Περπατούσα το καταμεσήμερο στην Αθήνα..

Περπατούσα το καταμεσήμερο στην Αθήνα και ο ήλιος με ζέσταινε αφόρητα.
Κυνηγούσα την σκιά στους δρόμους που τριγυρνούσα, δύσκολο πράγμα στην Αθήνα των τσιμέντων. Και ξαφνικά βρέθηκα κάτω από τον ίσκιο μια συκιάς. Τα σύκα της ήταν μικρά και άγουρα ακόμη, αλλά η μυρωδιά  που ανέδυε ήταν έντονη. Μια δυνατή, γνωστή μυρωδιά που σου δίνει την υπόσχεση ότι οι καρποί της θα ναι ωραίοι. Αυτή η υπόσχεση για τον γλυκό, μυρωδάτο καρπό της που λιώνει μαλακά στο στόμα. Τόσες μνήμες από τα παιδικά καλοκαίρια, με την συκιά στο εξοχικό του παππού να με περιμένει μετά τον απογευματινό μπάνιο και εγώ να τρώω αχόρταγα τα σύκα της.

Συνέχισα τον δρόμο μου, έφτασα στον προορισμό μου και κατέληξα στο σπίτι με διαβατήριο για ξένους τόπους στα χέρια μου.