Θα ξυπνήσεις μετά το τρίτο κτύπημα του ρολογιού, θα περπατήσεις με τα μάτια κλειστά ως την τουαλέτα.
Το νερό θα ανοίξει τα μάτια σου, η καφετιέρα θα δουλεύει ταυτόχρονα. Ο καφές έτοιμος και το πρωινό μαζί σου στην τσάντα. Τα ρούχα θα είναι στην καρέκλα από το προηγούμενο βράδυ. Ντύνεσαι και δεν έχεις χρόνο να βαφτείς, μόνο μια αντηλιακή το πρόσωπο και οι φακοί να κάτσουν καλά στα μάτια.
Αμάξι, που έχεις παρκάρει; Αυτό μπορεί να το έχεις σκεφτεί και από το χτεσινό βράδυ για να έχεις την απάντηση έτοιμη. Όλα μέσα στην τσάντα: κλειδιά, πορτοφόλι, κινητό, πρωινό και ο καφές στο χέρι.
Μέσα στο αμάξι, στο δρόμο και στο άγχος για να φτάσεις την σωστή ώρα. Η κάρτα εισόδου; Ουφ, να την! Θα την χτυπήσεις στην ώρα σου, αρκεί η Αλεξάνδρας να είναι άδεια ή να περάσεις όλα τα φανάρια με πράσινο.
Στην δουλειά το πρώτο πράγμα που βλέπεις η ώρα που χτύπησες την κάρτα, την ίδια ώρα φεύγεις.
Και είσαι στο γραφείο με την ίδια βαρετή καλημέρα, στους ίδιους βαρετούς ανθρώπους, στην ίδια βαρετή ρουτίνα της πρωινής βάρδιας. Ξέροντας ότι θα κάνεις τα ίδια βαρετά πράγματα, στην ίδια βαρετή σειρά, για μια ακόμα βαρετή ημέρα.
Μια βάρδια εναλλασσόμενη με βραδινά και απογευματινά που κουράζει. Σε μια δουλεία που το μόνο που σου προσφέρει, πια, είναι λεφτά και το προνόμιο να λες ότι εργάζεσαι στην Ελλάδα την εποχή της κρίσης!
Κάποτε θα βρεθεί μια ευκαιρία για να αλλάξεις την ρουτίνα αυτή. Να ξεκουραστείς σε ένα οράριο πιο βατό και σε μια δουλειά που να σου προσφέρει την χαρά της δημιουργίας, της επικοινωνίας και της ανακάλυψης καινούριων ιδεών, ανθρώπων και γνώσεων.
Ναι, ε;!
