Περπατούσα το καταμεσήμερο στην Αθήνα..

Περπατούσα το καταμεσήμερο στην Αθήνα και ο ήλιος με ζέσταινε αφόρητα.
Κυνηγούσα την σκιά στους δρόμους που τριγυρνούσα, δύσκολο πράγμα στην Αθήνα των τσιμέντων. Και ξαφνικά βρέθηκα κάτω από τον ίσκιο μια συκιάς. Τα σύκα της ήταν μικρά και άγουρα ακόμη, αλλά η μυρωδιά  που ανέδυε ήταν έντονη. Μια δυνατή, γνωστή μυρωδιά που σου δίνει την υπόσχεση ότι οι καρποί της θα ναι ωραίοι. Αυτή η υπόσχεση για τον γλυκό, μυρωδάτο καρπό της που λιώνει μαλακά στο στόμα. Τόσες μνήμες από τα παιδικά καλοκαίρια, με την συκιά στο εξοχικό του παππού να με περιμένει μετά τον απογευματινό μπάνιο και εγώ να τρώω αχόρταγα τα σύκα της.

Συνέχισα τον δρόμο μου, έφτασα στον προορισμό μου και κατέληξα στο σπίτι με διαβατήριο για ξένους τόπους στα χέρια μου.

Έχω γεμίσει ψυχάκια...

Έχω γεμίσει ψυχάκια...
Φίλοι μου, γνωστοί μου συνάδελφοι όλοι με ψυχολογικά προβλήματα. Όλοι έχουμε τις μαύρες μας κάποιες φορές αλλά αυτό υπερβαίνει τα όρια. Και δεν φταίει το μνημόνιο και η οικονομική κρίση, υπήρχαν από πριν αυτά τα θεματάκια.
Υπάρχουν άνθρωποι που ενώ όλα πάνε καλά στη ζωή τους τα βλέπουν όλα μαύρα!
Γιατί τόσοι άνθρωποι με φανταστικά προβλήματα; Αρχίζω να πιστεύω ότι έχουν ανάγκη από πραγματικά  προβλήματα για να εκτιμήσουν την ζωή τους να είναι όμορφη, στρωμένη, ήρεμη...
Μπορεί και το μυαλό τους να τα δημιουργεί όλα αυτά γιατί έχουν ανάγκη το μελό, το πρόβλημα, την αναστάτωση. Και αυτό γιατί τόση ησυχία στην ζωή τους δεν τους αρέσει, την θέλουν την αναστάτωση την παρεξήγηση, κάτι βρε παιδί μου για να νοιώθουν ζωντανοί!
Εγώ πάλι νοιώθω ζωντανή με άλλα πράγματα, ποιο όμορφα, ποιο αληθινά, ποιο δύσκολα...