Νέα χρονιά και καταλαβαίνεις ότι η ζωή είναι μεγάλη απατεώνισσα.
Σε αλλάζει, σε γερνάει, σε γεμίζει απογοητεύσεις και εσύ τι;
Απλά μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι.
Όλα αυτά που έλεγες ότι δεν θα κάνεις γίνονται με την συναίνεσή σου.
Και κάποιος πρέπει να φταίει για όλες τις υποχωρήσεις σου,
που με τον καιρό γίνονται ο κανόνας.
Χρόνο, το χρόνο, χρονιά και νέα χρονιά, έτη και ημέρες σε αλλάζουν!
Ποίοι είναι αυτοί που μένουν ίδιοι; Αυτοί οι ήρωες των παιδικών μας χρόνων.
Αυτά τα αγνά πρώτα όνειρα μας, απλά γκρεμίζονται το ένα μετά το άλλο...
Το πιο περίεργο είναι οι υποχωρήσεις που κάνεις σε πράγματα που ήσουν ανένδοτος.
Πότε μπαίνουν τα όρια; Όταν μεγαλώνεις και γίνεσαι διαλεκτικός αυτά χάνονται.
Μαθαίνεις να παίζεις με χαρτιά σημαδεμένα, ελπίζοντας να μην παίσεις σε καμιά άγνωστη μπλόφα.
Αλλά πάντα υπάρχουν εκπλήξεις.
Και έτσι η ζωή σε μαθαίνει ότι είσαι πολύ μικρός,
για να νομίζεις ότι την ελέγχεις!
