Και ποιος σου είπε...

Και ποιος σου είπε ότι είναι εύκολο να μοιράζεσαι πράγματα με τους γύρω σου;
Και ποιος σου είπε ότι εύκολα ανοίγεσαι για να μιλήσεις για τις πληγές σου;

Αυτό που σε πονά κρύβεται καμιά φορά μέσα σου. Και συ ο ίδιος νομίζεις ότι το 'χεις ξεχάσει, μέχρι να συμβεί κάτι και να εμφανιστεί απρόσμενα μπροστά σου.

Είναι κάτι πόνοι στην ψυχή βαθιά, που μόνο μια γυναίκα μπορεί να καταλάβει.
Και πρέπει να λες τα γεγονότα άχρωμα, άοσμα, χωρίς συναίσθημα, ενώ μέσα σου πονάς ακόμα.

Και τι να καταλάβει ένας πατέρας από αυτόν τον πόνο;
Και τι να καταλάβει ένας αδέσμευτος από αυτή τη στεναχώρια;
Τι μπορεί να καταλάβει μια ανέμελη κοπέλα για αυτήν την ανησυχία;

Μόνο μια μάνα μπορεί να νοιώσει. Μια υποψήφια μάνα, μια μάνα που έχει παιδιά, μια μάνα που απλά φοβάται για τα παιδιά της!

Άπνοια

Σήμερα ονειρευόμουν ότι με έπεισαν να πέσω σε φουρτουνιασμενη θάλασσα και με το πρώτο κύμα που πλησίασε πνιγόμουν!
Ήμουν μέσα στη θάλασσα και αυτή βαθιά, γεμάτη, αλλά και καθαρή.
Και εγώ με το κεφάλι κάτω από τόνους νερό με άπνοια...και με έσωσαν.
Η άπνοια όμως συνεχίζονταν και ξύπνησα!

Καλοκαίρια

Τα καλοκαίρια με τον καυτό ήλιο, με τις γαλάζιες θάλασσες, με την φέτα το καρπούζι στο χέρι θα χαίρεσαι σαν παιδί πάντα. Το μαγιό θα στεγνώνει πάνω στο σώμα μετά το πρωινό μπάνιο και τα μεσημέρια με το ίδιο μαγιό θα περνάνε κάτω από αχυρένιο ίσκιο. Θα τρέχεις στη θάλασσα πάλι πριν τελειώσει το μεσημέρι και θα ξαπλώνεις με την πετσέτα στα βότσαλα. Το αντηλιακό τις μισές φορές θα το ξεχνάς και ο ήλιος θα σε καίει γλυκά στο δέρμα. Όταν η ζέστη δε θα αντέχεται πια θα βουτάς με το κεφάλι στη θάλασσα ξανά και ξανά. Η παρέα δεν είναι απαραίτητη στα μεσημεριανά μπάνια, οι ρακέτες και το ραδιόφωνο χαλάνε την ηρεμία που σου παρέχει η φύση. Και όταν θα χεις δίπλα σου παρέα δεν χρειάζεται να μιλάς. Αυτά τα μπάνια είναι για να απολαμβάνεις την ησυχία και η μεσημεριανή παρέα σου το ξέρει. Και όταν κολυμπάς στην θάλασσα βαθιά πηγαίνεις, εκεί που έχει τα κρυστάλλινα, τα δροσερά νερά. Ύστερα, σαν κουραστείς, θα ξαπλώσεις ανάσκελα και θα κλείσεις τα μάτια και ο ήλιος θα κοκκινίζει τα πάντα.
Η πιο αγαπημένη θάλασσα, ο πιο χαμογελαστός ήλιος, η πιο καυτή αμμουδιά, το πιο λαχταριστό κυματάκι και ο ήχος απ'την μουσική των τζιτζίκιων. Μαγεία απτό Ελληνικό καλοκαίρι που έχουμε ζήσει στα παιδικά μας χρόνια και ξαναζούμε στην ίδια παραλία...
       

Είναι μέρες

Είναι μέρες που νοιώθεις ότι έχεις τόσα να πεις και το στόμα είναι κλειστό.

Οι λέξεις έχουν φύγει, οι έννοιες δεν υπάρχουν, οι ιδέες στέρεψαν. 

Είναι τόσα μέσα στο κεφάλι σου που δεν βρίσκουν έξοδο, ένα λογικό ειρμό να εκφραστούν.

Μόνο εικόνες άσχετες, σκηνές και λέξεις που δεν μπορείς να καταλάβεις.

Γλιστράς στην σκάλα και η κατηφόρα δεν έχει τελειωμό.

Πονεμένα πισινά, μια αγκαλιά, "σ' αγαπάω".

Φωνές και τσακωμοί. Αγγίγματα, σπρωξίματα.

"Συγνώμη" και ένας πόνος απογοήτευσης.

Γιατί το σ' αγαπώ να στο λένε όταν πέφτεις χαμηλά;

Γιατί όταν δεν πονάς παύουν να σε αγαπάνε;

κάποιες μέρες

Είναι κάποιες μέρες, είναι κάποια βράδια που θα τρυπώσεις ανύποπτα και ξαφνικά στο μυαλό μου.
Ποτέ δεν θα πάψω να σ' αναζητώ στις δύσκολες στιγμές μου.
Ποτέ δεν θα πάψω να σε νοσταλγώ στις χαρές μου.
Θα σε θυμάμαι να με νουθετείς, να με μαλώνεις, να με ακούς, να με καταλαβαίνεις, να με εμψυχώνεις.
Τα βάρδια που γυρίζω περπατώντας στο σπίτι και η κούραση έχει καταβάλει το κορμί μου, σε θυμάμαι γιατί μόνο εσύ με συμπονούσες.
Δύσκολος αποχωρισμός ο θάνατος.

βάσανο

Τα καταφέρνεις να τσακώνεσαι με αυτόν που θέλεις να αγαπιέσαι. Να βάζεις όρους, να σε ενοχλούν όλα, τα μικρά και τα μεγάλα. Nα νιώθεις ότι δεν έχεις την αγάπη που θέλεις. Να ζητάς, να ζητάς, να θες και άλλα. "Θα με πάρει τηλέφωνο σήμερα; Να πάρω εγώ, Γιατί είπε αυτό; Δε μ' αγαπά!" 

Και μετά όταν μένετε μόνοι σας για λίγο να νιώθεις ελεύθερη, χωρίς έγνοιες, χωρίς σκοτούρες. Μπορείς να κάνεις ότι σου κατέβει στο μυαλό.  Περνάν δυο μέρες, τρεις. Ω, τι ωραία ελευθερία! Και μετά σκέφτεσαι τώρα τι, έχω χωρίσει; Τώρα τι, τον θέλω ή όχι; Τώρα τι, με θέλει ακόμα; Με ήθελε ποτέ; Και είναι στιγμές που σου λείπει, και στιγμές μετά που λες "όχι, δε μου λείπει". Μετά σκέφτεσαι την ζωή σου με αυτόν, μετά χωρίς αυτόν. 

Και είσαι μπερδεμένη. Και δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει. Τόσες αντιστάσεις, τόσα όχι δεν θέλω. Τόσα θέλω περισσότερα. Αυτή η ζωή είναι στιγμές που είναι τόσο ξενέρωτη και νομίζεις ότι φταίνε οι άλλοι για αυτό. Και είναι στιγμές που το καταλαβαίνεις το λάθος σου και άλλες όχι. Και μετά χτυπά το τηλέφωνο, είναι αυτός. Μιλάτε, είσαι επιφυλακτική, κλείνετε. Και μετά έρχεται το  μήνυμα "σε σκέφτομαι και μου λείπεις".  Και τότε νιώθεις ότι ένα βάσανο γύρισε πίσω.

Είναι βάσανο ο έρωτας. Είναι κούραση η συμβίωση,  η επικοινωνία μέχρι να σε καταλάβει,  να τον καταλάβεις. Είναι αγώνας να σε δεχτεί, να τον δεχτείς.
Βάσανο έρωτας, κρυμμένος μες στα λόγια, τα βλέμματα, τα ψέματα.

Και δεν απαντάς! Από κοντά τα νεώτερα...

μια φορά ήταν ένα κορίτσι πάντα έφευγε...

Μια φορά ήταν ένα κορίτσι που πάντα έφευγε... Δεν μπορούσε να μείνει με κανένα αγόρι πάνω από τρίμηνο. Κάποιες φορές μάλιστα κατάφερνε όλη η ιστορία να κρατάει μερικές βδομάδες. Το μόνο πράγμα που μπορούσε να κρατήσει για μήνες ήταν ο παιχνίδι. Το παιχνίδι μέχρι να παραδεχτεί στον εαυτό της ότι της άρεσε το αγόρι. Το παιχνίδι για να δείξει στο αγόρι ότι το θέλει.

Αλλά και στις σχέσεις των μερικών μηνών δεν έδειχνε στα αγόρια ότι τα θέλει. Πάντα επιφυλακτική στις τηλεφωνικές επαφές , στα λόγια, στα χάδια, στα καυτά φιλιά.

Πολλές φορές κατάφερνε να βγάζει τον κακό εαυτό των αγοριών, το έβλεπε, το ένοιωθε μετά, αφού γινόταν. Δεν μπορούσε να ανοιχτεί σε κανέναν γιατί έπρεπε πάντα να προστατεύει τον εαυτό της. Δεν ήθελε να πληγωθεί ξανά και για να το κάνει αυτό έπρεπε να περιχαρακώσει τον εαυτό της. Ψυχρή, σκληρή, ωμή στις κουβέντες και λιγοστά τα χάδια.

Και μετά ήρθε ένα αγόρι που κυνήγησε το κορίτσι που ήθελε πάντα να φεύγει. Το κορίτσι αντιστάθηκε όπως πάντα, αλλά το αγόρι επέμενε και βρέθηκε μαζί της. Το αγόρι εκείνο ήταν τελείως διαφορετικό απ ότι είχε φανταστεί το κορίτσι. Αλλά το αγόρι μπορούσε να την κάνει να γελά, να περνάν όμορφα οι ώρες μαζί του, ξένοιαστα. Και το κορίτσι άρχισε τα χάδια και το αγόρι ζήτησε και άλλα, και άλλα, και άλλα. 

Μα ήταν στιγμές που το κορίτσι ένοιωθε ότι δεν έσπερνε πίσω χάδια, φιλιά, αγκαλιές, προσοχή. Ήταν αλήθεια αυτό όντως; Μήπως ήταν ο κακός της εαυτός που έβγαινε στη φόρα; Μήπως ήταν το συρματόπλεγμα του περιχαρακώματος που ορθωνόταν;  Μήπως το κορίτσι ξέχασε να είναι καλό με αυτούς που το προσέχουν; Μήπως το κορίτσι ξέχασε να αγαπά και θα χάσει το αγόρι; 

Το αγόρι που κατά καιρούς τα έκανε μαντάρα με τα μικρά ψεματάκια. Για να τους ευχαριστήσει όλους, μπέρδευε τις καταστάσεις και ξέχναγε που και που να ευχαριστεί τον εαυτό του.

Αλλά με το κορίτσι έγινε κακός γιατί ήταν το κορίτσι που πάντα ήθελε να φεύγει. Και το είχε καταλάβει, αλλά με λάθος τρόπο. Νόμιζε πως το κορίτσι δεν τον ήθελε! Αλλά αυτό το κορίτσι είχε πολλούς τοίχους, φράκτες, τρόπους να κρύβει τα συναισθήματά του. Να προσπαθεί να μην νοιώθει γιατί όποτε ένοιωθε πληγώνονταν πάντα.

Το κορίτσι που πάντα ήθελε να φεύγει τώρα ήταν παγιδευμένο.

Ήθελε να φύγει και έβρισκε τα ελαττώματα του αγοριού, όπως έκανε και με όλα τα άλλα αγόρια. Ήθελε όμως και να μείνει γιατί το αγόρι ήταν στιγμές που ήταν το καλύτερο αγόρι για εκείνη!  

Ένα παγιδευμένο κορίτσι μέσα στο μυαλό της, μέσα στο κορμί της, μέσα στην αγκαλιά ενός αγοριού που τώρα την έδιωχνε μακριά του....

Μωρό μου

Μωρό μου σήκωσες τα μάτια σου στον βραδινό ουρανό απόψε; 
Έχει ένα υπέροχο φεγγάρι που χαμογελά! 
Σημάδι ότι όμορφα πράγματα θα έρθουν για μας.
Μη ξεχνάς να σηκώνεις τα μάτια σου ψηλά, 
να βλέπεις τη φύση και τα θαύματα της,
την ομορφιά που περνάει δίπλα σου και χάνεται!

Και να μαι εδώ να οδηγώ και το φεγγάρι σαν κοιτώ 
να νοιώθω πως και γω του χαμογελώ!

οι ποιο ωραίες μέρες

οι ποιο ωραίες μέρες είναι αυτές που τις ταξιδεύουμε με ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν... οι αναμνήσεις είναι πάντα γλυκές από τις διακοπές
οι αναμνήσεις είναι πάντα γλυκές από αυτούς που μας αγάπησαν και μας αγαπούν ακόμα
όλοι οι άλλοι είναι διάττοντες αστέρες που εξαφανίζονται και απλά κάνουν ένα μικρό πέρασμα από την ζωή μας!

συρραμένα τουιτ

Βρήκα ένα καινούριο κόλπο! Λέω να συρράψω τα τουιτ μου σε παράγραφο και να γράψω μια ιστοριούλα, μπας και βγάλω κανένα νόημα, μπας και βρω καμιά άκρη. Τι γίνεται με μένα;

Μάλλον σκέφτομαι πολύ! Και πως να κάνεις ένα μυαλό να ηρεμήσει;
               

Συναντάς ανθρώπους σκεφτικούς στο δρόμο, σκυμμένους, με το κεφάλι κάτω, χαμένοι και αυτοί στις δικές τους σκέψεις όπως και συ... Και οι ματιές σας δεν συναντιούνται ποτέ!  

Μετά γνωρίζεις και άλλους ανθρώπους, συνδιαλέγεσαι μαζί τους και τότε καταλαβαίνεις. Διαβάζεις, σπουδάζεις, δουλεύεις, ξανά-σπουδάζεις, συνεχίζεις να δουλεύεις και μετά συναντάς ανθρώπους που δεν έχουν κάνει τίποτα απ' αυτά, μόνο λεφτά... Καθαρά λεφτά, νόμιμα, με πολύ δουλειά και κόπο, όπως ανακαλύπτεις τελικά. Και μετά σκέφτεσαι πόσο μάταια είναι τα δικά σου έργα;

Κάποιος με πίεσε σήμερα και νομίζει ότι έχει πάρει αυτό που θέλει. Εγώ ξέρω τι θέλει αυτός; Μα το σημαντικότερο ερώτημα είναι τι θέλω εγώ; Από αυτόν, από την ζωή, από το εαυτό μου. Όταν με πιέζουν πολύ φεύγω, όταν με πιέζουν περισσότερο γίνομαι καριόλα! Η ζωή περνάει και συ γίνεσαι τόσο καριόλα με αυτούς που επιμένουν, μα το αξίζουν. Κλειστές πόρτες, κλειστά παράθυρα κ ο αέρας θέλει και μπαίνει. Οι άντρες θέλουν να μπαίνουν στη ζωή σου μέσα από τη μικρή χαραμάδα που αφήνεις...

"νευρώσεις, απλώς νευρώσεις, υστερικές νευρώσεις!" είδα γραμμένο κάπου και σκέφτηκα μήπως εκφράζεται έτσι και για εμένα; Είχα μια άλλη απάντηση όμως, ίσως για να απαλύνω την ψυχή μου. Εύκολα λόγια ψυχολόγων που χρησιμοποιούν αυτοί που νομίζουν ότι ξέρουν. Τον εαυτό τους, τον ξέρουν;

Υπάρχουν και καλοί άνθρωποι στο κόσμο, παραχωμένοι μέσα στο βόθρο. Πόση βρόμα πρέπει να φας στα μούτρα και να μυρίσεις για να τους βρεις... Παρόλα αυτά αναρωτιέμαι που έχω μπλέξει πάλι; γαμώτο! Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν στους άλλους ότι τους έχει πληγώσει στο παρελθόν. Αυτοί που δεν μπορούν να ξεχωρίζουν την αλήθεια των άλλων! Είναι περιχαρακωμένοι στη δική τους πραγματικότητα, με παρωπίδες και δεν μπορούν να δουν καθαρά τι γυναίκα έχουν μπροστά τους.

Άντε, εσείς που ψάχνετε για πρίγκιπες να τους βρείτε, να παίρνουμε και μεις σειρά! Αυτοί οι πρίγκιπες στο twitter που νομίζουν ότι είναι διαφορετικοί άντρες από ότι κυκλοφορεί έξω στον κόσμο, πόσο λάθος κάνουν! Απατώνται πιστεύοντας ότι ψάχνουν την πραγματική αγάπη και το μόνο που κάνουν τελικά είναι να περιπλέκουν τα πράγματα με δύο - τρεις γυναίκες μαζί. Οι πραγματικοί άντρες, οι αληθινοί άνθρωποι και χαρακτήρες βρίσκουν τη γυναίκα που θέλουν και την διεκδικούν. Και υπάρχουν ακόμα τέτοιοι άντρες εκεί έξω δόξα το Θεό! Απλά οι γυναίκες πάντα θα περιμένουν τους πρίγκιπες και θα αναζητούν τον ρομαντισμό στις σχέσεις τους με τους άντρες. Μετά γνωρίζοντάς τον συνειδητοποίησα πως είμαι ονειροπόλα. Τελικά κάποιοι άνθρωποι είναι πρακτικοί και εμείς είμαστε απλά ονειροπόλοι! 

Τώρα πιστεύω ότι εμείς οι δυο ζούμε σε δύο διαφορετικούς κόσμους, αλλά και αληθινούς. Δεν έχω καμία διάθεση να σε παραμυθιάζω και εσύ το ίδιο, αφού λες την γνώμη σου και όχι ότι θέλω να ακούσω. Υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ μας σε τόσα επίπεδα, τόσες γέφυρες που πρέπει να κτίσουμε για να συνυπάρχουμε. Πρέπει να κουβεντιάσουμε, να κουβεντιάζουμε για να καταλάβει ο ένας τι θέλει ο άλλος, για να γνωρίσουμε αυτούς τους δύο κόσμους. Και τι μπορούν να κάνουν δύο διαφορετικοί κόσμοι μαζί; Να κάνουν βόλτες με το αμάξι στην Αθήνα τα βράδια.

χανόμαστε

και αυτές οι φιλίες που χάνονται στην καθημερινότητα
και τα χρόνια περνάνε και γίνονται εμπόδια...
ο χρόνος φίλε μου, ο χρόνος, αδέκαστος κριτής για όλα!
χάνομαι, χάνεσαι, χανόμαστε...

Ντρέπομαι...

Σήμερα το μεσημέρι, πηγαίνοντας στη δουλειά, ντράπηκα τόσο πολύ για την γιαγιά που ζητιάνευε και μου ζήτησε λίγο ψωμάκι...

Της έδωσα την μπανάνα που είχα μαζί μου, μου είπε ευχαριστώ πολύ και τότε ντράπηκα ακόμα πιο πολύ. Ντράπηκα, ένοιωσα ότι της έτρωγα το φαΐ...

Και μετά σκεπτόμενη ποίοι είναι αυτοί που της τρώνε το φαΐ και δεν ντρέπονται καθόλου, ντράπηκα ακόμα πιο πολύ... για λόγου τους!

Ρε γαμώτο δεν σκέφτονται τίποτα, δεν τους νοιάζει τίποτα, αφήνουν τους ανθρώπους να πεθαίνουν της πείνας.

Ντρέπομαι, ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος!

Βλέπω καθημερινά αρκετούς επαίτες, λίγοι με παρακαλάνε για 'λίγο ψωμάκι', ο άνθρωπος που έχει ανάγκη φαίνεται, στα μάτια του, στα ρούχα του...
    

Πόσο δρόμο έχουμε ακόμα να διανύσουμε για να γίνουμε άνθρωποι;!

Δρόμος μεγάλος, κρυμμένος και δύσκολος. 

Ακόμα και η γάτα μου έχει μάθει να μην τρώει όλο το φαΐ της γιατί μετά ξερνάει, δεν αντέχει το στομάχι της.

Τι στομάχι είναι αυτό που έχει ο άνθρωπος;

Δεν είμαστε ζώα, νομίζουμε ότι είμαστε ανώτερα από αυτά και βρισκόμαστε στην πλάνη.

Έχουμε γίνει οι βασιλιάδες όχι της ζούγκλας, αλλά του βασιλείου των σκουπιδιών που γεμίζουμε τον πλανήτη.

Κανένας άλλος έμβιος οργανισμός στον πλανήτη δεν έχει την δυνατότητα και την συνείδηση να καταλαβαίνει ότι σκοτώνει το ίδιο του το είδος, την φύση, τα ζώα και ταυτόχρονα, υποσυνείδητα και ενσυνείδητα να το χαίρεται!

Είμαι εγώ ο μεγάλος αρχηγός, το αφεντικό, η εξουσία, ο βασιλιάς, είμαι ΕΓΩ και μόνο!

Είμαστε άξιοι όλων των συμφορών μας γιατί εμείς τις δημιουργούμε.

Μεγαλώνοντας αντιλαμβάνομαι πόσο έχουμε παραστρατήσει και πόσο μας αξίζει να ζούμε στην μιζέρια μας!
    

Ντρέπομαι... γιατί υπάρχουν ζώα που δεν μπορούμε να τους μοιάσουμε.

Ντρέπομαι, γιατί βρισκόμαστε στο 2013 και δεν θέλουμε να μοιραστούμε τα παιχνίδια μας με τα άλλα παιδάκια σαν τα κακομαθημένα τα πεντάχρονα! Ούτε τα παλιά μας παιχνίδια, ούτε τα παλιά μας ρούχα θα δώσουμε δώρο στα άλλα παιδάκια...

Ντρέπομαι, γιατί δεν ντρέπονται αυτοί που πρέπει.

Ντρέπομαι, γιατί δεν έχουμε συνείδηση και συμπόνια στον πόνο του άλλου.

Ντρέπομαι, γιατί κλέβουμε το μέλλον από το παρόν.

Ντρέπομαι, γιατί κλέβουμε, τώρα, όλους και όλα που ζουν και ότι θα ζήσει.

Ντρέπομαι.

Μα ξέρετε κάτι; Δύο επί ένα, δύο τετραγωνικά μέτρα, αυτό είναι το βασίλειο που μας περιμένει όλους. Λίγοι το έχουν καταλάβει!

Η ζωή σου

Και ξαφνικά ξυπνάς και παίρνεις την απόφαση
να κάνεις την ζωή που πάντα ήθελες και ονειρευόσουν.
Να βρεις τους ανθρώπους που θα πορευτούν μαζί σου
στη ζωή αυτή που πάντα ήθελες και είχες αφήσει στην άκρη,
για μια ζωή πιο εύκολη, πιο ήρεμη, που κύλαγε σαν το νερό,
που δεν σε ένοιαζαν οι μέρες και οι εμπειρίες που περνούσαν.

Τώρα είναι η ώρα να βρεις τον άνθρωπο που θα είναι δίπλα σου,
θα καταλάβει την ψυχή σου, θα νοιώσει το κορμί σου.
Και όλα αυτά τα χρόνια που χάραξαν μέσα σου;
Όλες αυτές οι αμαρτίες που αποτυπώθηκαν στη μορφή σου;
Πως θα καταφέρεις να σβήσεις από πάνω σου ότι είναι γραμμένο;
Πως θα δείξεις ένα πρόσωπο διαφορετικό απ' ότι είσαι;

Η ζωή σου δεν είναι αυτή που ψάχνεις για το μέλλον,
είναι αυτή που ζεις τώρα, αυτή που έζησες τότε,
αυτή που σ' έχει κάνει τον άνθρωπο που είσαι τώρα!