Τους τελευταίους μήνες είμαι χαμένη.
Έφυγε η μάνα μου και δεν είμαι ποια μικρό παιδί. Δεν έχω μια μητέρα για να της ζητάω χάρες. Δεν έχω κάποιον να μου φωνάζει και να με νταντεύει.
Είναι μεγάλη απώλεια αυτή. Ξαφνικά και βεβιασμένα μπαίνεις στο κόσμο των μεγάλων. Όχι ότι τόσο καιρό δεν ζω εκεί, αλλά τώρα είναι αλλιώς. Γιατί σε μια στιγμή οι ευθύνες σου μεγαλώνουν, αυξάνονται και δεν έχεις αυτό το απάγκιο που πάντα σε συμβούλευε, σε παρηγορούσε και σε αγαπούσε με ένα μοναδικό τρόπο.
Στην αρχή ο πόνος μου ήταν τόσο παιδιάστικος. Ζήλευα όπου έβλεπα μάνα με κόρη. Έβλεπα αυτές τις μικρές απροσδιόριστες κινήσεις αγάπης και φροντίδας. Πράγματα που όταν σου συμβαίνουν είναι φυσικά. Όταν τα βλέπεις όμως και σου λείπουν, σου δείχνουν το μεγαλείο της ψυχής της μάνας. Κάτι τόσο φυσικό και αβίαστο υποσυνείδητα επιθυμητό και χαρισμένο.
Μετά ήταν μια χαζή ερώτηση που περνούσε από το μυαλό μου. Γιατί ένοιωθα τόση ορφάνια τις πρώτες μέρες! Μήπως αν δεν γνώριζα μητέρα θα ‘ταν καλυτέρα; Μήπως ο πόνος της μη ύπαρξης στη ζωή σου μάνας σε σύγκριση με αυτόν της απώλειας να είναι μικρότερος; Τι ανόητη σκέψη! Η καθημερινή απώλεια είναι χειρότερη. Και η καθημερινή μνήμη σου απαλύνει λιγάκι την καρδιά. Σου αφήνει ένα χαμόγελο στα χείλη. Η μανούλα μου έλεγε... Η μανούλα μου έκανε .... Η μανούλα μου με αγαπούσε πολύ. Με μια αγάπη παθολογική. Είναι που χαμε περάσει μαζί δυσκολίες. Νόμιζε ότι ήμουνα ακόμα μικρό παιδί. " Καλά δεν είδες τι πήρε το παιδί;", " Πάρε και το παιδί μαζί σου". Είναι που ήξερε την μοναξιά μου. Την μοναχικότητα που με διακατέχει. Είναι που έβλεπε πως διαλέγω περίεργα μονοπάτια και δύσκολα.
Ήταν για μένα μια επαφή με την ζωή την απλή, την όμορφη, την χαμογελαστή. Είχε το χάρισμα να κάνει γνωριμίες εύκολα και να μιλάει άνετα στους ανθρώπους. Πράγμα που το χουμε χάσει όλοι μας. Τόσο απλή η σκέψη της, μα τόσο αληθινή! Αυτή η απλότητα που έχουμε χάσει μέσα στα στολίδια και στις περίτεχνες λέξεις. Μέσα στο ψέμα και στην απόκρυφη συμπεριφορά. Έχουμε μάθει να κρυβόμαστε από όλους και από όλα! Ακόμα και ο εαυτός μας δεν ξέρει τι θέλουμε. Μια ζωή κρυμμένη, χαμένη στην μετάφραση....
Και τώρα; -"Αγγελική εγώ θα φύγω, θα προσέχεις τον μπαμπά σου;" -"Ωχ μαμά μη λες βλακείες"
"Αγγελή..." "Αγγελίνα..."
Αχ μανούλα μου ακόμα μου λείπεις!
Για πάντα στο μυαλό μου και στην καρδιά μου.
Έφυγε η μάνα μου και δεν είμαι ποια μικρό παιδί. Δεν έχω μια μητέρα για να της ζητάω χάρες. Δεν έχω κάποιον να μου φωνάζει και να με νταντεύει.
Είναι μεγάλη απώλεια αυτή. Ξαφνικά και βεβιασμένα μπαίνεις στο κόσμο των μεγάλων. Όχι ότι τόσο καιρό δεν ζω εκεί, αλλά τώρα είναι αλλιώς. Γιατί σε μια στιγμή οι ευθύνες σου μεγαλώνουν, αυξάνονται και δεν έχεις αυτό το απάγκιο που πάντα σε συμβούλευε, σε παρηγορούσε και σε αγαπούσε με ένα μοναδικό τρόπο.
Στην αρχή ο πόνος μου ήταν τόσο παιδιάστικος. Ζήλευα όπου έβλεπα μάνα με κόρη. Έβλεπα αυτές τις μικρές απροσδιόριστες κινήσεις αγάπης και φροντίδας. Πράγματα που όταν σου συμβαίνουν είναι φυσικά. Όταν τα βλέπεις όμως και σου λείπουν, σου δείχνουν το μεγαλείο της ψυχής της μάνας. Κάτι τόσο φυσικό και αβίαστο υποσυνείδητα επιθυμητό και χαρισμένο.
Μετά ήταν μια χαζή ερώτηση που περνούσε από το μυαλό μου. Γιατί ένοιωθα τόση ορφάνια τις πρώτες μέρες! Μήπως αν δεν γνώριζα μητέρα θα ‘ταν καλυτέρα; Μήπως ο πόνος της μη ύπαρξης στη ζωή σου μάνας σε σύγκριση με αυτόν της απώλειας να είναι μικρότερος; Τι ανόητη σκέψη! Η καθημερινή απώλεια είναι χειρότερη. Και η καθημερινή μνήμη σου απαλύνει λιγάκι την καρδιά. Σου αφήνει ένα χαμόγελο στα χείλη. Η μανούλα μου έλεγε... Η μανούλα μου έκανε .... Η μανούλα μου με αγαπούσε πολύ. Με μια αγάπη παθολογική. Είναι που χαμε περάσει μαζί δυσκολίες. Νόμιζε ότι ήμουνα ακόμα μικρό παιδί. " Καλά δεν είδες τι πήρε το παιδί;", " Πάρε και το παιδί μαζί σου". Είναι που ήξερε την μοναξιά μου. Την μοναχικότητα που με διακατέχει. Είναι που έβλεπε πως διαλέγω περίεργα μονοπάτια και δύσκολα.
Ήταν για μένα μια επαφή με την ζωή την απλή, την όμορφη, την χαμογελαστή. Είχε το χάρισμα να κάνει γνωριμίες εύκολα και να μιλάει άνετα στους ανθρώπους. Πράγμα που το χουμε χάσει όλοι μας. Τόσο απλή η σκέψη της, μα τόσο αληθινή! Αυτή η απλότητα που έχουμε χάσει μέσα στα στολίδια και στις περίτεχνες λέξεις. Μέσα στο ψέμα και στην απόκρυφη συμπεριφορά. Έχουμε μάθει να κρυβόμαστε από όλους και από όλα! Ακόμα και ο εαυτός μας δεν ξέρει τι θέλουμε. Μια ζωή κρυμμένη, χαμένη στην μετάφραση....
Και τώρα; -"Αγγελική εγώ θα φύγω, θα προσέχεις τον μπαμπά σου;" -"Ωχ μαμά μη λες βλακείες"
"Αγγελή..." "Αγγελίνα..."
Αχ μανούλα μου ακόμα μου λείπεις!
Για πάντα στο μυαλό μου και στην καρδιά μου.
