Οι λέξεις έχουν φύγει, οι έννοιες δεν υπάρχουν, οι ιδέες στέρεψαν.
Είναι τόσα μέσα στο κεφάλι σου που δεν βρίσκουν έξοδο, ένα λογικό ειρμό να εκφραστούν.
Μόνο εικόνες άσχετες, σκηνές και λέξεις που δεν μπορείς να καταλάβεις.
Γλιστράς στην σκάλα και η κατηφόρα δεν έχει τελειωμό.
Πονεμένα πισινά, μια αγκαλιά, "σ' αγαπάω".
Φωνές και τσακωμοί. Αγγίγματα, σπρωξίματα.
"Συγνώμη" και ένας πόνος απογοήτευσης.
Γιατί το σ' αγαπώ να στο λένε όταν πέφτεις χαμηλά;
Γιατί όταν δεν πονάς παύουν να σε αγαπάνε;
