Μάτια ψυχρά

  Μάτια ορθάνοιχτα, μαύρα, ψυχρά. Πρόσωπο ανέκφραστο, παγωμένο χωρίς ενδείξεις κατανόησης και άλλων συναισθημάτων. Όταν ήθελε να εκφράζει το τίποτα πάντα το κατάφερνε, όταν ήθελε να μην δείχνει τα συναισθήματά του πάντα το πρόσωπό του άδειαζε.

  Υπήρχε όμως κάτι που πάντα πρόδιδε την ανησυχία του και την άβολη θέση στην οποία βρίσκονταν όταν οι συζητήσεις δεν έπαιρναν την τροπή που ήθελε. Αυτό ήταν ότι το υπόλοιπο σώματα του εκδηλώνονταν! Μια κίνηση μπρος και πίσω, σαν ένα κούνημα από αυτά που κάνουν οι μητέρες στα μωρά τους για να κοιμηθούν. Σαν να το έκανε για να ηρεμήσει τα νεύρα του και να τιθασεύσει τις σκέψεις του. Μια κίνηση που έκανε τους άλλους να καταλαβαίνουν ότι βρίσκεται σε άβολη θέση. Κατάφερνε όμως στη συνέχεια της κουβέντας να σταματήσει αυτήν την κίνηση, ένδειξη της ενόχλησης του, και μέσα από θέσεις και αντιθέσεις προσπαθούσε να βγάλει τα συμπεράσματα που ήθελε αυτός. Νόμιζε ότι οι άνθρωποι μπορούν να χειραγωγούνται και οι καταστάσεις να ρυθμίζονται κατά πως τον συμφέρουν. Και συνήθως το κατάφερνε.

  Ένα πράγμα δεν είχε καταφέρει ποτέ. Να κάνει προσωπικές σχέσεις στη δουλειά του και να έχει την εκτίμηση των ανθρώπων που συνεργάζονταν μαζί του. Ήταν υποκριτής και δολοπλόκος, κατάφερνε να κυλάνε οι δύσκολες καταστάσεις χωρίς να τον επηρεάζουν. Οι άνθρωποι όμως αυτούς τους ανθρώπους δεν τους προσεγγίζουν, παρά μόνο για τις δουλειές τους. Κανείς δεν επιθυμούσε να έχει μια αληθινή, προσωπική σχέση μαζί του. Όλοι οι υφιστάμενοί του μίλαγαν και αστειεύονταν μαζί του λόγω της θέσης του. Λίγοι ήταν αυτοί που ήθελαν να συναναστραφούν μαζί του και εκτός δουλειάς. Αλλά και αυτός δεν ανοίγονταν εύκολα, δεν ήθελε προσωπικές σχέσεις για να μπορεί να δουλεύει χωρίς συναισθήματα και όπως τον βολεύει. Οι προϊστάμενοί του τον γνώριζαν και απλά τον είχαν σε αυτή τη θέση γιατί εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους. Και πόσο καλός ήταν στο να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους! Στην δουλειά του δεν ήταν τόσο καλός, οι γνώσεις του ήταν περιορισμένες και οι πρωτοβουλίες του ανύπαρκτες, αλλά ήταν υπηρέτης. Και μπορούσε υπηρετώντας την εταιρία του να κρατάει τους υφιστάμενους τους "υποταγμένους" κάτω από τις δικές του  επιθυμίες. 

  Όλα πήγαν καλά για αυτόν τον άνθρωπό, αλλά για πόσο; Και επειδή ήξερε την αξία του την πραγματική, φοβόταν τα βράδια ότι κάποια στιγμή θα φύγει από την εταιρία, όπως έφυγαν τόσοι και τόσοι. Τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι και καλοί επαγγελματίες είχαν φύγει, αλλά αυτός είχε σκοπό να κολλήσει για πάντα σε αυτή του τη θέση και δεν θα την άφηνε έτσι εύκολα. Για αυτό έκανε ότι μπορούσε για την εταιρία, εκμεταλλευόμενος την εργασία τον υφισταμένων του.
  Πάντα υποκριτής, πάντα αμπελοφιλόσοφος, πάντα επεμβατικός με τους υφιστάμενους του και πάντα υπηρέτης στους προϊστάμενους. Και είχε αυτά τα σκούρα, μαύρα μάτια, διάπλατα και παγωμένα όταν έπρεπε!