27 Νοε 2011

Βραδινή έξοδος στην Αθήνα

Σάββατο βράδυ στην Αθήνα, κρύο ανυπόφορο για μένα που μου αρέσει η ζεστή θαλπωρή. 

Η ώρα έχει φτάσει 18:00 και δεν έχω κανονίσει τίποτα και πάω γυμναστήριο για γιόγκα. Και να σου η πρώτη απογοήτευση το πρόγραμμα έχει αλλάξει εδώ και δύο εβδομάδες και το μάθημα είναι στην 19:30! Αλλά που να το ξέρω αφού ένα κρύωμα που επιμένει για δέκα μέρες με έχει καθηλώσει σπίτι - δουλειά. Με πείθουν στην γραμματεία να δοκιμάσω power plate. Αισθάνομαι σαν χαζή με αυτό το όργανο αλλά το δοκιμάζω. Νοιώθω τις δονήσεις στους μυς μου αλλά δεν συγκρίνεται με το power yoga, πως να το κάνουμε! Ο γυμναστής προσπαθεί να με πείσει πως χάνεις πόντους με αυτό ελεγμένο. Αλλά ίσως να βοηθάει και η αεροβική (διάδρομος ή step) ένα τέταρτο πριν  και μετά το power plate. Δεν έχω πειστεί καθόλου, άσε που τα 8 ευρώ την ώρα μου φαίνονται πολλά. Και τίποτα δεν συγκρίνεται με την στάση του νεκρού στη γιόγκα, μετά από την επιμήκυνση των μυών σου και την κούραση του σώματος.

Πηγαίνοντας σπίτι, μιας και είμαι καλύτερα από την ίωση που με κυνηγάει, αποφασίζω να βγω έξω αυτό το Σάββατο και να διασκεδάσω. Παίρνω τηλέφωνο στον δρόμο της επιστροφής την τρελή, γελαστή πάντα όταν με βλέπει, φίλη μου (να ανησυχήσω;) και μου λέει πως δουλεύει ως τις 23:00, αλλά μετά θα πάει βολτίτσα. Συμφωνούμε να την πάρω τηλέφωνο μιας και θα κατέβει στο κέντρο κατά τις 23:30 με 00:00 και γω μπορεί να κοιμάμαι. Αλλά πλησιάζοντας η ώρα πλησιάζει και η επιθυμία για βόλτα. Παίρνω τηλέφωνο την φίλη μου και επιβεβαιώνω την έξοδο. Φοράω μάλλινο φόρεμα, oπάκ καλσόν και βάψιμο με καινούριες σκιές.

Το τηλέφωνο χτυπάει και η φίλη μου λεεί πως κατεβαίνουν στο κέντρο με το αμάξι μιας συναδέλφους της, πλησιάζουν στο σπίτι μου και με παίρνουν μαζί τους. Η φίλη μου δεν με αναγνωρίζει με ίσιο μαλλί «Θέλω την φίλη μου πίσω». Χαζές συζητήσεις για το κρύωμα, παρκάρισμα σε θέση αναπήρου έξω από τράπεζα, γνωστό κόλπο για να έχεις πάρκιν: είσαι ψεύτικος ανάπηρος. Χαρτάκι στο παρμπρίζ με το κινητό σε περίπτωση που πραγματικά ενοχλούμε. Συνάντηση με τον φίλο της συναδέλφου της φίλης μου. Χαζά σχόλια, χαζά γέλια για να περνάει η ώρα τις αμηχανίας. Η κοπελιά προσιτή το αγόρι της απρόσιτο με πρόβλημα στην εργασία του, έχει να πληρωθεί κάτι μήνες. Όλοι στο μαγαζί με το ένα ποτό έμειναν, κρίση. 

Κουβέντα για τον εδώ και χρόνια φίλο μου που πήγε να μου το παίξει γκόμενος, λες και χτες τον γνώριζα. Η φίλη συγχύστηκε περισσότερο από μένα μαζί του. Απλά άλλος ένας προβληματικός άντρας, με προβλήματα δέσμευσης και οικογενειακή καταπίεση στην άκρη του μυαλού του, υποσυνείδητα. Τον λυπάμαι λιγάκι γιατί τρώει κάτι κολλήματα και χάνει την  ζωή άνευ λόγου και αιτίας. Στο μαγαζί άντρες ζευγαρωμένοι να κοιτούν γυναίκες με προσόντα και πάντα να βρίσκονται σε σχέση και να κρατούν τα άλλα για τις ονειρώξεις τους. Κουβέντα για τον καινούριο παλικάρι που θέλει απλά να κάνει σεξ μαζί μου και εγώ δεν ξέρω όπως πάντα τι θέλω. Αν κάποιος με πλησίαζε χωρίς να ζητάει ή να απορρίπτει τίποτα, αληθινός και ανοιχτός, τι όμορφα που θα περνάγαμε. Μάλλον θα ήταν ο άντρας της ζωής μου… Πολλά ζητάω πάλι!  «Απλά για την συλλογή του σε θέλει» λέει η φίλη μου. Τελευταία το πρόβλημα της είναι που ο δικός της δεν ζηλεύει, έτσι την κατάφερε ο άτιμος. Ο καθένας αργά ή γρήγορα λαμβάνει ότι του πρέπει σε αυτή τη ζωή.

Τελικά καταλήγουμε με την φίλη μου στο Άνθρωπος, οι δυο μας, σε ένα μαγαζί πολύ underground ροκ. Μουσική τελείως ξένη στα ακούσματά μου. Κόσμος με στυλ ροκ του 80, του 90, φοιτητές και 30αντριδες και ότι άλλο θες να δεις. Κοπέλες με το βλέμμα τις απελπισίας και της αυτοκτονίας που αν κάποιος της πήγαινε σε ένα κρεβάτι για έρωτα και μετά αγκαλιές και φιλιά όλα τα μαύρα τους ρούχα θα γινόταν ροζ. Χορεύουν σαν αυτιστικές για δείχνουν ότι κάτι διαφορετικό είναι. Ψεύτικος κόσμος, σε μια στιγμή να σου και ο Cullen από το Twilight! Σχόλια σαρκαστικά και περιπαιχτικά για τον κόσμο γύρω μας, κυρίως από μένα.
«Νοιώθω σαν κατίνα» λέω στη φίλη μου,
«Να μην νοιώθεις, τους έχω βαρεθεί όλους αυτούς εδώ μέσα. Υποκρίνονται»
«Και όταν μεγαλώσουν θα είναι μεγαλοδικηγόροι και επιχειρηματίες» απαντάω
«Ακριβώς» λέει η φίλη μου

 Το αποκορύφωμα της βραδιάς κρυφακούω κουβέντα αντρών: Αυτός την θέλει για σχέση, αυτή μόνο σεξ και δεν θέλει να το καταλάβει. Και ο φίλος του αντί να του το πει καθαρά ότι η κοπέλα δεν τον θέλει το φιλοσοφεί… Πφ!!! Και το πικρόχολό μου σχόλιο : «Ας ξυριστεί πρώτα που έχει τσακωθεί με τα ξυράφια και μετά μπορεί να τον θέλει η κοπέλα» Σημειωτέον μούσι και μαλλί το ένα και αυτό πάνω του! Μπλίαχ, πόση τρίχα να αντέξει ένας άνθρωπος θεε μου; 

Έξω από το μαγαζί  σε ένα στενό ποιο πάνω, ενός παιδιού του είχαν σπάσει το αμάξι και κλέψει το τσαντάκι του που ήταν κρυμμένο κάτω από τη θέση του οδηγού. Ένας μικρός με μηχανάκι που παραδίδει φαγητά είδε μια ομάδα Πακιστανών να το σπάνε. Του υπόσχετε ότι χρειαστεί για την αστυνομία  να βοηθήσει. Του ευχήθηκα καλό κουράγιο για τα διαδικαστικά και χαιρετήσαμε. Να γιατί δεν κυκλοφορείς στο κέντρο της Αθήνας με το αμάξι σου. Φεύγουμε για τα σπίτια μας με χωριστά ταξί. Φτάνω στο σπίτι τα ξημερώματα στις 06:00 μέρα Κυριακή πια.

Την άλλη μέρα είμαι κομμάτια, γέρασα δεν τα αντέχω τα ξενύχτια σκέφτομαι και το συμπέρασμα για την βραδιά μου:
Άνθρωποι ψεύτικοι που υποκρίνονται ρόλους για να νοιώθουν και να φαίνονται μίζεροι, προβληματικοί και προβληματισμένοι, έτοιμοι όταν ενηλικιωθούν να φορέσουν το καινούριο υποκριτικό τους κοστούμι.
Υπερβάλω πάλι; Και όμως αυτό ένοιωσα.

18 Νοε 2011

Στο σωστό χρόνο!!

Έχω ένα βασικό πρόβλημα με το χρόνο, δεν συμβαδίζουμε...

Πάντα έχω την πεποίθηση ότι ο χρόνος είναι αρκετός και συνήθως πέφτω έξω. Έχω βέβαια αναπτύξει και ένα μηχανισμό για να προλαβαίνω τον χρόνο, αυτό το άγχος της τελευταίας στιγμής!!! Και λαμβάνω μια ικανοποίηση τρομερή όταν τα καταφέρνω να προλάβω. "όλα την τελευταία στιγμή, ίσα-ίσα που πρόλαβα" τι ωραίο μότο...

Στην δουλειά δεν πάει έτσι, εκεί έχω συμμορφωθεί και αυτό κάνει καλό στην δουλειά που βγαίνει και στην εικόνα μου, το επαγγελματικό μου προφίλ τέλος πάντων... Ομολογώ πως υπάρχουν στιγμές, λίγες ευτυχώς, που και εκεί τρέχω και όταν είναι δικό μου το φταίξιμο έχω τρομερά νεύρα με τον εαυτό μου και κάποιοι συνάδελφοι δεν καταλαβαίνουν ότι με εκνευρίζει αυτή η ανευθυνότητά μου, ότι το πρόβλημα το έχω εγώ με τον εαυτό μου.

Ναι, δεν μου αρέσουν οι ανεύθυνοι άνθρωποι και προσπαθώ να μην είμαι. Αλλά στην προσωπική μου ζωή, στο σπίτι μου δεν είμαι το ίδιο. Όχι ότι είμαι ανεύθυνη, απλά θέλω το χρόνο μου για να οργανώσω τα πράγματα, να ηρεμήσω πρώτα και μετά να δράσω. Δεν αντέχω το άγχος και όσο και αν το αντιμετωπίζω στην δουλειά μου, στην προσωπική μου ζωή θέλω την ηρεμία μου, το πάσο μου, τα πράγματα να γίνονται και σωστά και με περισσότερο χρόνο. Αυτό βέβαια είναι μια προσωπική επιλογή, που προσκρούει με των άλλων που θέλουν να τελειώνουν γρήγορα με τις δουλειές για να προχωρήσουν στην ευχαρίστηση. Απλά θέλω τα πράγματα να γίνονται σωστά και αυτό σημαίνει και περισσότερο χρόνο. Αυτό πολλές φορές σε μπλοκάρει, όταν σκέφτεσαι πόση δουλειά θέλει κάτι. Και είναι ένα θέμα που λύνεται μόνο με την απόφαση ότι η δουλειά μπορεί να γίνει, απλά δεν θα γίνει όλη σήμερα. Δηλαδή μιλάμε για ένα πρόγραμμα, που αν ακολουθηθεί κάποτε η δουλειά θα τελειώσει. Όλα είναι μια απόφαση και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Ο χρόνος όμως μου κάνει παιχνίδια σε άλλα επίπεδα, εκεί είναι ποιο περίπλοκα τα πράγματα και δεν περνάνε οι καταστάσεις από το χέρι σου. Είναι ο χρόνος που χρειάζομαι για να καταλάβω ότι αρέσω σε κάποιον ή ότι μου αρέσει κάποιος. Ο χρόνος που χρειάζομαι για να ενδώσω, να συνειδητοποιήσω ότι θέλω να προχωρήσω, να δώσω ευκαιρία στον άλλο και τον εαυτό μου να δούμε αν κάτι καλό μπορεί να συμβεί. Οι αλήθεια είναι ότι είμαι και λίγο-πολύ χαζή σε αυτά τα θέματα. Αργεί να πάρει στροφές ο εγκέφαλος, να καταλάβω ότι αρέσω σε κάποιον. Ίσως σε αυτό να φταίει ότι όλους τους βλέπω σαν εν δυνάμει φίλους και όχι εραστές - συντρόφους. Βλέπω πρώτα τον άνθρωπο και μετά όλα τα άλλα, με εξαίρεση βέβαια τις περιπτώσεις που κάποιος με ελκύει ερωτικά, πράγμα που όσο μεγαλώνω γίνεται και λιγότερο. Επίσης εδώ έχω και άλλο ένα θέμα, μπορεί να μου αρέσει κάποιος αλλά το παλεύω στο μυαλό μου. Σκέφτομαι είναι κατάλληλος, είναι έμπιστος, είναι καλός άνθρωπος, μπορεί να με κάνει να νοιώθω όμορφα, κοιτάζει μόνο την πάρτη του, μπορώ να έχω κάτι σοβαρό μαζί του. Τελικά όλα αυτά θέλουν χρόνο, χρόνο που οι περισσότεροι άντρες δεν έχουν να διαθέσουν και έτσι χάνονται οι ευκαιρίες.

Είναι τόσο ωραίο το παιχνίδι της αποπλάνησης, αυτό της πολιορκίας που σε προσεγγίζει ο άντρας δειλά στην αρχή και μετά επιθετικά σιγά σιγά και τελικά ενδίδεις. Λίγοι το έχουν αυτό και πολλοί φοβούνται να το πράξουν. Ένας φίλος μου είπε να είμαι επιθετική με τα αγόρια γιατί οι περισσότεροι είναι φοβητσιάρηδες και αγοράκια. Χμμ είμαι γυναίκα όμως... Και η αλήθεια είναι ότι όλοι φοβόμαστε. Τελικά όμως αυτός ο φόβος δεν είναι τίποτα αν το σκεφτείς. Δεν μπορεί κάποιος να μας πληγώσει ή να θίξει την αξιοπρέπεια μας παρά μόνο αν τον αφήσουμε. Και έστω ότι αυτό γίνει κατά λάθος μια φορά, την επόμενη φορά δεν θα το επιτρέψουμε να γίνει αν απλά έχουμε ξεκαθαρίσει την θέση μας. Γενικά πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας μια προσπάθεια κάνουμε για να βρούμε την αγάπη, την ερωτική επαφή και αν βγει σε καλό όλα όμορφα, διαφορετικά προχωράμε για τις επόμενες  εμπειρίες. 

Απλά δεν θέλουμε τον πόνο οι άνθρωποι, τον αποφεύγουμε, τον προσπερνάμε. Δεν μας έχουν μάθει ότι είναι μέσα στην ζωή και ο πόνος, για να κάνει την χαρά να φαίνεται κλάσεις ανώτερη. 

Τελικά, ο χρόνος μου με το ερωτικό παιχνίδι ίσως και διορθωθεί αν μάθω να παίζω περισσότερο! Ελπίζω πως όταν κάτι όμορφο έρθει στο σωστό χρόνο για μένα και τον άλλον να το δω και να το ζήσω.