις πράξεις του. Στο τέλος έφευγε από αυτές τις καταστάσεις, γιατί έτσι είναι οι ψηλοί... την κάνουν!

  Βέβαια μια φορά υπήρξε και ένα κορίτσι που έφυγε πρώτο από το τρίγωνο του παιχνιδιού. Σε αυτό το κορίτσι άρεσε να φεύγει πρώτο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το ψηλό παιδί δεν εκδήλωσε ποτέ το πόσο πολύ ενοχλήθηκε από αυτήν την απρόσμενη τροπή. Είναι στιγμές που σκέφτεται ακόμα το κορίτσι, αλλά πείθει τον εαυτό του ότι τρυπώνει στο μυαλό του γιατί ήταν σκέτη κόλαση!

ένα μεγάλο παιδί

 

Υπάρχει ένα μεγάλο παιδί που χαίρεται μέσα του όταν σε εκνευρίζει. Ένα χαιρέκακο παιδί που μπορεί και παίζει με την ιδιοσυγκρασία σου. Ένα παχουλό παιδί που έχει βρει τον τρόπο να σε φουντώνει με τις βλακείες του. Και το χειρότερο είναι που ποτέ δεν παραδέχεται τα λάθη του. Πάντα βρίσκει τον τρόπο να αντιστρέφει την κατάσταση και να τα ρίχνει όλα στον χαρακτήρα σου τον οξύθυμο. 

  Για πόσο καιρό θα συνεχίσεις να παίζεις με το μεγάλο παιδί; Πρέπει να το αφήσεις στην λήθη του. Αφού το ξέρεις πως όσες φορές δεν παίζεις τα παιχνιδάκια του, παραπονιέται στους άλλους πως το παραμελείς. Ένα μεγάλο παιδί με αγύριστο κεφάλι. Ένα μεγάλο παιδί που με αυτόν τον ανορθόδοξο τρόπο, καταφέρνει να τραβάει το μόνο ενδιαφέρον που μπορεί να αποστάσει από εσένα.  Και περνάει ο καιρός και έρχεται πάντα στα λόγια σου, που ποτέ δεν θυμάται ότι είπες!

  Ηρέμησε λίγο την φωτιά που καίει μέσα σου. Σβήσε λίγο την ευθιξία σου και πέταξε την αξία που δίνεις σε  μικροπράγματα. Σκέψου απλά, έχει αξία αυτό για την ζωή σου; Μπορεί να προσδιορίσει την αξία σου, την σκέψη, την οντότητά σου; Πόσο σεβασμό έχεις σε τέτοιους ανθρώπους και καταστάσεις; Απλά κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν την ευστροφία, αλλά βρίσκουν άλλους τρόπους να επιβιώνουν στην κοινωνία. Μην τους δίνεις την δυνατότητα να γιγαντώνονται από τον θυμό σου.

  Κέρδισε το σεβασμό από αυτούς των οποίων η γνώμη είναι που αξίζει τον κόπο, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού σου.