Πρωινό ξύπνημα

Είναι 6:30 το πρωί και είμαι ήδη μέσα στο αμάξι.
Φοράω γάντια στα δάκτυλα ανοιχτά, πιάνω το τιμόνι και αυτά παγώνουν.
Έχω κάνει ένα τέταρτο οδήγηση και το κλιματιστικό δεν βγάζει ζεστό αέρα. Σταματάω σε κάποιο από τα φανάρια της Ιουλιανού και προσπαθώ να ζεστάνω τα ακροδάκτυλά μου με την ανάσα μου. Τότε ακριβώς είναι που νοιώθω κάποιον να με κοιτά. Γυρίζω το βλέμα μου στο διπλανό αμάξι και κοιταζόμαστε με τον οδηγό. Τον κοιτάω και με κοιτά σαν να γνωριζόμαστε. Πρωινό αγουροξυπνημένο βλέμα και από τις δύο πλευρές και μια πεποίθηση ότι είμαστε γνωστοί. Κοιτάω ποιο προσεκτικά και ενθουσιάζεται, όχι δεν είναι γνωστός μου. Γυρίζω το κεφάλι μπροστά, το φανάρι ανάβει πράσινο και φεύγω.
Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί και κάπου να είχαν ξανασυναντηθεί οι ματιές μας, οι υπάρξεις μας.
Κάπου, σε ένα κόσμο που δυο όμοιες ψυχές μπορούν να αναγνωρίσουν η μια την άλλη χωρίς το περιτύλιγμα του σώματος.

Νέο έτος

Σκεφτόμενη την περσινή χρονιά το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι οι άντρες έπαιξαν μαζί μου όσο και εγώ μαζί τους!

Και αυτό που έχω να συμπεράνω από όλα αυτά είναι ότι για άλλη μια χρονιά με απογοήτευσαν. Για άλλη μια φορά αποδείχτηκαν μικροί, ανώριμοι και ανισόρροποι. Σίγουρα έχω και το μερίδιο της ευθύνης μου σε αυτό, αλλά σε κάθε παιχνίδι είναι δύο οι παίκτες.. Κάθε δράση έχει και αντίδραση.

Και η αλήθεια είναι ότι έχω βαρεθεί να φεύγω πάντα πρώτη, αφού δεν μπορώ να βρω τους δυνατούς για να πορευτώ μαζί τους.

Το κορυφαίο είναι ότι όσο ποιο ευθύς είσαι μαζί τους τόσο ποιο ανεξέλεγκτα και απροσάρμοστα φέρονται..

Τέλος πάντων για το  νέο έτος μου εύχομαι να βρω τον έρωτα που μου αξίζει.
Το ίδιο και σε σας :)