Είναι μέρες

Είναι μέρες που νοιώθεις ότι έχεις τόσα να πεις και το στόμα είναι κλειστό.

Οι λέξεις έχουν φύγει, οι έννοιες δεν υπάρχουν, οι ιδέες στέρεψαν. 

Είναι τόσα μέσα στο κεφάλι σου που δεν βρίσκουν έξοδο, ένα λογικό ειρμό να εκφραστούν.

Μόνο εικόνες άσχετες, σκηνές και λέξεις που δεν μπορείς να καταλάβεις.

Γλιστράς στην σκάλα και η κατηφόρα δεν έχει τελειωμό.

Πονεμένα πισινά, μια αγκαλιά, "σ' αγαπάω".

Φωνές και τσακωμοί. Αγγίγματα, σπρωξίματα.

"Συγνώμη" και ένας πόνος απογοήτευσης.

Γιατί το σ' αγαπώ να στο λένε όταν πέφτεις χαμηλά;

Γιατί όταν δεν πονάς παύουν να σε αγαπάνε;

κάποιες μέρες

Είναι κάποιες μέρες, είναι κάποια βράδια που θα τρυπώσεις ανύποπτα και ξαφνικά στο μυαλό μου.
Ποτέ δεν θα πάψω να σ' αναζητώ στις δύσκολες στιγμές μου.
Ποτέ δεν θα πάψω να σε νοσταλγώ στις χαρές μου.
Θα σε θυμάμαι να με νουθετείς, να με μαλώνεις, να με ακούς, να με καταλαβαίνεις, να με εμψυχώνεις.
Τα βάρδια που γυρίζω περπατώντας στο σπίτι και η κούραση έχει καταβάλει το κορμί μου, σε θυμάμαι γιατί μόνο εσύ με συμπονούσες.
Δύσκολος αποχωρισμός ο θάνατος.