Α, όχι, είπε το φεγγάρι ο χρόνος δεν έχει την παραμικρή σημασία για μένα.

" 

 Όταν στερείς από τους ανθρώπους τη γη όπου γεννήθηκαν,τους παίρνεις κάτι περισσότερο απ' αυτήν. Τους παίρνεις το παρελθόν,τις ρίζες,την ταυτότητα τους.

Όταν τους στερείς τα πράγματα που έχουν συνηθίσει να βλέπουν και να προσδοκούν ότι θα εξακολουθούν να βλέπουν, είναι σαν να τους στερείς τα μάτια τους.

Αυτό είναι κάτι που ισχύει περισσότερο για τους πρωτόγονους λαούς παρά για τους πολιτισμένους

Όσο για τα ζώα, αυτά καλύπτουν μεγάλες αποστάσεις και περνούν πολλούς κινδύνους και βάσανα
για να επιστρέψουν στο τόπο τους και να ανακτήσουν την χαμένη τους ταυτότητα μέσα στο γνώριμο τους περιβάλλον

" 

 

Πέρα από την Αφρική

Νάνι τώρα, καληνύχτα!

 

Ονειρεύεσαι την παιδική σου αθωότητα το κρησφύγετο των πρώτων σου ονείρων.

Έχεις καταφύγιο τα καλοκαιρινά μεσημέρια κάτω από τον ίσκιο των καλαμιών με τα τζιτζίκια να φωνάζουν και όμως να επικρατεί ησυχία!

Και πάντα κάτι δύσκολες στιγμές έρχονται στη σκέψη σου αυτά τα καλοκαίρια που κρατούσαν μήνες. 

Με τα βαρετά μεσημέρια, τους παππούδες να κοιμούνται και συ να πετάγεται για μια βουτιά με παρέα το σκύλο. 

Η παραλία έρημη και η θάλασσα όλη δική σου. 

Αυτή η νοσταλγία πάντα σε κυριεύει.

Στους μοναχικούς ανθρώπους αρέσουν οι μοναχικές παραλίες.

Αυτή η ηρεμία που αποπνέουν και δεν χορταίνει η ψυχή σου, γαλήνη. 

Τα καλοκαίρια μας τα παιδικά, τα εφηβικά, τα πιο ξέγνοιαστα, αυτά που λαχταρούμε ακόμα!