Ήρθες χτες στ' ονειρό μου
αναπάντεχο φως, αλύτρωτη ελπίδα.
Σε είδα, χαμογελούσες
Μια λάμψη κυριαρχούσε στη μορφή σου
Μου μίλησες, δεν κατάλαβα τι είπες
όμως σε κοιτούσα με κατανόηση κι αγάπη.
Προέτεινες το χέρι σου, μου έδειξες το δρόμο
κι όμως δεν τον είδα, δεν τον συγκράτησα στο νου μου.
Ίσως γιατί τα δάκρυα θάμπωναν τα μάτια μου.
Ίσως γιατί προσπαθούσα να κρατήσω βαθιά μου
τη θεϊκή μορφή σου.
Συγχώρεσέ με που δεν ξέρω τώρα,
με το πρωινό φως της πρώτης ηλιαχτίδας
ποιον δρόμο από τους δυο πρέπει να ακολουθήσω.
Συγχώρεσέ με που που δεν σε κατάλαβα,
που δεν σε παρατήρησα, δεν συγκράτησα
τον σωστό δρόμο και τώρα δεν ξέρω που πάω.
