Στο σωστό χρόνο!!

Έχω ένα βασικό πρόβλημα με το χρόνο, δεν συμβαδίζουμε...

Πάντα έχω την πεποίθηση ότι ο χρόνος είναι αρκετός και συνήθως πέφτω έξω. Έχω βέβαια αναπτύξει και ένα μηχανισμό για να προλαβαίνω τον χρόνο, αυτό το άγχος της τελευταίας στιγμής!!! Και λαμβάνω μια ικανοποίηση τρομερή όταν τα καταφέρνω να προλάβω. "όλα την τελευταία στιγμή, ίσα-ίσα που πρόλαβα" τι ωραίο μότο...

Στην δουλειά δεν πάει έτσι, εκεί έχω συμμορφωθεί και αυτό κάνει καλό στην δουλειά που βγαίνει και στην εικόνα μου, το επαγγελματικό μου προφίλ τέλος πάντων... Ομολογώ πως υπάρχουν στιγμές, λίγες ευτυχώς, που και εκεί τρέχω και όταν είναι δικό μου το φταίξιμο έχω τρομερά νεύρα με τον εαυτό μου και κάποιοι συνάδελφοι δεν καταλαβαίνουν ότι με εκνευρίζει αυτή η ανευθυνότητά μου, ότι το πρόβλημα το έχω εγώ με τον εαυτό μου.

Ναι, δεν μου αρέσουν οι ανεύθυνοι άνθρωποι και προσπαθώ να μην είμαι. Αλλά στην προσωπική μου ζωή, στο σπίτι μου δεν είμαι το ίδιο. Όχι ότι είμαι ανεύθυνη, απλά θέλω το χρόνο μου για να οργανώσω τα πράγματα, να ηρεμήσω πρώτα και μετά να δράσω. Δεν αντέχω το άγχος και όσο και αν το αντιμετωπίζω στην δουλειά μου, στην προσωπική μου ζωή θέλω την ηρεμία μου, το πάσο μου, τα πράγματα να γίνονται και σωστά και με περισσότερο χρόνο. Αυτό βέβαια είναι μια προσωπική επιλογή, που προσκρούει με των άλλων που θέλουν να τελειώνουν γρήγορα με τις δουλειές για να προχωρήσουν στην ευχαρίστηση. Απλά θέλω τα πράγματα να γίνονται σωστά και αυτό σημαίνει και περισσότερο χρόνο. Αυτό πολλές φορές σε μπλοκάρει, όταν σκέφτεσαι πόση δουλειά θέλει κάτι. Και είναι ένα θέμα που λύνεται μόνο με την απόφαση ότι η δουλειά μπορεί να γίνει, απλά δεν θα γίνει όλη σήμερα. Δηλαδή μιλάμε για ένα πρόγραμμα, που αν ακολουθηθεί κάποτε η δουλειά θα τελειώσει. Όλα είναι μια απόφαση και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Ο χρόνος όμως μου κάνει παιχνίδια σε άλλα επίπεδα, εκεί είναι ποιο περίπλοκα τα πράγματα και δεν περνάνε οι καταστάσεις από το χέρι σου. Είναι ο χρόνος που χρειάζομαι για να καταλάβω ότι αρέσω σε κάποιον ή ότι μου αρέσει κάποιος. Ο χρόνος που χρειάζομαι για να ενδώσω, να συνειδητοποιήσω ότι θέλω να προχωρήσω, να δώσω ευκαιρία στον άλλο και τον εαυτό μου να δούμε αν κάτι καλό μπορεί να συμβεί. Οι αλήθεια είναι ότι είμαι και λίγο-πολύ χαζή σε αυτά τα θέματα. Αργεί να πάρει στροφές ο εγκέφαλος, να καταλάβω ότι αρέσω σε κάποιον. Ίσως σε αυτό να φταίει ότι όλους τους βλέπω σαν εν δυνάμει φίλους και όχι εραστές - συντρόφους. Βλέπω πρώτα τον άνθρωπο και μετά όλα τα άλλα, με εξαίρεση βέβαια τις περιπτώσεις που κάποιος με ελκύει ερωτικά, πράγμα που όσο μεγαλώνω γίνεται και λιγότερο. Επίσης εδώ έχω και άλλο ένα θέμα, μπορεί να μου αρέσει κάποιος αλλά το παλεύω στο μυαλό μου. Σκέφτομαι είναι κατάλληλος, είναι έμπιστος, είναι καλός άνθρωπος, μπορεί να με κάνει να νοιώθω όμορφα, κοιτάζει μόνο την πάρτη του, μπορώ να έχω κάτι σοβαρό μαζί του. Τελικά όλα αυτά θέλουν χρόνο, χρόνο που οι περισσότεροι άντρες δεν έχουν να διαθέσουν και έτσι χάνονται οι ευκαιρίες.

Είναι τόσο ωραίο το παιχνίδι της αποπλάνησης, αυτό της πολιορκίας που σε προσεγγίζει ο άντρας δειλά στην αρχή και μετά επιθετικά σιγά σιγά και τελικά ενδίδεις. Λίγοι το έχουν αυτό και πολλοί φοβούνται να το πράξουν. Ένας φίλος μου είπε να είμαι επιθετική με τα αγόρια γιατί οι περισσότεροι είναι φοβητσιάρηδες και αγοράκια. Χμμ είμαι γυναίκα όμως... Και η αλήθεια είναι ότι όλοι φοβόμαστε. Τελικά όμως αυτός ο φόβος δεν είναι τίποτα αν το σκεφτείς. Δεν μπορεί κάποιος να μας πληγώσει ή να θίξει την αξιοπρέπεια μας παρά μόνο αν τον αφήσουμε. Και έστω ότι αυτό γίνει κατά λάθος μια φορά, την επόμενη φορά δεν θα το επιτρέψουμε να γίνει αν απλά έχουμε ξεκαθαρίσει την θέση μας. Γενικά πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας μια προσπάθεια κάνουμε για να βρούμε την αγάπη, την ερωτική επαφή και αν βγει σε καλό όλα όμορφα, διαφορετικά προχωράμε για τις επόμενες  εμπειρίες. 

Απλά δεν θέλουμε τον πόνο οι άνθρωποι, τον αποφεύγουμε, τον προσπερνάμε. Δεν μας έχουν μάθει ότι είναι μέσα στην ζωή και ο πόνος, για να κάνει την χαρά να φαίνεται κλάσεις ανώτερη. 

Τελικά, ο χρόνος μου με το ερωτικό παιχνίδι ίσως και διορθωθεί αν μάθω να παίζω περισσότερο! Ελπίζω πως όταν κάτι όμορφο έρθει στο σωστό χρόνο για μένα και τον άλλον να το δω και να το ζήσω.