Πάλι μπροστά μου...

Πάλι μπροστά μου εσύ;!
Φυσιολογικοί άνθρωποι, με φυσιολογικές ζωές. Τι πιο φυσιολογικό;
Φυσικά αναμενόμενο... 
Περίεργοι άνθρωποι, περίεργες καταστάσεις, περίεργα γεγονότα.
Ερμητικά κλειστή πόρτα, κάθε τόσο οι πιο περίεργοι χτυπούν για να μπουν στη ζωή σου.
Και οι πιο θρασείς άνθρωποι, που τους έχεις κλείσει την πόρτα στα μούτρα, βρίσκουν τη δύναμη να ξαναχτυπάνε!
Που βρίσκουν το κουράγιο;
Το παρελθόν μένει στο παρελθόν. Όταν οι μνήμες ξεθωριάζουν, μένουν στους εγωιστές οι καλύτερες αναμνήσεις από σένα.
Μια σχέση κάνει έναν ολόκληρο κύκλο, κάνει και σκαμπανεβάσματα. Δεν είναι ποτέ μόνο αγάπη και χαρά. Και συνήθως τελειώνει όταν παύει να σου δίνει χαρά.
Έχεις σκεφτεί ότι όσοι φεύγουν από τη ζωή σου εγωιστή και σε διαγράφουν είναι γιατί δεν μπορούν άλλο την λύπη, τη μιζέρια, τον πόνο μαζί σου;
Μια ιστορία αγάπης μπορεί να μην έχει ευτυχισμένο τέλος και δεν χρειάζεται να την ανακυκλώνουμε.

Μάτια ψυχρά

  Μάτια ορθάνοιχτα, μαύρα, ψυχρά. Πρόσωπο ανέκφραστο, παγωμένο χωρίς ενδείξεις κατανόησης και άλλων συναισθημάτων. Όταν ήθελε να εκφράζει το τίποτα πάντα το κατάφερνε, όταν ήθελε να μην δείχνει τα συναισθήματά του πάντα το πρόσωπό του άδειαζε.

  Υπήρχε όμως κάτι που πάντα πρόδιδε την ανησυχία του και την άβολη θέση στην οποία βρίσκονταν όταν οι συζητήσεις δεν έπαιρναν την τροπή που ήθελε. Αυτό ήταν ότι το υπόλοιπο σώματα του εκδηλώνονταν! Μια κίνηση μπρος και πίσω, σαν ένα κούνημα από αυτά που κάνουν οι μητέρες στα μωρά τους για να κοιμηθούν. Σαν να το έκανε για να ηρεμήσει τα νεύρα του και να τιθασεύσει τις σκέψεις του. Μια κίνηση που έκανε τους άλλους να καταλαβαίνουν ότι βρίσκεται σε άβολη θέση. Κατάφερνε όμως στη συνέχεια της κουβέντας να σταματήσει αυτήν την κίνηση, ένδειξη της ενόχλησης του, και μέσα από θέσεις και αντιθέσεις προσπαθούσε να βγάλει τα συμπεράσματα που ήθελε αυτός. Νόμιζε ότι οι άνθρωποι μπορούν να χειραγωγούνται και οι καταστάσεις να ρυθμίζονται κατά πως τον συμφέρουν. Και συνήθως το κατάφερνε.

  Ένα πράγμα δεν είχε καταφέρει ποτέ. Να κάνει προσωπικές σχέσεις στη δουλειά του και να έχει την εκτίμηση των ανθρώπων που συνεργάζονταν μαζί του. Ήταν υποκριτής και δολοπλόκος, κατάφερνε να κυλάνε οι δύσκολες καταστάσεις χωρίς να τον επηρεάζουν. Οι άνθρωποι όμως αυτούς τους ανθρώπους δεν τους προσεγγίζουν, παρά μόνο για τις δουλειές τους. Κανείς δεν επιθυμούσε να έχει μια αληθινή, προσωπική σχέση μαζί του. Όλοι οι υφιστάμενοί του μίλαγαν και αστειεύονταν μαζί του λόγω της θέσης του. Λίγοι ήταν αυτοί που ήθελαν να συναναστραφούν μαζί του και εκτός δουλειάς. Αλλά και αυτός δεν ανοίγονταν εύκολα, δεν ήθελε προσωπικές σχέσεις για να μπορεί να δουλεύει χωρίς συναισθήματα και όπως τον βολεύει. Οι προϊστάμενοί του τον γνώριζαν και απλά τον είχαν σε αυτή τη θέση γιατί εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους. Και πόσο καλός ήταν στο να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους! Στην δουλειά του δεν ήταν τόσο καλός, οι γνώσεις του ήταν περιορισμένες και οι πρωτοβουλίες του ανύπαρκτες, αλλά ήταν υπηρέτης. Και μπορούσε υπηρετώντας την εταιρία του να κρατάει τους υφιστάμενους τους "υποταγμένους" κάτω από τις δικές του  επιθυμίες. 

  Όλα πήγαν καλά για αυτόν τον άνθρωπό, αλλά για πόσο; Και επειδή ήξερε την αξία του την πραγματική, φοβόταν τα βράδια ότι κάποια στιγμή θα φύγει από την εταιρία, όπως έφυγαν τόσοι και τόσοι. Τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι και καλοί επαγγελματίες είχαν φύγει, αλλά αυτός είχε σκοπό να κολλήσει για πάντα σε αυτή του τη θέση και δεν θα την άφηνε έτσι εύκολα. Για αυτό έκανε ότι μπορούσε για την εταιρία, εκμεταλλευόμενος την εργασία τον υφισταμένων του.
  Πάντα υποκριτής, πάντα αμπελοφιλόσοφος, πάντα επεμβατικός με τους υφιστάμενους του και πάντα υπηρέτης στους προϊστάμενους. Και είχε αυτά τα σκούρα, μαύρα μάτια, διάπλατα και παγωμένα όταν έπρεπε!

ένα ψηλό παιδί

  Μια φορά ήταν ένα ψηλό παιδί που του άρεσε να παίζει με τα μάτια. 

  Είχε διερευνητικά μάτια το παιδί αυτό, κοίταγε μέσα σου και έψαχνε στις απαντήσεις που έδινες για να βρει την αλήθεια. Κοίταγε βαθιά στα μάτια τα κορίτσια, ακόμα και μετά από τις προκλητικές λέξεις που ξεστόμιζε. Και ήξερε να παίζει με τις λέξεις αυτό το παιδί. Τα λογοπαίγνια και οι διττές προτάσεις ήταν το αγαπημένο του παιχνίδι. 

  Ναι, αυτό το ψηλό παιδί είχε μια αδυναμία στο παιχνίδι. Του άρεσε να παίζει με τις λέξεις, με τα βλέμματα, με τα κορίτσια. Και εξαιτίας τις ευστροφίας του, των συζητήσεων που προκαλούσε και των έξυπνων απαντήσεών του, μπορούσε να κάνει τα κορίτσια να ενδιαφερθούν. Και πάντα προσέγγιζε τα έξυπνα κορίτσια, αυτά που μπορούσαν να καταλάβουν λιγάκι την ιδιοσυγκρασία του χαρακτήρα και του μυαλού του. Αυτά τα κορίτσια ήταν ικανά να λάβουν μέρος στα λογοπαίγνια του και ήταν η αδυναμία του. 

  Η αδυναμία του όμως ήταν και να παίζει με τα κορίτσια χωρίς να κάνει κάτι παραπάνω. Σαν ένα ψηλό παιδί που παίζει στην άκρη της θάλασσας χωρίς να βουτάει μέσα να κολυμπήσει στον ωκεανό των συναισθημάτων. Κατάφερνε να έχει τα κορίτσια σε εγρήγορση, έτοιμες να απαντήσουν στην καινούρια πρόκλησή του, να αναμένουν να κάνει την επόμενη κίνηση, χωρίς να τους δίνει την ικανοποίηση να καταλαβαίνουν τι θέλει από αυτές. Η αλήθεια είναι ότι ούτε και αυτός ήξερε τι ήθελε από αυτές τις καταστάσεις και αυτό τον έκανε με τον καιρό να βαριέται.

  Συχνά, όταν άρχιζε να βαριέται, έβρισκε καινούριο κορίτσι για να παίξει. Έπαιζε πολλές φορές με το καινούριο κορίτσι μπροστά στο παλιό, δημιουργώντας καταστάσεις ζηλοφθονίας που δεν μπορούσαν να εκδηλωθούν. Γιατί ποτέ δεν έδινε δικαιώματα, ήταν πάντα διττός στις δηλώσεις και τις πράξεις του. Στο τέλος έφευγε από αυτές τις καταστάσεις, γιατί έτσι είναι οι ψηλοί... την κάνουν!

  Βέβαια μια φορά υπήρξε και ένα κορίτσι που έφυγε πρώτο από το τρίγωνο του παιχνιδιού. Σε αυτό το κορίτσι άρεσε να φεύγει πρώτο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το ψηλό παιδί δεν εκδήλωσε ποτέ το πόσο πολύ ενοχλήθηκε από αυτήν την απρόσμενη τροπή. Είναι στιγμές που σκέφτεται ακόμα το κορίτσι, αλλά πείθει τον εαυτό του ότι τρυπώνει στο μυαλό του γιατί ήταν σκέτη κόλαση!

ένα μεγάλο παιδί

 

Υπάρχει ένα μεγάλο παιδί που χαίρεται μέσα του όταν σε εκνευρίζει. Ένα χαιρέκακο παιδί που μπορεί και παίζει με την ιδιοσυγκρασία σου. Ένα παχουλό παιδί που έχει βρει τον τρόπο να σε φουντώνει με τις βλακείες του. Και το χειρότερο είναι που ποτέ δεν παραδέχεται τα λάθη του. Πάντα βρίσκει τον τρόπο να αντιστρέφει την κατάσταση και να τα ρίχνει όλα στον χαρακτήρα σου τον οξύθυμο. 

  Για πόσο καιρό θα συνεχίσεις να παίζεις με το μεγάλο παιδί; Πρέπει να το αφήσεις στην λήθη του. Αφού το ξέρεις πως όσες φορές δεν παίζεις τα παιχνιδάκια του, παραπονιέται στους άλλους πως το παραμελείς. Ένα μεγάλο παιδί με αγύριστο κεφάλι. Ένα μεγάλο παιδί που με αυτόν τον ανορθόδοξο τρόπο, καταφέρνει να τραβάει το μόνο ενδιαφέρον που μπορεί να αποστάσει από εσένα.  Και περνάει ο καιρός και έρχεται πάντα στα λόγια σου, που ποτέ δεν θυμάται ότι είπες!

  Ηρέμησε λίγο την φωτιά που καίει μέσα σου. Σβήσε λίγο την ευθιξία σου και πέταξε την αξία που δίνεις σε  μικροπράγματα. Σκέψου απλά, έχει αξία αυτό για την ζωή σου; Μπορεί να προσδιορίσει την αξία σου, την σκέψη, την οντότητά σου; Πόσο σεβασμό έχεις σε τέτοιους ανθρώπους και καταστάσεις; Απλά κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν την ευστροφία, αλλά βρίσκουν άλλους τρόπους να επιβιώνουν στην κοινωνία. Μην τους δίνεις την δυνατότητα να γιγαντώνονται από τον θυμό σου.

  Κέρδισε το σεβασμό από αυτούς των οποίων η γνώμη είναι που αξίζει τον κόπο, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού σου.

Καλημέρα ίωση!

  Λοιπόν πρέπει να το ομολογήσω... ήμουν υβριστική προς την θεά τύχη.
  Τα τελευταία χρόνια ζούσα σε μια νιρβάνα υγείας! Όλοι γύρω μου αρρώσταιναν από διάφορες ιώσεις που κυκλοφορούσαν και εγώ μια πηγή υγείας και ευεξίας. Στη δουλειά κυκλοφορούσε η ίωση που αργά ή γρήγορα την κολλούσαν όλοι και εγώ ανέγγιχτη. Στο σπίτι όλο και κάποιος κάτι μεταδοτικό κυοφορούσε και εγώ πέρναγα δίπλα τους και ξυστά από τις αρρώστιες. Ούτε ιώσεις, ούτε κρυώματα, ούτε ιδιαίτεροι πόνοι, εκτός από τους γνωστούς πονοκεφάλους και μηνιαίους κοιλόπονος. Έτσι και εγώ ήμουν σίγουρη ότι είχα αποκτήσει ατσαλένια θωράκιση και αξιομνημόνευτη υγεία. Και κάποτε το δήλωσα, ω ναι, ότι δεν αρρωσταίνω, εγώ είμαι απρόσβλητη από όλα τα μικρόβια. Το ανοσοποιητικό μου είναι σε πολύ καλή κατάσταση και τίποτα δεν με προσβάλει!

  Και πόσο γελάστηκα, πόσο γέλασε μαζί μου και η θεά τύχη. Μετά την ύβρη, έρχεται η τιμωρία και δεν βλέπω την κάθαρση να ακολουθεί. Τα τελευταία δύο χρόνια ότι ίωση κυκλοφορεί, πριν προσβάλει κανέναν άλλο, πριν γίνει γνωστή σε όλους, τσουπ, πρώτη την έχω εγώ! Τον περασμένο χειμώνα μάλιστα ήταν μια κατάσταση αρρώστιας που διήρκεσε δύο μήνες με διαστήματα ημερών νηνεμίας. Και κάθε χειμώνα με βλέπω να υποφέρω από αυτές τις χαζές ιώσεις που μας καταβάλλουν όλους.

  Εδώ και μέρες είχα μικρό-ενοχλήσεις στο λαιμό και σήμερα το πρωί είμαι ένα πτωματάκι στο κρεβάτι. Πονοκέφαλος, μπούκωμα, φτερνίσματα, καταρροή και δέκατα. Αχ, αυτά τα δέκατα! Σε κάνουν να μην μπορείς ούτε όρθιος, ούτε και ξάπλα. Βρίσκεσαι σε μια κατάσταση ημι-διάλυσης και ζεις περιμένοντας να περάσουν όλα.

  Υπομένω αυτήν την κατάσταση και προσπαθώ να δηλώσω ότι δεν θα με ρίξει για τα καλά στο κρεβάτι η ίωση. Αύριο θα πάω και στη δουλειά, γιατί όταν είσαι στο κρεβάτι τα δέκατα σε κάνουν να νοιώθεις χειρότερα! Έχω και μια χαζή πεποίθηση, ότι εκτός από την ύβρη που πληρώνω, η μη καλή συναισθηματική υγεία υποβόσκει και εμφανίζεται σωματικά... Θα θωρακιστώ συναισθηματικά, ψυχικά και σωματικά και αυτή η ίωση που θα πάει, θα τελειώσει! Και αρχίζω με σιρόπι, παυσίπονα, και ζεστό ελληνικό τσάι του βουνού. 

  Καλό χειμώνα να έχουμε και υγεία!

Την τελευταία φορά που έκλαψα

  Την τελευταία φορά που έκλαψα γοερά ήταν πριν μήνες. Ήταν στις 7 Ιουλίου, ήμουν στη δουλειά και έκλαιγα μπροστά στους συναδέλφους, χωρίς ντροπή. 

  Ήταν μια είδηση που μου έκοψε τα γόνατα, μούδιασαν τα πόδια μου ολόκληρα, με άφησε άφωνη. Νόμισα πως δεν ανέπνεα πια, η καρδιά μου είχε σταματήσει, είχα παγώσει από το νέο. Για ώρες δεν ήθελα να το πιστέψω. Μοιράστηκα τον πόνο και με άλλους συνάδελφους. Μια είδηση που κανείς δεν ήθελε να την πιστέψει. Μια απώλεια, ένας πόνος, ένα γιατί, κάτι απρόσμενο. Περίμενα να είναι ένα αστείο. Πόσο το ήθελα να είναι ψέμα!

  Να φύγεις τόσο νωρίς, δεν είχες προλάβει να κλείσεις τα 35. Ένας φίλος, μια εικόνα πάντα χαμογελαστή, σπινθηροβόλο γελαστό βλέμμα και περίεργα πολύπλοκη διατύπωση του λόγου. Τόσο πρωτότυπα ο εαυτός του, τόσο αληθινός, χειμαρρώδης, με εκφράσεις και ματιές όλο νόημα για τους μύστες της ζωής σου. Ένα πολύ καλό και αγαπητό παιδί για όλους τους γνωστούς του.

  Ακόμα τον θυμάμαι, ο πόνος έχει φύγει και έχει μείνει η απώλεια. Κάποιες φορές υπάρχει ένα κενό που νοιώθω μέσα μου. Είναι στιγμές που νομίζω ότι είναι ακόμα σε αυτόν τον κόσμο. Και μετά θυμάμαι ότι έχει φύγει. Αλλά μένει στην μνήμη μου πάντα το χαμόγελό του. 

  Πόσα ακόμα είχαμε να πούμε και να κάνουμε Γιώργο;! Πόσα όνειρα και κουβέντες που δεν ειπώθηκαν. Πόσες χαρές και λύπες που δεν θα μοιραστούν. Πόσα πράγματα κρυφά και μπερδεμένα θα μείνουν στη λήθη. Πόσες σκέψεις και φόβους που δεν θα ομολογήσουμε. Και εσύ πάντα θα χαμογελάς και θα περνάς καλά με τα τραγούδια που αγαπάς.

  Στον Γιώργο, επειδή τους αγαπούσε!

  Για αυτούς που αγαπάμε δεν δεχόμαστε την λέξη "πέθανε". Πιστεύουμε ότι έχουν φύγει για κάπου μακριά και περιμένουμε να βρεθούμε ξανά μαζί τους. Άλλωστε ακόμα ζουν μέσα στο μυαλό και την καρδιά μας, με το χαμόγελό τους, την φιλία και την αγάπη τους.

μακριά σου

Ποιο παραμύθι να διαβάσω σήμερα, για να ξεχαστώ μακριά σου;
Ποια ιστορία να ξεθάβω από την κρύπτη μου, για να ζαλιστώ μακριά σου;
Ποια φαντασία να δω με τα μάτια μου κλειστά, για να ξεκουραστώ μακριά σου;
Ποια όνειρα να κάνω τα βράδια μου, για να ηρεμώ μακριά σου;
Ποια μυθιστορήματα να διηγηθώ, για να περπατώ μακριά σου;

Πόσο καιρό ακόμα θα ζω μακριά σου;
Αντέχω και συνεχίζω μακριά σου.
Ανθίζω και ομορφαίνω μακριά σου.
Αγαπώ και ζω μακριά σου.
Και εσύ πως ζεις μακριά μου;

Ικανότητες συναισθηματικής νοημοσύνης

"Οι ευφυέστεροι ανάμεσά μας μπορούν να πνιγούν στον ωκεανό των απείθαρχων παρορμήσεων και των αχαλίνωτων παθών τους. Άνθρωποι με υψηλό δείκτη νοημοσύνης μπορεί να χειρίζονται εντυπωσιακά άστοχα την προσωπική τους ζωή." Daniel Goleman

  Υπάρχουν τα "άλλα χαρακτηριστικά" που συνθέτουν την συναισθηματική νοημοσύνη ή νοημοσύνη της καρδιάς. Πρόκειται για ποικίλες ικανότητες που μαζί με τον δείκτη νοημοσύνης ενός ανθρώπου μπορούν να βοηθήσουν στο να πετύχει αυτός ο άνθρωπος στη ζωή του. 

 Κάποιες από αυτές τις ικανότητες είναι:

• να μπορείς να βρίσκεις κίνητρα για τον εαυτό σου
• να αντέχεις τις απογοητεύσεις
• να ελέγχεις την παρόρμηση σου
• να χαλιναγωγείς την ανυπομονησία σου
• να ρυθμίζεις σωστά την διάθεσή σου
• να εμποδίζεις την απογοήτευση να καταπνίξει την ικανότητά σου για σκέψη
• να έχεις ενσυναίσθηση και ελπίδα

  Πόσα από αυτά μας λείπουν σταθερά στην ζωή μας ή κατά διαστήματα όταν χάνουμε την αντοχή μας στον αγώνα για την ζωή;
  Δύσκολο πράγμα να ελέγχουμε τα συναισθήματά μας και την ζωή μας τελικά.

Οι μυρωδιές

  Το μυθιστόρημα που διαβάζω μυρίζει όπως τα καινούρια βιβλία που παίρναμε στο Δημοτικό. 

  Από μικρή έχωνα την μύτη μου ανάμεσα στο ανοιχτό βιβλίο και το πρόσωπό μου χάνονταν μέσα. Βαθιές ανάσες και ααααα, τι ωραία μυρωδιά! Μπορεί να ήταν και από τα λίγα πράγματα που μου άρεσε στα καινούρια μου βιβλία τότε. Νομίζω ότι η μητέρα μου αναρωτιόνταν «Μα τι κάνεις εκεί; Γιατί δε διαβάζεις;» Πρέπει να νόμιζε ότι ή είμαι χαζή ή βρήκα καινούριους τρόπους να τεμπελιάζω. Και όμως όταν διάβαζα πολλές φορές σταμάταγα για να μυρίσω το καινούριο βιβλίο.

  Οι μυρωδιές, τι όμορφο πράγμα, μπορούν να κάνουν μια στιγμή να χαραχτεί μέσα σου για πάντα. Μια μυρωδιά πάντα κρυμμένη στον εγκέφαλο σου, έτοιμη όταν την αναγνωρίσεις με την όσφρηση σου, να σου ανοίξει την πόρτα σε αναμνήσεις. Και οι ευχάριστες αναμνήσεις σε κάνουν απλά να χαμογελάς! 

 

  

Τι είναι συναίσθημα

 

"Daniel Goleman: Η συναισθηματική νοημοσύνη"

  Το συναίσθημα είναι ένας όρος για την ακριβή σημασία του οποίου οι ψυχολόγοι και οι φιλόσοφοι έριζαν για περισσότερο από έναν αιώνα. Στην πιο κυριολεκτική της έννοια, το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης ορίζει το συναίσθημα ως: "Οποιαδήποτε αναταραχή ή αναστάτωση του νου, αίσθημα, πάθος. Οποιαδήποτε σφοδρή ή εξημμένη ψυχική κατάσταση" Θεωρώ ότι το συναίσθημα αναφέρεται σε ένα αίσθημα και στις συγκεκριμένες σκέψεις που προκαλεί, στις ψυχολογικές και βιολογικές καταστάσεις που το συνοδεύουν και στο σύνολο των τάσεων για δράση. Υπάρχουν εκατοντάδες συναισθήματα, μαζί με τις προσμείξεις τους, τις ποικιλίες, τις μεταλλάξεις και τις αποχρώσεις τους. Πράγματι, υπάρχουν πολύ περισσότερες αποχρώσεις συναισθημάτων από όσες λέξεις για να τα ορίσουν.

  Οι ερευνητές εξακολουθούν να διαφωνούν ως προς το ποια ακριβώς συναισθήματα πρέπει να θεωρηθούν πρωταρχικά, ποια δηλαδή αποτελούν το μπλε, το κόκκινο και το κίτρινο του ουράνιου τόξου των συναισθημάτων, από όπου πηγάζουν και όλες οι άλλες αποχρώσεις. Μερικοί θεωρητικοί προτείνουν κάποιες βασικές οικογένειες συναισθημάτων, παρόλο που δε συμφωνούν όλοι με αυτές. Οι θεωρούμενες ως κύριες οικογένειες συναισθημάτων και μερικά από τα μέλη τους είναι:

• Θυμός: λύσσα, οργή, πικρία, αγανάκτηση, απόγνωση, αναβρασμός, ενόχληση, εκνευρισμός, εχθρότητα και ίσως σε ακραίες καταστάσεις παθολογικό μίσος και βία.
• Θλίψη: λύπη, ακεφιά, κατήφεια, μελαγχολία, αυτολύπηση, μοναξιά, καημός, απελπισία και σε παθολογικό βαθμό σοβαρή κατάθλιψη.
• Φόβος: άγχος, αναστάτωση, νευρικότητα, έγνοια, κατάπληξη, τρόμος, ανησυχία, δέος, φρίκη, σκιάξιμο, τρομάρα και στις ψυχοπαθολογικές του μορφές φοβία και πανικός.
• Απόλαυση: ευτυχία, χαρά, ανακούφιση, ικανοποίηση, ευεξία, ευαρέσκεια, διασκέδαση, καμάρι, αισθητική απόλαυση, ενθουσιασμός, τέρψη, ηδονή, ευφορία, κέφι, έκσταση και στην ακραία μορφή της μανία.
• Αγάπη: αποδοχή, φιλικότητα, εμπιστοσύνη, τρυφερότητα, ευγένεια, ταίριασμα, αφομοίωση, λατρεία, ξεμυάλισμα, έρωτας.
•  Έκπληξη: σοκ, κατάπληξη, θαυμασμός, απορία.
• Αποστροφή: περιφρόνηση, δυσφορία, απέχθεια, σιχασιά, φρίκη, βδελυγμία, αηδία.
• Ντροπή: ενοχή, αμηχανία, απογοήτευση, τύψεις, ταπείνωση, εξευτελισμός, καταισχύνη, συστολή και μετάνοια.

  Ομολογουμένως, ο παραπάνω κατάλογος δε λύνει κάθε πρόβλημα σχετικά με την κατάταξη των συναισθημάτων. Για παράδειγμα, τι γίνεται με τις προσμείξεις του, όπως είναι η ζήλεια, μια παραλλαγή θυμού που εμπεριέχει επίσης λύπη και φόβο; Και τι γίνεται με τις αρετές που γεννούν συναισθήματα όπως η ελπίδα και η πίστη, το κουράγιο και η μεγαλοψυχία, η σταθερότητα και η ηρεμία; Ή με κάποια από τα κλασικά ελαττώματα, από τα οποία παράγονται συναισθήματα όπως αμφιβολία, αδιαφορία, απάθεια, και νωθρότητα ή πλήξη; Δεν υπάρχουν σαφείς απαντήσεις. Η επιστημονική διαμάχη γύρω από τους τρόπους ταξινόμησης των συναισθημάτων συνεχίζεται.

  Το επιχείρημα ότι υπάρχουν λιγοστά κύρια συναισθήματα βασίζεται μέχρι ενός σημείου στην εργασία του Πολ Έκμαν, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο. Ο Έκμαν διατύπωσε την άποψη ότι οι συγκεκριμένες εκφράσεις για τέσσερα συναισθήματα (φόβος, θυμός, θλίψη, απόλαυση) αναγνωρίζονται από ανθρώπους που προέρχονται από διαφορετικούς πολιτισμούς σε όλο τον κόσμο, στους οποίους περιλαμβάνονται και άνθρωποι που πιθανώς δε χρησιμοποιούν καν την γραφή και φυσικά δεν έχουν ακόμα «μολυνθεί» από την έκθεσή τους στα ΜΜΕ. Το γεγονός αυτό καθιστά τα συγκεκριμένα συναισθήματα παγκόσμια. Ο  Έκμαν έδειξε φωτογραφίες προσώπων που απεικονίζουν με μεγάλη ακρίβεια εκφράσεις ατόμων σε ιδιαίτερα απομακρυσμένες περιοχές, όπως των Φορ της Νέας Γουινέας, μιας απομονωμένης φυλής που από την άποψη της εξέλιξης βρίσκεται ακόμα στη Λίθινη Εποχή, και ανακάλυψε ότι παντού οι άνθρωποι αναγνώριζαν τα ίδια βασικά συναισθήματα. Αυτός ο οικουμενικός χαρακτήρας των εκφράσεων του προσώπου παρατηρήθηκες πιθανότατα αρχικά από τον Δαρβίνο, ο οποίος τη θεώρησε απόδειξη ότι οι δυνάμεις της εξέλιξης είχαν χαράξει αυτά τα σημάδια στο κεντρικό νευρικό μας σύστημα.

  Αναζητώντας κάποιες βασικές αρχές, συντάσσομαι με τον Έκμαν και τους άλλους ερευνητές που υποστηρίζουν ότι τα συναισθήματα μπορούν να ταξινομηθούν σε οικογένειες ή σύμφωνα με βασικές  διαστάσεις. Θεωρώ ότι οι βασικές οικογένειες -θυμός, θλίψη, φόβος, απόλαυση, αγάπη, ντροπή και λοιπά- ανάγονται σε υποδείγματα των απείρων αποχρώσεων της συναισθηματικής μας ζωής. Καθεμιά από τις οικογένειες έχει ένα βασικό συναισθηματικό πυρήνα από όπου προέρχονται τα συγγενικά της συναισθήματα στις άπειρες παραλλαγές τους. Στις εξωτερικές πτυχές υπάρχουν οι διαθέσεις, οι οποίες , τεχνικά μιλώντας, είναι πολύ πιο μεταλλαγμένες και πιο διαρκείς από το συναίσθημα (ενώ είναι σχετικά σπάνιο να βρίσκεται κανείς, για παράδειγμα, στο απόγειο του θυμού όλη μέρα, δεν είναι τόσο σπάνιο να είναι για μεγάλο διάστημα κακόκεφος και ευερέθιστος, κατάσταση στην οποία εύκολα προκαλούνται σύντομες εκρήξεις θυμού). Πέρα από τις διαθέσεις, υπάρχουν η ψυχοσύνθεση, η έμφυτη ροπή προς μια συγκεκριμένη διάθεση που κάνει τους ανθρώπους μελαγχολικούς, ντροπαλούς ή πρόσχαρους. Και ακόμα, πέρα από αυτές τις συναισθηματικές προδιαθέσεις, υπάρχουν οι αναμφισβήτητες διαταραχές του συναισθήματος, με τις ανάλογες κλινικές τους εκδηλώσεις, όπως η κατάθλιψη ή το παθολογικό άγχος, στις οποίες ο άνθρωπος νιώθει αιωνίως παγιδευμένος σε μια τοξική κατάσταση.

Απόσπασμα από το βιβλίο που διαβάζω τον τελευταίο καιρό. Είναι πολύ καλό πιστεύω για να βρεις τα συναισθήματά σου και τα συναισθήματα των άλλων. Να ανακαλύψεις τον εαυτό σου μέσα από τα συναισθήματα, που μας έχουν μάθει να τα αγνοούμε ή να τα καλύπτουμε... 

Και ξαφνικά στη ζωή μας βλέπουμε τις εκδηλώσεις τους και δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τις πράξεις μας ούτε στον ίδιο τον εαυτό μας! Πόσο μάλλον να εξηγήσουμε τις πράξεις των γύρω μας και να μάθουμε να κυριαρχούμε σε αυτά ώστε να μην εμφανίζονται.

ποιος δεν περίμενε την αλλαγή;

ποιος δεν περίμενε την αλλαγή;

υπήρχε κόσμος που περίμενε αριστερή κυβέρνηση,
κόσμος που περίμενε δεξιά κυβέρνηση,
κόσμος που περίμενε αντί-μνημονιακή κυβέρνηση,
κόσμος που περίμενε παραμονής στο ευρώ κυβέρνηση,
κόσμος που περίμενε εθνικιστική κυβέρνηση.............
.......................................................................................
και τώρα έχουμε μια τρι-κομματική συν-κυβέρνηση!
ο κόσμος σίγουρα δεν ήθελε μονό-κομματική, αυτόνομη κυβέρνηση.
.............................................................................................................
και τώρα; θα λυθούν τα προβλήματά μας όλα!

ο καθένας έχει ένα ορόσημο στη ζωή του,
εγώ έχω το Σεπτέμβρη.
αυτός ο Σεπτέμβρης με φοβίζει από τώρα!

έχω ένα βίντεο να μοιραστώ μαζί σας.
νομίζω ότι μόνο αυτό μου ηρεμεί το μυαλό
και γεμίζει την καρδιά μου ελπίδα.

γιατί νομίζω πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι
για τα μεγάλα και ωραία!

η θλίψη

Ενός καλού μου φίλου πέθανε ο πατέρας. Αυτός ο πόνος στην αρχή είναι απίστευτα δυνατός, μετά γίνεται μόνιμος.

Στην αρχή όλα φαίνονται ψεύτικα, ένα θέατρο εξελίσσετε μπροστά στα μάτια σου, μετά είναι ανάμνηση.

Όταν ο νεκρός φεύγει από το σπίτι η πραγματικότητα σε χαστουκίζει δυνατά στο πρόσωπο.

Την στιγμή που η κηδεία γίνεται είναι η αλήθεια μπροστά σου. Όλα τα κλάματα του κόσμου δεν αλλάζουν το γεγονός και η θλίψη σου δεν φεύγει.

Την ώρα που θα μπει στο μνήμα είναι το αποκορύφωμα του τέλους. Εκεί θα κείτεται για πάντα.

Θες δεν θες να βρίσκεται εκεί, δεν θες να τον επισκέφτεσαι εκεί. Θα σαι εκεί με τη σειρά σου.

Αναμνήσεις ενός μικρού κοριτσιού

  Το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας το πέρασα στο Δίστομο. Γυρνώντας αργά το βράδυ για την Αθήνα έφυγα από το χωριό και έπεφτε χιόνι!! 

  Στην εθνική οδό είχε πολύ βροχή και οι υαλοκαθαριστήρες έπαιζαν σαν τρελοί. Το ράδιο ήταν ανοιχτό και όλοι οι οικογένεια μέσα στο αμάξι κουβέντιαζε. Μια στιγμή ένα τραγούδι ακούστηκε που μου θύμισε την ηλικία των εννιά ετών. Και είπα στο ξάδελφό μου: Αυτό το τραγούδι το έπαιζε ο πατέρας σου στην καφετέρια του στην Γερμανία. Θυμάμαι να παίζει το τραγούδι και έξω να βρέχει όπως και τώρα και μέσα η καφετέρια να μυρίζει φρεσκοκομμένο, ψημένο καφέ. 

  Η μυρωδιά αυτού του καφέ ήταν έντονη και δυνατή για τα ρουθούνια ενός μικρού παιδιού όπως εγώ τότε! Και είναι τόσο όμορφες αυτές οι συνδυαστικές αναμνήσεις: Σε ένα χωριό στην Γερμανία, ένα κοριτσάκι εννιά ετών να κοιτάει έξω από το παράθυρο την βροχή που πέφτει, και η μυρωδιά του καφέ να σκορπίζεται στο σε ένα καθαρό και ζεστό καφέ, και ένα χαρούμενο χιτ της εποχής να παίζει από τα μεγάφωνα και να δίνει μια ξεχωριστή ζεστασιά στο χώρο!

Πρέπει να μιλήσω...

  Πρέπει να μιλήσω για αυτό! Έχει περάσει ένας μήνας και θέλω να μιλήσω, αλλά δεν θέλω να φανώ κακιά, μικρόψυχη ούτε μνησίκακη.

  Ήταν στις 31 του Δεκεμβρίου, θα έμπαινε ο καινούριος χρόνος και ήθελα να κανονίσω το βράδυ  της πρωτοχρονιάς μου να ναι όμορφο, να ναι και αυτός εκεί. Του το πα, το προσκάλεσα έκανε πως δεν κατάλαβε και τον προκάλεσα. Αυτός που πάντα με ήθελε και με σκεφτόταν από απόσταση, αυτός! Αν με θέλεις έλα να με πάρεις. Θα είμαι σε ένα μαγαζί, δεν είπα με τους φίλους μου, δεν προσδιόρισα το μαγαζί μόνο την περιοχή, δεν ρώτησε κάτι παραπάνω. "Θα έρθω εκατό τις εκατό, σίγουρα". 

  Ετοιμάστηκα για την έξοδο με την παρέα μου και για να τον δω. Έγινα όσο ποιο όμορφη μπορούσα, σέξι, όχι προκλητική, μια γυναίκα που περίμενε για εκείνον. Είχα ένα άγχος ανεξήγητο, σαν να έγραφα εξετάσεις, σαν κάτι κακό να γινόταν, γιατί μέσα μου ήξερα εβδομήντα τις εκατό πως δεν θα έρθει.

  Πριν  μπούμε στο μαγαζί έλαβα το μήνυμα "Καλή χρονιά! xx" Τι να απαντήσεις; εκατό τις εκατό "Επίσης!". Το βράδυ μου κύλισε, γύρισα σπίτι νωρίς γιατί το πρωί δούλευα.

Τρίτη φορά που δεν ήρθε σε ραντεβού και αυτή τη φορά τόσο άσχημο ήταν! Ένα μικρό παιδί που δεν σταματά να παίζει, στο σώμα ενός ενήλικου που δεν ξέρει να φέρεται. Αλαζόνας, έξυπνος, προκλητικός και εγωκεντρικός. Πόσα βήματα και πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για να προχωρήσει μπροστά, να εξελιχθεί, να ωριμάσει;

  Μετά από σορό μηνυμάτων βρεθήκαμε για να εξηγήσει. Τρεις διαφορετικές βλακείες στη σειρά, δικαιολογίες ανυπόστατες. Τρεις φορές ζήτησε συγνώμη, αλλά δεν μπορούσε να υποσχεθεί ότι δεν θα ξανασυμβεί, δεν ήξερε τι θέλει από μένα. Τυπικά δέχτηκα την συγνώμη του. Με παγίδεψε "αν θες να βρεθούμε είναι στο χέρι σου". Δεν είπα τίποτα μόνο ένα ναι, δεν συνειδητοποίησα. Ήξερα ότι οι άντρες κυνηγάνε τις γυναίκες που θέλουν. Περίμενα να στείλει κάτι, αλλά σιωπή.

  Ένα μικρό αγόρι χαμένο στον κόσμο του, να πιστεύει ότι όλοι και όλα ζουν γύρω του, αυτός το κέντρο και όλοι οι άλλοι τα παιχνίδια του. Τώρα έδειξε ότι είναι και εκδικητικά χαζός. Δεν περιμένω κάτι καλό από αυτόν, αδιαφορώ. Ήδη στη συνάντηση για να δικαιολογηθεί που κάναμε έπρεπε να κάνει πολλά και δεν έκανε τίποτα "για μένα τα λόγια δεν λένε τίποτα, τα έργα είναι που μετράνε". 

  Μια φίλη μου είπε ότι πρέπει να λες "πόσο δίκιο είχα πάλι", "τι παιδιάστικη συμπεριφορά!". Κάποιοι άλλοι λένε ότι θα ξανά-εμφανιστεί, δεν το πιστεύω. Και να συμβεί τότε όλα θα ναι αλλιώς και εγώ θα έχω ξεχάσει. 

  Δεν μου λέει τίποτα αυτό, δεν θέλω να δικαιωθώ, να φανώ ανώτερη, η σωστή. Το μόνο που θέλω είναι μια φορά να είμαι σωστή μαζί με κάποιον και ευτυχισμένη.

  Όπως έγραψα και στην ανάρτηση "Νέο έτος", θέλω να βρω τον έρωτα που μου αξίζει.

Κωνσταντίνος Βήτα - Χαζό Παιδί

Πρωινό ξύπνημα

Είναι 6:30 το πρωί και είμαι ήδη μέσα στο αμάξι.
Φοράω γάντια στα δάκτυλα ανοιχτά, πιάνω το τιμόνι και αυτά παγώνουν.
Έχω κάνει ένα τέταρτο οδήγηση και το κλιματιστικό δεν βγάζει ζεστό αέρα. Σταματάω σε κάποιο από τα φανάρια της Ιουλιανού και προσπαθώ να ζεστάνω τα ακροδάκτυλά μου με την ανάσα μου. Τότε ακριβώς είναι που νοιώθω κάποιον να με κοιτά. Γυρίζω το βλέμα μου στο διπλανό αμάξι και κοιταζόμαστε με τον οδηγό. Τον κοιτάω και με κοιτά σαν να γνωριζόμαστε. Πρωινό αγουροξυπνημένο βλέμα και από τις δύο πλευρές και μια πεποίθηση ότι είμαστε γνωστοί. Κοιτάω ποιο προσεκτικά και ενθουσιάζεται, όχι δεν είναι γνωστός μου. Γυρίζω το κεφάλι μπροστά, το φανάρι ανάβει πράσινο και φεύγω.
Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί και κάπου να είχαν ξανασυναντηθεί οι ματιές μας, οι υπάρξεις μας.
Κάπου, σε ένα κόσμο που δυο όμοιες ψυχές μπορούν να αναγνωρίσουν η μια την άλλη χωρίς το περιτύλιγμα του σώματος.

Νέο έτος

Σκεφτόμενη την περσινή χρονιά το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι οι άντρες έπαιξαν μαζί μου όσο και εγώ μαζί τους!

Και αυτό που έχω να συμπεράνω από όλα αυτά είναι ότι για άλλη μια χρονιά με απογοήτευσαν. Για άλλη μια φορά αποδείχτηκαν μικροί, ανώριμοι και ανισόρροποι. Σίγουρα έχω και το μερίδιο της ευθύνης μου σε αυτό, αλλά σε κάθε παιχνίδι είναι δύο οι παίκτες.. Κάθε δράση έχει και αντίδραση.

Και η αλήθεια είναι ότι έχω βαρεθεί να φεύγω πάντα πρώτη, αφού δεν μπορώ να βρω τους δυνατούς για να πορευτώ μαζί τους.

Το κορυφαίο είναι ότι όσο ποιο ευθύς είσαι μαζί τους τόσο ποιο ανεξέλεγκτα και απροσάρμοστα φέρονται..

Τέλος πάντων για το  νέο έτος μου εύχομαι να βρω τον έρωτα που μου αξίζει.
Το ίδιο και σε σας :)