3 Δεκ 2011

Παράδεισος

Δύσκολα τα πράγματα στη δουλειά, μια καταχνιά έχει πλακώσει την Αθήνα. 
Μέτρα και μέτρα και ξανά μέτρα για να μπούμε στο σωστό δρόμο.
Όλα μουντά και καταθλιπτικά. Μια ευχάριστη είδηση πουθενά.
Ομίχλη βαριά τα βράδια στην πόλη και οι δρόμοι άδειοι.
Ο κόσμος φοβισμένος και κλεισμένος στα σπίτια του.
Στην δουλειά είμαστε στα όρια τις ψύχωσης, έτοιμοι όλοι για ομαδική ψυχανάλυση.
Και γω απλά κάνω την δουλειά μου και βρίσκω τρόπους να χαρώ την ζωή μου εκτός αυτής.
Την τελευταία φορά που με θυμάμαι χαρούμενη, ελεύθερη και ξένοιαστη ήταν στην διακοπές του Αυγούστου. 'Ενα μόνο τραγούδι μου θυμίζει την ομορφιά και με ταξιδεύει πάλι εκεί.

Τόσο προφητικά αληθινό!

27 Νοε 2011

Βραδινή έξοδος στην Αθήνα

Σάββατο βράδυ στην Αθήνα, κρύο ανυπόφορο για μένα που μου αρέσει η ζεστή θαλπωρή. 

Η ώρα έχει φτάσει 18:00 και δεν έχω κανονίσει τίποτα και πάω γυμναστήριο για γιόγκα. Και να σου η πρώτη απογοήτευση το πρόγραμμα έχει αλλάξει εδώ και δύο εβδομάδες και το μάθημα είναι στην 19:30! Αλλά που να το ξέρω αφού ένα κρύωμα που επιμένει για δέκα μέρες με έχει καθηλώσει σπίτι - δουλειά. Με πείθουν στην γραμματεία να δοκιμάσω power plate. Αισθάνομαι σαν χαζή με αυτό το όργανο αλλά το δοκιμάζω. Νοιώθω τις δονήσεις στους μυς μου αλλά δεν συγκρίνεται με το power yoga, πως να το κάνουμε! Ο γυμναστής προσπαθεί να με πείσει πως χάνεις πόντους με αυτό ελεγμένο. Αλλά ίσως να βοηθάει και η αεροβική (διάδρομος ή step) ένα τέταρτο πριν  και μετά το power plate. Δεν έχω πειστεί καθόλου, άσε που τα 8 ευρώ την ώρα μου φαίνονται πολλά. Και τίποτα δεν συγκρίνεται με την στάση του νεκρού στη γιόγκα, μετά από την επιμήκυνση των μυών σου και την κούραση του σώματος.

Πηγαίνοντας σπίτι, μιας και είμαι καλύτερα από την ίωση που με κυνηγάει, αποφασίζω να βγω έξω αυτό το Σάββατο και να διασκεδάσω. Παίρνω τηλέφωνο στον δρόμο της επιστροφής την τρελή, γελαστή πάντα όταν με βλέπει, φίλη μου (να ανησυχήσω;) και μου λέει πως δουλεύει ως τις 23:00, αλλά μετά θα πάει βολτίτσα. Συμφωνούμε να την πάρω τηλέφωνο μιας και θα κατέβει στο κέντρο κατά τις 23:30 με 00:00 και γω μπορεί να κοιμάμαι. Αλλά πλησιάζοντας η ώρα πλησιάζει και η επιθυμία για βόλτα. Παίρνω τηλέφωνο την φίλη μου και επιβεβαιώνω την έξοδο. Φοράω μάλλινο φόρεμα, oπάκ καλσόν και βάψιμο με καινούριες σκιές.

Το τηλέφωνο χτυπάει και η φίλη μου λεεί πως κατεβαίνουν στο κέντρο με το αμάξι μιας συναδέλφους της, πλησιάζουν στο σπίτι μου και με παίρνουν μαζί τους. Η φίλη μου δεν με αναγνωρίζει με ίσιο μαλλί «Θέλω την φίλη μου πίσω». Χαζές συζητήσεις για το κρύωμα, παρκάρισμα σε θέση αναπήρου έξω από τράπεζα, γνωστό κόλπο για να έχεις πάρκιν: είσαι ψεύτικος ανάπηρος. Χαρτάκι στο παρμπρίζ με το κινητό σε περίπτωση που πραγματικά ενοχλούμε. Συνάντηση με τον φίλο της συναδέλφου της φίλης μου. Χαζά σχόλια, χαζά γέλια για να περνάει η ώρα τις αμηχανίας. Η κοπελιά προσιτή το αγόρι της απρόσιτο με πρόβλημα στην εργασία του, έχει να πληρωθεί κάτι μήνες. Όλοι στο μαγαζί με το ένα ποτό έμειναν, κρίση. 

Κουβέντα για τον εδώ και χρόνια φίλο μου που πήγε να μου το παίξει γκόμενος, λες και χτες τον γνώριζα. Η φίλη συγχύστηκε περισσότερο από μένα μαζί του. Απλά άλλος ένας προβληματικός άντρας, με προβλήματα δέσμευσης και οικογενειακή καταπίεση στην άκρη του μυαλού του, υποσυνείδητα. Τον λυπάμαι λιγάκι γιατί τρώει κάτι κολλήματα και χάνει την  ζωή άνευ λόγου και αιτίας. Στο μαγαζί άντρες ζευγαρωμένοι να κοιτούν γυναίκες με προσόντα και πάντα να βρίσκονται σε σχέση και να κρατούν τα άλλα για τις ονειρώξεις τους. Κουβέντα για τον καινούριο παλικάρι που θέλει απλά να κάνει σεξ μαζί μου και εγώ δεν ξέρω όπως πάντα τι θέλω. Αν κάποιος με πλησίαζε χωρίς να ζητάει ή να απορρίπτει τίποτα, αληθινός και ανοιχτός, τι όμορφα που θα περνάγαμε. Μάλλον θα ήταν ο άντρας της ζωής μου… Πολλά ζητάω πάλι!  «Απλά για την συλλογή του σε θέλει» λέει η φίλη μου. Τελευταία το πρόβλημα της είναι που ο δικός της δεν ζηλεύει, έτσι την κατάφερε ο άτιμος. Ο καθένας αργά ή γρήγορα λαμβάνει ότι του πρέπει σε αυτή τη ζωή.

Τελικά καταλήγουμε με την φίλη μου στο Άνθρωπος, οι δυο μας, σε ένα μαγαζί πολύ underground ροκ. Μουσική τελείως ξένη στα ακούσματά μου. Κόσμος με στυλ ροκ του 80, του 90, φοιτητές και 30αντριδες και ότι άλλο θες να δεις. Κοπέλες με το βλέμμα τις απελπισίας και της αυτοκτονίας που αν κάποιος της πήγαινε σε ένα κρεβάτι για έρωτα και μετά αγκαλιές και φιλιά όλα τα μαύρα τους ρούχα θα γινόταν ροζ. Χορεύουν σαν αυτιστικές για δείχνουν ότι κάτι διαφορετικό είναι. Ψεύτικος κόσμος, σε μια στιγμή να σου και ο Cullen από το Twilight! Σχόλια σαρκαστικά και περιπαιχτικά για τον κόσμο γύρω μας, κυρίως από μένα.
«Νοιώθω σαν κατίνα» λέω στη φίλη μου,
«Να μην νοιώθεις, τους έχω βαρεθεί όλους αυτούς εδώ μέσα. Υποκρίνονται»
«Και όταν μεγαλώσουν θα είναι μεγαλοδικηγόροι και επιχειρηματίες» απαντάω
«Ακριβώς» λέει η φίλη μου

 Το αποκορύφωμα της βραδιάς κρυφακούω κουβέντα αντρών: Αυτός την θέλει για σχέση, αυτή μόνο σεξ και δεν θέλει να το καταλάβει. Και ο φίλος του αντί να του το πει καθαρά ότι η κοπέλα δεν τον θέλει το φιλοσοφεί… Πφ!!! Και το πικρόχολό μου σχόλιο : «Ας ξυριστεί πρώτα που έχει τσακωθεί με τα ξυράφια και μετά μπορεί να τον θέλει η κοπέλα» Σημειωτέον μούσι και μαλλί το ένα και αυτό πάνω του! Μπλίαχ, πόση τρίχα να αντέξει ένας άνθρωπος θεε μου; 

Έξω από το μαγαζί  σε ένα στενό ποιο πάνω, ενός παιδιού του είχαν σπάσει το αμάξι και κλέψει το τσαντάκι του που ήταν κρυμμένο κάτω από τη θέση του οδηγού. Ένας μικρός με μηχανάκι που παραδίδει φαγητά είδε μια ομάδα Πακιστανών να το σπάνε. Του υπόσχετε ότι χρειαστεί για την αστυνομία  να βοηθήσει. Του ευχήθηκα καλό κουράγιο για τα διαδικαστικά και χαιρετήσαμε. Να γιατί δεν κυκλοφορείς στο κέντρο της Αθήνας με το αμάξι σου. Φεύγουμε για τα σπίτια μας με χωριστά ταξί. Φτάνω στο σπίτι τα ξημερώματα στις 06:00 μέρα Κυριακή πια.

Την άλλη μέρα είμαι κομμάτια, γέρασα δεν τα αντέχω τα ξενύχτια σκέφτομαι και το συμπέρασμα για την βραδιά μου:
Άνθρωποι ψεύτικοι που υποκρίνονται ρόλους για να νοιώθουν και να φαίνονται μίζεροι, προβληματικοί και προβληματισμένοι, έτοιμοι όταν ενηλικιωθούν να φορέσουν το καινούριο υποκριτικό τους κοστούμι.
Υπερβάλω πάλι; Και όμως αυτό ένοιωσα.

18 Νοε 2011

Στο σωστό χρόνο!!

Έχω ένα βασικό πρόβλημα με το χρόνο, δεν συμβαδίζουμε...

Πάντα έχω την πεποίθηση ότι ο χρόνος είναι αρκετός και συνήθως πέφτω έξω. Έχω βέβαια αναπτύξει και ένα μηχανισμό για να προλαβαίνω τον χρόνο, αυτό το άγχος της τελευταίας στιγμής!!! Και λαμβάνω μια ικανοποίηση τρομερή όταν τα καταφέρνω να προλάβω. "όλα την τελευταία στιγμή, ίσα-ίσα που πρόλαβα" τι ωραίο μότο...

Στην δουλειά δεν πάει έτσι, εκεί έχω συμμορφωθεί και αυτό κάνει καλό στην δουλειά που βγαίνει και στην εικόνα μου, το επαγγελματικό μου προφίλ τέλος πάντων... Ομολογώ πως υπάρχουν στιγμές, λίγες ευτυχώς, που και εκεί τρέχω και όταν είναι δικό μου το φταίξιμο έχω τρομερά νεύρα με τον εαυτό μου και κάποιοι συνάδελφοι δεν καταλαβαίνουν ότι με εκνευρίζει αυτή η ανευθυνότητά μου, ότι το πρόβλημα το έχω εγώ με τον εαυτό μου.

Ναι, δεν μου αρέσουν οι ανεύθυνοι άνθρωποι και προσπαθώ να μην είμαι. Αλλά στην προσωπική μου ζωή, στο σπίτι μου δεν είμαι το ίδιο. Όχι ότι είμαι ανεύθυνη, απλά θέλω το χρόνο μου για να οργανώσω τα πράγματα, να ηρεμήσω πρώτα και μετά να δράσω. Δεν αντέχω το άγχος και όσο και αν το αντιμετωπίζω στην δουλειά μου, στην προσωπική μου ζωή θέλω την ηρεμία μου, το πάσο μου, τα πράγματα να γίνονται και σωστά και με περισσότερο χρόνο. Αυτό βέβαια είναι μια προσωπική επιλογή, που προσκρούει με των άλλων που θέλουν να τελειώνουν γρήγορα με τις δουλειές για να προχωρήσουν στην ευχαρίστηση. Απλά θέλω τα πράγματα να γίνονται σωστά και αυτό σημαίνει και περισσότερο χρόνο. Αυτό πολλές φορές σε μπλοκάρει, όταν σκέφτεσαι πόση δουλειά θέλει κάτι. Και είναι ένα θέμα που λύνεται μόνο με την απόφαση ότι η δουλειά μπορεί να γίνει, απλά δεν θα γίνει όλη σήμερα. Δηλαδή μιλάμε για ένα πρόγραμμα, που αν ακολουθηθεί κάποτε η δουλειά θα τελειώσει. Όλα είναι μια απόφαση και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Ο χρόνος όμως μου κάνει παιχνίδια σε άλλα επίπεδα, εκεί είναι ποιο περίπλοκα τα πράγματα και δεν περνάνε οι καταστάσεις από το χέρι σου. Είναι ο χρόνος που χρειάζομαι για να καταλάβω ότι αρέσω σε κάποιον ή ότι μου αρέσει κάποιος. Ο χρόνος που χρειάζομαι για να ενδώσω, να συνειδητοποιήσω ότι θέλω να προχωρήσω, να δώσω ευκαιρία στον άλλο και τον εαυτό μου να δούμε αν κάτι καλό μπορεί να συμβεί. Οι αλήθεια είναι ότι είμαι και λίγο-πολύ χαζή σε αυτά τα θέματα. Αργεί να πάρει στροφές ο εγκέφαλος, να καταλάβω ότι αρέσω σε κάποιον. Ίσως σε αυτό να φταίει ότι όλους τους βλέπω σαν εν δυνάμει φίλους και όχι εραστές - συντρόφους. Βλέπω πρώτα τον άνθρωπο και μετά όλα τα άλλα, με εξαίρεση βέβαια τις περιπτώσεις που κάποιος με ελκύει ερωτικά, πράγμα που όσο μεγαλώνω γίνεται και λιγότερο. Επίσης εδώ έχω και άλλο ένα θέμα, μπορεί να μου αρέσει κάποιος αλλά το παλεύω στο μυαλό μου. Σκέφτομαι είναι κατάλληλος, είναι έμπιστος, είναι καλός άνθρωπος, μπορεί να με κάνει να νοιώθω όμορφα, κοιτάζει μόνο την πάρτη του, μπορώ να έχω κάτι σοβαρό μαζί του. Τελικά όλα αυτά θέλουν χρόνο, χρόνο που οι περισσότεροι άντρες δεν έχουν να διαθέσουν και έτσι χάνονται οι ευκαιρίες.

Είναι τόσο ωραίο το παιχνίδι της αποπλάνησης, αυτό της πολιορκίας που σε προσεγγίζει ο άντρας δειλά στην αρχή και μετά επιθετικά σιγά σιγά και τελικά ενδίδεις. Λίγοι το έχουν αυτό και πολλοί φοβούνται να το πράξουν. Ένας φίλος μου είπε να είμαι επιθετική με τα αγόρια γιατί οι περισσότεροι είναι φοβητσιάρηδες και αγοράκια. Χμμ είμαι γυναίκα όμως... Και η αλήθεια είναι ότι όλοι φοβόμαστε. Τελικά όμως αυτός ο φόβος δεν είναι τίποτα αν το σκεφτείς. Δεν μπορεί κάποιος να μας πληγώσει ή να θίξει την αξιοπρέπεια μας παρά μόνο αν τον αφήσουμε. Και έστω ότι αυτό γίνει κατά λάθος μια φορά, την επόμενη φορά δεν θα το επιτρέψουμε να γίνει αν απλά έχουμε ξεκαθαρίσει την θέση μας. Γενικά πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας μια προσπάθεια κάνουμε για να βρούμε την αγάπη, την ερωτική επαφή και αν βγει σε καλό όλα όμορφα, διαφορετικά προχωράμε για τις επόμενες  εμπειρίες. 

Απλά δεν θέλουμε τον πόνο οι άνθρωποι, τον αποφεύγουμε, τον προσπερνάμε. Δεν μας έχουν μάθει ότι είναι μέσα στην ζωή και ο πόνος, για να κάνει την χαρά να φαίνεται κλάσεις ανώτερη. 

Τελικά, ο χρόνος μου με το ερωτικό παιχνίδι ίσως και διορθωθεί αν μάθω να παίζω περισσότερο! Ελπίζω πως όταν κάτι όμορφο έρθει στο σωστό χρόνο για μένα και τον άλλον να το δω και να το ζήσω.

2 Οκτ 2011

΄Αντρες

΄Αντρες, τους χαρίζεις ότι ποιο πολύτιμο έχεις και το παρατάνε στα ποιο απίστευτα μέρη...
Ένα κοχύλι σε μια ατόλη, ένα φιλί σε ένα ψεύτικο μάγουλο, ένα χαρτάκι τηλεφώνου σε μια τσέπη φθαρμένου τζιν, μια αγάπη πεταμένη στα σκουπίδια.
Άντρες και δίνουν σημασία στα ψεύτικα, στα ανούσια, στα ανιαρά στα επιτηδευμένα. Εσύ δεν είσαι σαν τις άλλες αλλά δεν διαφέρεις γιατί απλά προσποιείσαι για αυτούς! Και όλες οι άλλες που μοιάζουν μεταξύ τους νομίζετε ότι δεν προσποιούνται. Κανείς δεν ψάχνει το αυθεντικό και το γνήσιο, όλοι αντίγραφα ζητάτε και ψευτιές και αν κάποια διαφέρει άπλα δεν είναι αληθινή στα μάτια σας ή πολύ δύσκολη για να προσπαθήσετε!
Άντρες, πολύ δύσκολο άθλημα!

20 Σεπ 2011

και ξαφνικά όλα μπερδεύονται

και ξαφνικά όλα μπερδεύονται
και δεν θέλεις να βρεις την άκρη
και ξαφνικά όλα αναστατώνονται
και θες να σαι μέσα στην έξαψη

το μυαλό έχει σταματήσει
το σώμα έχει ξυπνήσει
η καρδιά δεν θέλεις να χτυπά
η επιθυμία σου αγρυπνά

όλα είναι ανακατεμένα και δε σε νοιάζει
όλα είναι στην αμφιβολία και δεν πειράζει
όλα θα βρουν το δρόμο τους το ξέρεις
την στιγμή θες να ζεις και να υποφέρεις

14 Σεπ 2011

Ένα σου χάδι ακόμα

Ένα σου χάδι ακόμα...

Μπορώ κάθε φορά που
κλείνω τα μάτια μου
να ακούω τα βηματά σου;
Θα μου δώσεις αυτή τη χαρά
να μαι κοντά σου;

7 Σεπ 2011

Την μέρα σε αναζητώ


Την μέρα σε αναζητώ και το βράδυ σε μισώ, 
μάλλον γιατί δεν είσαι εδώ!

Μου έχεις δώσει μια άλαλη υπόσχεση
τα μάτια σου μου έταξαν αυτό που θέλει το κορμί.
Όσο και να τρέχεις μακριά και να απομακρύνεσαι
πάντα εδώ κοντά μου θα βρίσκεσαι.
Όσο και να φοβάσαι και να ελέγχεις το έδαφος
εδώ τίποτα ψεύτικο και αλλοιωμένο δεν θα βρεις.
Αν κάνεις την σωστή κίνηση μπορείς να έχεις τα πάντα
αν κάτι πάει στραβά θα χαθούν όλα για πάντα.
Δεν ξέρεις ότι δεν μπορείς να παίζεις με τους ανθρώπους
δεν μπορείς να μπαίνεις απλά μέσα στο μυαλό τους
όταν γίνεσαι κουρσάρος είσαι και μόνος
πρέπει να δοθείς αν θες να γίνεις κατακτητής.
Όταν θα δώσεις και εσύ τότε θα καταλάβεις
όλα στη ζωή είναι ανταλλαγή αγάπης, πνοής
Απλά δώσε τον καλό σου εαυτό σε μένα
και εγώ θα δώσω το καλύτερο που έχω σε σένα.

Τις μέρες που περνάνε όλο και περισσότερο σε αναζητώ
και τα βράδια που ακολουθούν με δύναμη σε μισώ,
είναι που δεν είσαι εδώ και ψάχνω να σε βρω
στις λεπτομέρειες που άφησες πίσω σε αναζητώ.

1 Σεπ 2011

Αφρική

 
Και ξαφνικά η καρδιά μου πάει να σπάσει! Έχει γεμίσει το στήθος μου και το στέρνο μου ανεβοκατεβαίνει. Η καρδία μου μεγαλώνει, αυξάνει, ξεχειλίζει και πονάει. Δεν ξέρω τι είναι αυτό το συναίσθημα, αλλά και πάλι ξέρω. 
Έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου Αφρική. Τόσες ανάσες, τόσα πρωινά, τέτοια μαγεία... Αναπνοές βαθιές και μεγάλες και τα πνευμόνια μου έχουν γεμίσει σκόνη. Σκόνη που έχει μπει μέσα στις κυψελίδες τους, είναι μέσα στο αίμα, στα κύτταρα μου. Η μαύρη ήπειρος έχει διεισδύσει σε όλο τον οργανισμό μου.
Το βλέμμα μου έχει χαθεί μέσα στη σαβάνα, έχει περιπλανηθεί στο ψηλό κιτρινωπό χορτάρι. Τα μάτια μου έχουν ψάξει και έχουν βρει τόσα άγρια ζώα. Ο δρόμος ατελείωτος καφετί και με λακκούβες, ταρακουνίματα, πειράγματα, σχόλια, βλέμματα και γέλια. Όλα μέσα στο πρόγραμμα και η Αφρική σε κάνει να ανοίγεις την καρδιά σου και να δέχεσαι τον κόσμο της με αγάπη και συμπόνια. Φτώχεια, ξυπόλυτα παιδιά, παζάρια για να αγοράσεις, βοήθεια από τους φίλους. Και είσαι τόσο ανοιχτός άνθρωπος πλέον που κάνεις ποιο εύκολα φίλους, έχεις μοιραστεί μαζί τους μια εμπειρία ζωής άλλωστε.
Και το μυαλό μου πονάει και η καρδιά μου αναπολεί. Καμιά φορά οι δύσκολες καταστάσεις απλά με μαγεύουν. Ήρθε όμως η ώρα να πάρω τις αποφάσεις ενός ενήλικα, σοβαρού ανθρώπου. Γιατί στη ζωή πρέπει να προχωράμε μπροστά, να εξελισσόμαστε και οι εμπειρίες μας να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

Waka Waka (This Time For Africa) (Shakira Featuring Freshlyground)

6 Αυγ 2011

τα τραγούδια

Τελικά τα τραγούδια που κολλάνε το μυαλό μου είναι αυτά με τους καλούς στίχους.
Στιχάκια τρυπώνουν στο μυαλό μου, και κολλάει μέσα ο ρυθμός και η μελωδία του τραγουδιού.
Πολλές φορές αρκεί απλά ένα δίστιχο για να δώσει άλλη σημασία στο στο τραγούδι!
"... Περνάγαμε φίνα στην άδεια Αθήνα
έρωτας πέρα για πέρα..."
Σε σας μπορεί απλά να μην λέει τίποτα...

13 Ιουλ 2011

Περπατούσα το καταμεσήμερο στην Αθήνα..

Περπατούσα το καταμεσήμερο στην Αθήνα και ο ήλιος με ζέσταινε αφόρητα.
Κυνηγούσα την σκιά στους δρόμους που τριγυρνούσα, δύσκολο πράγμα στην Αθήνα των τσιμέντων. Και ξαφνικά βρέθηκα κάτω από τον ίσκιο μια συκιάς. Τα σύκα της ήταν μικρά και άγουρα ακόμη, αλλά η μυρωδιά  που ανέδυε ήταν έντονη. Μια δυνατή, γνωστή μυρωδιά που σου δίνει την υπόσχεση ότι οι καρποί της θα ναι ωραίοι. Αυτή η υπόσχεση για τον γλυκό, μυρωδάτο καρπό της που λιώνει μαλακά στο στόμα. Τόσες μνήμες από τα παιδικά καλοκαίρια, με την συκιά στο εξοχικό του παππού να με περιμένει μετά τον απογευματινό μπάνιο και εγώ να τρώω αχόρταγα τα σύκα της.
Συνέχισα τον δρόμο μου, έφτασα στον προορισμό μου και κατέληξα στο σπίτι με διαβατήριο για ξένους τόπους στα χέρια μου.

11 Ιουλ 2011

Έχω γεμίσει ψυχάκια...

Έχω γεμίσει ψυχάκια...
Φίλοι μου, γνωστοί μου συνάδελφοι όλοι με ψυχολογικά προβλήματα. Όλοι έχουμε τις μαύρες μας κάποιες φορές αλλά αυτό υπερβαίνει τα όρια. Και δεν φταίει το μνημόνιο και η οικονομική κρίση, υπήρχαν από πριν αυτά τα θεματάκια.
Υπάρχουν άνθρωποι που ενώ όλα πάνε καλά στη ζωή τους τα βλέπουν όλα μαύρα!
Γιατί τόσοι άνθρωποι με φανταστικά προβλήματα; Αρχίζω να πιστεύω ότι έχουν ανάγκη από πραγματικά  προβλήματα για να εκτιμήσουν την ζωή τους να είναι όμορφη, στρωμένη, ήρεμη...
Μπορεί και το μυαλό τους να τα δημιουργεί όλα αυτά γιατί έχουν ανάγκη το μελό, το πρόβλημα, την αναστάτωση. Και αυτό γιατί τόση ησυχία στην ζωή τους δεν τους αρέσει, την θέλουν την αναστάτωση την παρεξήγηση, κάτι βρε παιδί μου για να νοιώθουν ζωντανοί!
Εγώ πάλι νοιώθω ζωντανή με άλλα πράγματα, ποιο όμορφα, ποιο αληθινά, ποιο δύσκολα...

27 Μαΐ 2011

Το κέντρο της Αθήνας

   Το κέντρο της Αθήνας είναι γεμάτο με αλλοδαπούς εδώ και πολλά χρόνια. Θυμάστε κάποτε το σταθμό της Ομόνοιας του ΗΣΑΠ; Γεμάτος περίεργους ανθρώπους για τα φοιτητικά μου μάτια, ναρκομανείς. Χαμένες ψυχές και ζωές.
  Κάποτε είχαν κλέψει ένα συμφοιτητή μου. Τον είχαν απειλήσει για να βγει στην άλλη μεριά του υπόγειου σταθμού έπρεπε να δώσει το πορτοφόλι του και το έκανε. Δεν πρέπει να ήταν αλλοδαποί, ούτε ναρκομανείς, απλοί απατεωνίσκοι. Μετά ήρθαν οι Ολυμπιακοί αγώνες στην Αθήνα και ο σταθμός άλλαξε ξαφνικά και μαγικά. Εξαφανίστηκαν οι ναρκομανείς και οι παράνομοι και στοιβάχτηκαν αλλού.
  Τώρα το στέκι τους είναι η Πλατεία Βάθης, η Ομόνοια και τα γύρω στενά. Γενικά όλο το κέντρο έχει γεμίσει από φτωχούς, απατεώνες και έτοιμους για όλα ανθρώπους. Υπάρχουν κάποιοι από αυτούς που φαίνεται ότι είναι η ζωή τους βουτηγμένη μέσα στην παρανομία αλλά δεν είναι όλοι ίδιοι. Αλλοδαποί έχουν βρει τα σπίτια των φτηνότερων περιοχών, στο κέντρο, και μένουν μέσα. Έχουμε δει όλοι μας να στοιβάζονται κάποιες φορές και 10 ψυχές σε 50 τετραγωνικά μετρά. Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι, οι ιδιόκτητες, οι "νοικοκυραίοι" που τα νοικιάζουν εν γνώση τους.
  Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που γεννήθηκαν σε χώρες που απλά η ελπίδα βρίσκεται αλλού, σε άλλη χώρα, σε άλλη ήπειρο. Η Ελλάδα ήταν πάντα το σταυροδρόμι, το γεφύρι, το πέρασμα από την Ασία για την Ευρώπη και την Αμερική. Και σας ρωτάω, αν εσείς γεννιόσασταν σε μια χώρα που δεν υπήρχε φαί, που υπήρχε η φτώχεια και ο πόλεμος και σας έλεγαν ότι κάπου μακριά υπήρχε ελπίδα να ζήσεις ανθρώπινα, τι θα κάνατε; Είμαι σίγουρη πως κάθε βράδυ στον ύπνο σας θα ονειρευόσασταν να περνάτε αυτό το φράγμα, το όριο, το σύνορο πως μια καλύτερη ζωή. Ένας συνάδελφος κάποτε με ρώτησε μα καλά πως μπορούν να ζουν έτσι αυτοί οι άνθρωποι; Το μόνο που βρήκα να πω είναι σκέψου σε τι απελπισία και φτώχεια ζουν στη χώρα τους. Και μην ξεχνάτε ότι η Ελλάδα είναι απλώς το πέρασμα και οι ίδιοι να μην το ξέρουν μόλις θα έρθουν εδώ για κάποια άλλη γη της επαγγελίας θα τους πουν οι 'συνοδοιπόροι' τους.
  Μιλάμε για έναν πλανήτη που υπάρχουν οι πολύ πλούσιοι και οι πολύ διάσημοι και στην αντίπερα όχθη έχουμε τους πολύ φτωχούς, τους λιμοκτονούντες, τους ρακένδυτους. Αυτοί γίνονται οι ζητιάνοι στην κοινωνία μας. Μόνο που κάποιοι από αυτούς έχουν εγωισμό  και μίσος προς αυτούς που γεννήθηκαν σε καλύτερη μοίρα και γίνονται εγκληματίες. Γίνονται δεν γεννιούνται. Και αυτό γιατί υπάρχουν και άλλοι που έχουν μέσα τους την αξιοπρέπεια και την ζήλεια και ψάχνουν τρόπους για να φτιάξουν τις ζωές τους όπως εμείς, ο "περιούσιος λαός", οι τυχεροί, οι δώρα φέροντες από τις μοίρες.
  Η αλήθεια είναι πως κάποτε στο μονοπάτι της ζωής σου θα κληθείς να διαλέξεις την αρετή ή την κακία. Αλλά όταν βρίσκεσαι σε σύγχυση μυαλού, σώματος και ψυχής όπως αυτοί οι άνθρωποι πόσο εύκολο είναι να βρεις το σωστό δρόμο;
  Τα λέω όλα αυτά μην γνωρίζοντας την λύση του προβλήματος στο κέντρο της Αθήνας και νοιώθοντας διχασμένη. Καθημερινά περνώ και βλέπω ανθρώπους με καρότσια από πολυκαταστήματα γεμάτα σκουπίδια, ρακοσυλλέκτες. Τα καρότσια τους έχουν μέσα τα δικά μας τα σκουπίδια. Με τα σκουπίδια μας ζουν άνθρωποι! 
  Έχουν προσπαθήσει να με ληστέψουν δύο φορές, έχουν αποπειραθεί να ανοίξουν το αμάξι μου καθώς βρίσκομαι μέσα. Δεν είναι όμορφη εμπειρία, σε γεμίζει μίσος και οργή. Αλλά αναρωτιέμαι είμαι εγώ και εσείς, οι απλοί άνθρωποι, που πρέπει να δώσουν τη λύση; Η αστυνομία τι κάνει; Δεν είναι δουλειά της να μαζέψουν τους παράνομους και να τους διώξουν από την Ελλάδα; Και δεν μιλάω απλά για τους λαθρομετανάστες, μιλάω για τους εγκληματίες λαθρομετανάστες. Αυτοί μολύνουν όλη την κοινωνία των λαθρομεταναστών. Δεν νομίζω ότι οι φυλακές πρέπει να γεμίζουν από αυτούς, πρέπει να απελαθούν. Επίσης το κράτος τι θα κάνει επιτέλους; Δεν θα ζητήσει από την υπόλοιπη Ευρώπη να ανοίξουν τα ευρωπαϊκά σύνορα για τους μετανάστες; Είναι δυνατόν μια χώρα με τόσα οικονομικά προβλήματα να κουβαλάει και αυτό το πρόβλημα; Η κοινωνία δεν έχει λεφτά να δώσει στους αυτόχθονες, πως θα δώσει στους μετανάστες; Αν όντως υπάρχουν τα ευρωπαϊκά κονδύλια για να ταΐσουμε αυτούς τους ανθρώπους, φτάνουν αυτά τα λεφτά; Που πηγαίνουν; Μήπως η Αθήνα δεν χωράει άλλους μετανάστες και πρέπει να διασκορπιστούν στην Ελλάδα, στην Ευρώπη ολόκληρη;
  Τι άσχημο να κάνουν τους λαούς να μισιούνται! Γιατί αυτό καταφέρνουν και το βλέπουμε τις τελευταίες μέρες. Είναι μια όμορφη και ανέξοδη λύση για τους έχοντες... Οι άνθρωποι θέλουν ένα "κομμάτι γης" και ελευθερία για να μεγαλουργήσουν. Από κάποιους έχουν πάρει και τα δύο και ο τρόπος για να τα πάρουν πίσω διαφέρει από ανθρώπους σε ανθρώπους.

13 Απρ 2011

Έχουμε γεμίσει μίσος προς όλλους και όλα

Έχουμε γεμίσει μίσος προς άλλους και όλα. Και το μίσος δεν είναι ωραίο συναίσθημα, δηλητηριάζει τα πάντα. Προσπαθώ να το πετάξω μακριά μου.
Το βλέπω παντού στο ίντερνετ, στα μπλοκ, στις κριτικές, στον κόσμο γύρω μου. Ένα υποβόσκων ψήγμα μνησικακίας, πράγμα που ούτε ο εκφραστής του δεν μπορεί να συλλάβει. Μια κριτική και κατάκριση σε όλα. Λες και εμείς είμαστε οι καλύτεροι, οι ανώτεροι, οι προικισμένοι, οι έξυπνοι και όλοι οι άλλοι είναι χαζοί, ατάλαντοι, κατώτεροι, χειρότεροι μας. Και είναι που το μίσος θεριεύει όταν δούμε πως αυτοί βρίσκονται σε ανώτερες θέσεις, έχουν την ικανότητα να εισακούονται, να πρωτοστατούν, να καθοδηγούν. Λες και έχει σημασία το πόσοι ακολουθούν εσένα και πόσοι τον άλλο. Σημασία έχει το να νιώθεις εσύ καλά και να αποβάλλεις τα συναισθήματα που σε κάνουν μικρό, κακό, μη ευτυχισμένο. Δεν θα γίνεις μεγάλος με το να υποσκάπτεις τον άλλο. Μπορείς να δεις και να διδαχτείς από τον τρόπο που κάποιος είναι μπροστά. Τι είναι αυτό που έκανε για να βρίσκεται εκεί που είναι; Μπορείς να το κάνεις και εσύ; Θες να το κάνεις; Υπερβαίνει τις αρχές σου; Υπερβαίνει την ύπαρξη σου; Όλα είναι σχετικά. 
Βέβαια το καταλαβαίνω όλο αυτό το μίσος. Φταίει η εποχή μας. Που έχουμε μπερδέψει την αλήθεια με το ψέμα, την ουσία με την βλακεία, την ευκαιρία με την ημιαπασχόληση, την ύπαρξη με την κατάκτηση χρημάτων και θέσεων. Λες και η ζωή είναι φτιαγμένη για τα χρήματα και για τις μεγάλες καρέκλες. Λες και γεννηθήκαμε για να δουλεύουμε και να έχουμε κοινωνική αναγνώριση. Είναι βέβαια που δεν υπάρχουν χρήματα, οράματα, όνειρα, πρότυπα, αγάπη, αποδοχή των άλλων και των ελαττωμάτων τους. Είμαστε άνθρωποι μπορούμε να έχουμε και τρωτά σημεία!  Έχει πέσει μια σκόνη βρωμιάς και αναλήθειας και σκεπάζει όλα τα αληθινά και ωραία. Ο κόσμος νοιώθει απειλή από την εργασία ή την μη εργασία, αγανάκτηση από τα χρήματα των λίγων και την φτώχεια, απελπισία από την αποδοχή ή όχι του γεγονότος ότι έτσι ήταν πάντα. 
Όλα αυτά έχουν μπερδέψει τις σκέψεις και τα συναισθήματα, δεν έχουμε τις σωστές αντιδράσεις και δεν ξέρουμε ποια είναι η σωστή κίνηση. Αλλά το μίσος, η βία αναπαράγουν τον εαυτό τους και έχουμε γεμίσει από αυτά. Δεν είναι καλοί σύμβουλοι. Μόνο με την ψυχραιμία και την βαθιά αναγνώριση και παρατήρηση των προβλημάτων, ίσως βρούμε κάποια λύση. Και δυστυχώς δεν είμαι σε θέση να δώσω λύσεις! Ίσως για τον καθένα η λύση να είναι διαφορετική. Πάντως όλη αυτή η κακία δεν είναι λύση, δεν είναι η δική μου λύση. Με κάνει να νοιώθω ακόμα και περισσότερο άσχημα, πιο κακιά, πιο απελπισμένη, πιο μπερδεμένη και μπλεγμένη μέσα σε ένα ανακυκλωμένο βόθρο.  Προσπαθώ ότι θεωρώ ανάξιο λόγου να μην το μνημονεύω και να το προσπερνώ. Προσπαθώ, όσο μπορώ.
Τελικά ότι δεν μας αρέσει το βγάζουμε στη ζωή μας. Και 'γω πετάω το μίσος!

Είναι μέρες που νομίζω...

Είναι μέρες που νομίζω ότι θα ξυπνήσω και θα είσαι κοντά μου. Αυτές τις ώρες στον ύπνο μου ξέρω και δεν ξέρω ότι δεν υπάρχεις. Οι μόνες φορές που ο πόνος μου γαληνεύει είναι όταν πιστεύω ότι έχεις πάει ένα ταξίδι και θα γυρίσεις. Και έτσι έχω πείσει τον εαυτό μου ότι  θα επιστρέψεις.
Είναι τόσο δύσκολο να συνειδητοποιήσω την ανυπαρξία σου. Το υλικό, το φθαρτό σου σώμα δεν υπάρχει. Όμως ζεις καθημερινά μέσα μου: στο μυαλό μου, στην καρδία μου, στην ανάγκη μου για σένα. Το άσχημο είναι ότι δύσκολα κάποιος μπορεί να καταλάβει τα θέλω μου, τα συναισθήματά μου όπως εσύ. Ίσως, πάλι, απλά να έδειχνες ότι καταλαβαίνεις για να μη νοιώσω άσχημα. Πάντως οι κουβέντες μας ακόμα  και αυτές οι ανούσιες μου λείπουν.
Όταν σε βλέπω στα όνειρά μου είναι μια ευλογία. Πάντα χαρούμενη και ευτυχισμένη σε βλέπω και πάντα με αγάπη και ανάγκη επικοινωνίας. Ότι ακριβώς θέλω. Και έχω τόσους μήνες να σε δω! Μου λείπεις, έλα πάλι, σε περιμένω.

25 Μαρ 2011

Άσχημα Όνειρα

Ο χειρότερος μου εφιάλτης είναι όταν χάνομαι μέσα σε μεγάλα, πολυώροφα κτήρια και βρίσκομαι σε γωνιές που ούτε καν έχει κανείς φανταστεί και όλο ψάχνω την έξοδο και όλο και πιο πολύ χώνομαι στα έγκατα του κτηρίου. Οι ποιο άσχημοι εφιάλτες από αυτούς καταλήγουν με εμένα σφηνωμένη σε ένα άνοιγμα παραθύρου στο οποίο έρπομαι για να βρω την άκρη-έξοδο. Τελικά όμως δεν καταλήγω πουθενά και στην άλλη άκρη επικρατεί βαθύ σκοτάδι. Μεγάλη απελπισία! Τις πρώτες φορές που είχα δει αυτούς τους εφιάλτες ξύπναγα, τώρα ποια έρχεται το επόμενο όνειρο και ξεχνιέμαι. Κάποιες φορές πάλι έχω καταφέρει να βρω την άκρη.
Πριν από τρεις μέρες είχα ένα από τα ποιο άσχημα όνειρα. Είδα ότι μετά από ένα λεκτικό διαξιφισμό με κάποιους συνάδελφους για κάτι που ούτε καν θυμάμαι, που δεν προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση, τιμωρήθηκα! Το αφεντικό μου με πήρε να μου μιλήσει προσωπικά και ενώ του έλεγα (δεν ξέρω τι) προχωρούσε μπροστά και εγώ από πίσω. Και έκανε ότι με άκουγε πάντα, κουνώντας το κεφάλι και δείχνοντας να συμφωνεί χωρίς να μιλάει. Τελικά καταλήξαμε στον τελευταίο όροφο της εταιρίας σε ένα μέρος που δεν υπάρχει. Εκεί υπήρχε ένα σκοτεινό μπουντρούμι, βρόμικο, χαμηλοτάβανο με μεγάλες πέτρες σφηνωμένες στο χώμα. Ήθελε, λοιπόν, να με κλείσει μέσα! Και τότε άρχισα να τον παρακαλώ δύο και τρεις φορές «Όχι, Μ. μην μου το κάνεις αυτό, σε παρακαλώ» και μετά αυτός μπήκε ο μισός μέσα για να με πείσει να περάσω και εγώ μέσα! Και εγώ συνέχισα να τον παρακαλώ... Βέβαια μετά από αυτό ξύπνησα.
Νοιώθω ότι αξίζω πολλά και θέλουν να με κλείσουν σε ένα μπουντρούμι για να μην με βλέπει ο ήλιος! Ίσως να φταίει και το γεγονός ότι έχω δει από κοντά την φυλακή- μπουντρούμι του Κολοκοτρώνη στο Παλαμήδι  του Ναυπλίου. Η φυλακή του είναι  μια θεοσκότεινη τρύπα που μπαίνεις σκυφτός από μία πορτούλα (1,05x0,69μ.) και κατεβαίνεις σε βάθος 2,5 μ. χωρίς σκαλοπάτια, παράθυρο ή μία οπή εξαερισμού. Όταν είχα μπει σε αυτήν την τρύπα και έκατσα για λίγα λεπτά ομολογώ ότι ανατρίχιασα!


17 Μαρ 2011

Το μυστικό που ακόμα ψάχνω

Ε, ναι λοιπόν θα το παραδεχτώ! Το έχω διαβάσει αυτό το βιβλίο!  
Και ήρθε η ώρα να πω μια μικρή ιστοριούλα. Ήταν καλοκαίρι πριν μερικά χρόνια είχα αλλάξει χώρο εργασίας και τα πράγματα ήταν πολύ σκληρά για μένα. Ίσως και εγώ να τα ένοιωθα έτσι, γιατί αν χαλαρώσεις και δεις λίγο την ζωή σαν παρατηρητής βλέπεις ότι όλα είναι μάταια. Μπορεί να ακούγεται λίγο πεσιμιστικό αυτό, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει λόγος να βασανίζεσαι για πράγματα που δεν περνάνε από το χέρι σου. Με ποιο σοφά λόγια κάποιος ρωμαίος αυτοκράτορας είχε πει "Θεέ μου! Δώσε μου την δύναμη να αλλάξω αυτά που μπορώ, την υπομονή να αντέξω αυτά που δεν μπορώ, και την σοφία για να γνωρίζω την διαφορά μεταξύ τους". Παρόλα αυτά εγώ βρισκόμουν σε μια απελπισμένη κατάσταση, δηλαδή έτσι το έβλεπα στο μυαλό μου. Βρέθηκα στο Ελ. Βενιζέλος σε ένα ταξίδι αναψυχής και χαζεύοντας στα διάφορα μαγαζιά βρέθηκα και στο βιβλιοπωλείο στο οποίο βρήκα το βιβλίο "Το Μυστικό".  Εντυπωσιακό εξώφυλλο με μια δύναμη μαγική να σε τραβάει και το πίσω-φύλλο είχε μια περιγραφή ελκυστική. Ναι, επιθυμούσα να βρω το μυστικό, να δω που κάνω λάθος, τι πρέπει να αλλάξω, τι να διορθώσω. Ίσως να ήταν κάτι που μου ξέφευγε, το μυστικό των αιώνων που το ξέρουν οι λίγοι και προικισμένοι. Αυτό που κάνει τους ανθρώπους επιτυχημένους και κοινωνικά αποδεκτούς, πρωτοπόρους και ευτυχισμένους. Ήμουν αποφασισμένη να πάρω ένα βιβλίο να μου κρατά συντροφιά στο ταξίδι και ήταν αυτό.
Τελικά άρχισα να το διαβάζω το βιβλίο αφού είχε τελειώσει το ταξίδι μου. Τα πρώτα δύο με τρία κεφάλαια τα διάβασα με μεγάλη ευχαρίστηση, γιατί έβλεπα μια καινούρια ιδέα, αυτήν της έλξης των επιθυμητών πραγμάτων μόνο με τη σκέψη και νόμιζα ότι θα μπορούσε να έχει και μια βάση. Τα επόμενα κεφάλαια επαναλάμβαναν τις ίδιες ιδέες ασταμάτητα, αδιάκοπα και με τροποποιήσεις  πάνω στην κοινωνική ζωή, τα οικονομικά και άλλα θέματα που άρχιζαν να με κουράζουν. Τα τελευταία κεφάλαια τα διάβασα στην παραλία με μεγάλο κόπο και αυθυποβολή για να τελειώσω κάτι που είχα αρχίσει. Είναι από τα λίγα βιβλία που πιστεύω ότι το έχω σε άθλια κατάσταση: από την άμμο και το νερό της θάλασσας. Εντάξει, δεν το έριξα και μέσα στην θάλασσα, αλλά δεν το σεβάστηκα. Αλλά πόσο με σεβάστηκε αυτό;
Η αλήθεια είναι ότι είναι καλό να μην σκεφτόμαστε άσχημα και όχι για να μην προσελκύουμε τα άσχημα στην ζωή μας όπως λέει το βιβλίο, αλλά γιατί ασχημαίνουμε τις στιγμές μας μόνο με τις σκέψεις. Επίσης, χάνουμε ενέργεια και χρόνο κάνοντας άσχημες σκέψεις. Όμως όταν έχεις ένα πρόβλημα δεν μπορείς παρά να το σκέφτεσαι για να βρεις την λύση του. Πρέπει να εργαστείς για να λάβεις τους καρπούς των κόπων σου. Τίποτα δεν έρχεται ουρανοκατέβατα εκτός από την επιφοίτηση του αγίου πνεύματος! Οπότε μόνο οι σκέψεις δεν είναι τίποτα παραπάνω από όνειρα ανεκπλήρωτα.
Επίσης, γιατί πάντα οι άνθρωποι μπερδεύουν την φιλοσοφία με την επιστήμη; Είναι δύο ξεχωριστά πράγματα, πότε θα το καταλάβουμε πλέον. Απλά κάποιες φορές η φιλοσοφία έχει πει πράγματα που μετά από αιώνες η επιστήμη τα επισημοποιεί. Αλλά προσοχή! Η επιστήμη χρησιμοποιεί τους δικούς της όρους, τι δικές τη θεωρίες και κυρίως τα μαθηματικά και τα πειράματα. Αυτά είναι οι αποδείξεις των θεωριών της και δεν έχουν σχέση με την φιλοσοφία και την θρησκεία, που έχουν να κάνουν με ποιο μυστικιστικά, απόκρυφα και ψυχικά θέματα, έχουν ψήγματα αποδείξεων και φτάνουν ως εκεί που η καρδιά και το μυαλό μας τα δέχονται. Οπότε τι σχέση έχει το μυστικό της έλξης του βιβλίου και  η κβαντική θεωρία ή η θεωρία της σχετικότητας;! Έλεος! Εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι δεν είμαστε επιστήμονες και δεν μπορούμε να συλλάβουμε τις θεωρίες της φυσικής και μας πουλάνε ότι τους κατεβάσει η κούτρα τους... Εδώ πρέπει να προσθέσω ότι διακρίνω και μια αντιγραφή από θρησκείες και ανθρώπους όπως Χριστιανισμός, Βουδισμός, Ζεν, Δαλάι Λάμα, Μαχάτμα Γκάντι, Πάολο Κοέλιο. Με μόνο σκοπό  να στηρίξουν στην κεντρική ιδέα του βιβλίου: θετικές σκέψεις άρα έλξη θετικών καταστάσεων. Για να μην αναφερθώ σε άθλια και χαζά παραδείγματα ανθρώπων μέσα στο βιβλίο που κατέκτησαν γυναίκες, χρήματα, αναγνωσιμότητα (μόνο αυτά ζητά η κοινωνία μας) με την θεωρία της έλξης (όχι του Νεύτωνα μην μπερδευόμαστε).
Τελικά το μυστικό μου δίδαξε κάτι που όσο μεγαλώνω το βιώνω και το βλέπω γύρω μου όλο και ποιο συχνά. Είναι στιγμές που στην ζωή μας νοιώθουμε ότι είμαστε στον πάτο και όλα πάνε κατά διαόλου. Αυτές τις στιγμές, τις στιγμές της αδυναμίας μας, τις στιγμές της ανάγκης μας από ένα φιλικό χέρι και μια συμβουλευτική κουβέντα υπάρχουν κάτι τέτοια βιβλία που αν βρεθείς μπροστά τους σε κάνουν να νοιώσεις καλύτερα. Αλλά για πόσο όμως; Για τόσο όσο να καταλάβεις το ψέμα που κρύβουν και να αντιληφθείς ότι μόνο εσύ είσαι ικανός να βγάλεις τον εαυτό σου από την δύσκολη κατάσταση. Εμείς έχουμε την δύναμη και την μοίρα στα χέρια μας για να αλλάξουμε τα πράγματα που είμαστε ικανοί και δύναται να αλλάξουν.
Ελπίζω η γραφή μου να μην ήταν πολύ κριτική και η κατάκρισή μου να μην σας αφήνει άσχημα συναισθήματα. Αν πάλι έχετε διαβάσει το βιβλίο και έχετε μια άλλη άποψη, απλά μοιραστείτε την μαζί μου.
Η εικόνα είναι παρμένη από το παρακάτω site με μια ακόμα αρνητική κριτική που με βρίσκει σύμφωνη στο μεγαλύτερο μέρος της. Το Μυστικό/ The Secret: Μία “Σκληρή” Κριτική... http://www.metafysiko.gr/?p=4575

1 Μαρ 2011

Η Δίαιτα, η Διατροφή και οι Τέλειοι Άνθρωποι

Τι απελπισία είναι όλες αυτές οι δίαιτες που κατά καιρούς πρέπει να ακολουθήσεις αν είσαι γυναίκα!
Είναι γεμάτος ο κόσμος με τις τέλειες γυναίκες: οι διαφημίσεις, το ίντερνετ, η τηλεόραση, το σινεμά. Παντού βλέπεις τους ανθρώπους - μοντέλα και σου επιβάλλουν να ακολουθείς τα πρότυπά τους και τις επιταγές της μόδας. Αυτό το καταραμένο το photoshop φταίει για όλα... όλα είναι ψεύτικα και καλό-μακιγιαρισμένα. Τέλειοι άνθρωποι, γυναίκες, άντρες, σύζυγοι, ερωμένες, σπίτια, εξοχικά, αμάξια...
Μια κοινωνία όμορφα καμουφλαρισμένη, που αποπνέει τελειότητα και πολυτέλεια. Και για να είσαι μέρος της πρέπει και εσύ να είσαι τέλεια. Και τέλεια για μια γυναίκα πλέον θα πει να είσαι 1,70 και 55 κιλά. Μάλλον ακατόρθωτο για τις μέσες Ελληνίδες που κυμαίνονται στο 1,60- 1,67. Ποπό!! Τι πρόβλημα και αυτό! Να πάω στο κρεβάτι του Προκρούστη και θα με τραβάει... και που θα πάει θα ψηλώσω! Μετά θα πάω Βραζιλία να βρω τον καλύτερο πλαστικό για σώμα και πρόσωπο και όλα τέλεια!!!
Αηδίες... Έχει γεμίσει ο κόσμος από κομπλεξικούς ανθρώπους που νομίζουν ότι δεν είναι τέλειοι και ότι μόνο το τέλειο είναι καλό για αυτούς. Δηλαδή μιλάμε για την τέλεια αντίφαση!
Και εγώ λέω να συνεχίσω αυτή τη δίαιτα - υγιεινή διατροφή. Και να τώρα μια καινούρια λέξη πολύ της μόδας: Διατροφή. Πλέον δεν λέμε κάνω δίαιτα αλλά κάνω διατροφή. Τι ωραία! Έτσι νοιώθεις καλύτερα, δεν νοιώθεις τύψεις και βάζεις τους άλλους να σκέφτονται: "Μα καλά για τα Special Olympics ετοιμάζεται;". Γιατί, αν δεν κάνω λάθος, μέχρι πρότινος διατροφή νοούνταν για τους αθλητές, άντε και για τους αστροναύτες. Και για να δούμε τι διαφορά έχουν αυτές οι δύο λέξεις σύμφωνα με τον Κ. Μπαμπινιώτη:



Μάλιστα! Άρα δίαιτα είναι ο τρόπος της διατροφής μου και διατροφή είναι η συντήρηση του οργανισμού μου με την λήψη τροφής. Οι καινούργιες δίαιτες αποσκοπούν πλέον στην συντήρηση ή / και στην ελάττωση του σωματικού βάρους με την σωστή λήψη τροφής. Αυτό θα πει τρώω (σχεδόν) όλα τα φαγητά, αλλά μειώνω τις ποσότητες καθώς και τις ποσότητες λιπαρών ουσιών. Τι ωραία!
Το γεγονός είναι ένα: όσον αφορά το βάρος και την εξωτερική εμφάνιση ο κόσμος έχει χάσει το μέτρο. Οι μέτριοι άνθρωποι απορρίπτονται από το λεξιλόγιό μας και όχι μόνο... Τα πρότυπά μας αντικατοπτρίζουν μεγάλες προσδοκίες, μεγάλα σπίτια και υπάρχοντα, τέλειοι άνθρωποι και συμπεριφορές. Όλα τα άλλα είναι  μετριότητες και δεν μας αρμόζουν. Για αυτό έχουμε καταντήσει όλοι καταθλιπτικοί, γιατί μας μάθανε να κυνηγάμε το άπιαστο.
Ο παππούς μου έλεγε "Να απλώνεις το χέρι σου ως εκεί που φτάνεις". Κάτι θα ήξερε και αυτός...

17 Φεβ 2011

Ο έρωτας είναι ατύχημα...

Ο έρωτας είναι ατύχημα, εκεί που περπατάς απλά σου συμβαίνει...

Και είναι δύσκολο να τον βρεις έτσι εύκολα. Κάποιοι τον ψάχνουν απεγνωσμένα, κάποιοι τον προκαλούν να αποκαλυφθεί και άλλη περιμένουν απλά να έρθει. Και είναι και κάποιοι τυχεροί που τον βρίσκουν από νωρίς στην ζωή τους.
Αλλά πόσο θα διαρκέσει ο έρωτας; Και πόσο θα αργήσει; Και θα τα καταφέρει να γίνει αγάπη; Και θα  ναι επαρκής αυτή η αγάπη για την ζωή σου; Μπορεί να γίνει και ανάγκη, αλλά θα ναι τόσο άσχημο να γίνει συνήθεια. Η συνήθεια σκοτώνει όλα τα συναισθήματα, όταν θες να ξεφορτωθείς το αντικείμενο της συνήθειας σου τότε όλα τα άλλα αδειάζουν μέσα σου. 
Έτσι απλά περιμένεις στην επόμενη γωνία να σου έρθει κατακέφαλα... Δηλαδή ελπίζεις γιατί είσαι ονειροπόλος. Ναι, ακόμα! Μετά από τόσα χρόνια και τόσες εμπειρίες, μετά από τόσους διαφορετικούς και μη ταιριαστούς προς εσένα ανθρώπους, να ελπίζεις και να περιμένεις σαν μικρή παιδούλα ότι κάτι θα γίνει.

Τέλος, μπορεί να είσαι απλά από εκείνους τους ανθρώπους που απλά δεν ήταν γραφτό τους να βρουν τον έρωτα. Μπορεί να τους προσπέρασε και να μην το ένιωσαν καν!




27 Ιαν 2011

Τα περισσότερα πράγματα σε αυτήν την ζωή δεν περνάνε από το χέρι σου...

Τα περισσότερα πράγματα σε αυτήν την ζωή δεν περνάνε από το χέρι σου, για αυτό θα πρέπει να δίνεις τον καλύτερο εαυτό σου σε όλα τα άλλα.

Πόσο δύσκολο είναι να  αγωνίζεσαι συνέχεια και να μην εισπράτεις αυτό που επιθυμείς. Πρέπει να μάθεις να είσαι ευτυχισμένος με τα λίγα που σου δίνουν. Να ευχαριστείς το Θεό, την φύση, την τύχη σου για ό,τι έχεις. 
Αλλά είσαι ένας άνθρωπος που θες πολλά, παραπάνω και δεν αντέχεις να σε κρατάνε δέσμιο οι καταστάσεις. Περιμένεις την ευκαιρία να βρεθεί μπροστά σου, να την αντιληφθείς και να την αρπάξεις από τα μαλλιά. Να την κάνεις δικιά σου, να την εκμεταλλευθείς ως το τέλος. Να δώσεις πολλά, να πάρεις πολλά, να ολοκληρωθεί αυτή η πορεία ως τον επόμενό σου στόχο. Απλά κάποιες φορές βρίσκεσαι στο λάθος μέρος, την λάθος στιγμή, με την πιο λάθος αντίδραση. Είσαι σε μια κατάσταση που δεν αλλάζει, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν πιστεύουν στους ανθρώπους. Και όσο και αν προσπαθήσεις για το καλύτερο, δεν θα πιστέψουν ότι οι άνθρωποι αλλάζουν, βελτιώνονται και ολοκληρώνονται αρκεί να το θέλουν. Ναι! Είναι περίεργο αλλά υπάρχουν άνθρωποι που μένουν κολλημένοι στην πρώτη εντύπωση που τους δίνεις. Κρατάνε στο μυαλό τους το λάθος σου και μόνο. Δεν δέχονται τα επιχειρήματα σου, για αυτούς είναι μόνο δικαιολογίες. Κλείνουν τα μάτια στην βελτίωσή σου.
Πως να αλλάξεις την εικόνα που έχουν σχηματίσει για σένα; Δύσκολο πολύ, μάλλον άδικος κόπος.

Οπότε τι μπορεί να μένει να κάνεις για να φτιάξεις την εικόνα σου, την επικοινωνία σου, την ωραιοποιημένη και αψεγάδιαστη μορφή σου; Να ψεύδεσαι, να κρατάς τα μυστικά σου ακόμα ποιο βαθιά, τις σκέψεις σου περισσότερο κρυμμένες και να λες μόνο αυτό που θέλουν να ακούσουν. Να μην ασχολείσαι με τα λεγόμενα των άλλων, τις πράξεις τους, την απραξία τους και κυρίως όταν αυτά σε αφορούν και σε προσβάλουν. Να είσαι μια επιφάνεια γυαλιού που όλα  σαν νερό γλυστράνε μακριά σου. Τίποτα δεν σε επηρεάζει,  δεν σε ακουμπάει. Και πρέπει να είσαι πάντα χαμογελαστός, χαρούμενος, ευγενικός και αγαπητός με όλους.

Η ποιο καλή, ποιο όμορφη, ποιο αληθινή ουτοπία. Μια ψευδαίσθηση που αρέσει σε αυτούς που κοιτάνε μόνο την επιφάνεια και η ουσία τους διαφεύγει.