Ενός καλού μου φίλου πέθανε ο πατέρας. Αυτός ο πόνος στην αρχή είναι απίστευτα
δυνατός, μετά γίνεται μόνιμος.
Στην αρχή όλα φαίνονται ψεύτικα, ένα θέατρο εξελίσσετε μπροστά στα μάτια σου,
μετά είναι ανάμνηση.
Όταν ο νεκρός φεύγει από το σπίτι η πραγματικότητα σε χαστουκίζει δυνατά στο
πρόσωπο.
Την στιγμή που η κηδεία γίνεται είναι η αλήθεια μπροστά σου. Όλα τα κλάματα
του κόσμου δεν αλλάζουν το γεγονός και η θλίψη σου δεν φεύγει.
Την ώρα που θα μπει στο μνήμα είναι το αποκορύφωμα του τέλους. Εκεί θα κείτεται
για πάντα.
Θες δεν θες να βρίσκεται εκεί, δεν θες να τον επισκέφτεσαι εκεί. Θα σαι εκεί με τη σειρά σου.
