Είναι 6:30 το πρωί και είμαι ήδη μέσα στο αμάξι.
Φοράω γάντια στα δάκτυλα ανοιχτά, πιάνω το τιμόνι και αυτά παγώνουν.
Έχω κάνει ένα τέταρτο οδήγηση και το κλιματιστικό δεν βγάζει ζεστό αέρα. Σταματάω σε κάποιο από τα φανάρια της Ιουλιανού και προσπαθώ να ζεστάνω τα ακροδάκτυλά μου με την ανάσα μου. Τότε ακριβώς είναι που νοιώθω κάποιον να με κοιτά. Γυρίζω το βλέμα μου στο διπλανό αμάξι και κοιταζόμαστε με τον οδηγό. Τον κοιτάω και με κοιτά σαν να γνωριζόμαστε. Πρωινό αγουροξυπνημένο βλέμα και από τις δύο πλευρές και μια πεποίθηση ότι είμαστε γνωστοί. Κοιτάω ποιο προσεκτικά και ενθουσιάζεται, όχι δεν είναι γνωστός μου. Γυρίζω το κεφάλι μπροστά, το φανάρι ανάβει πράσινο και φεύγω.
Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί και κάπου να είχαν ξανασυναντηθεί οι ματιές μας, οι υπάρξεις μας.
Κάπου, σε ένα κόσμο που δυο όμοιες ψυχές μπορούν να αναγνωρίσουν η μια την άλλη χωρίς το περιτύλιγμα του σώματος.
Φοράω γάντια στα δάκτυλα ανοιχτά, πιάνω το τιμόνι και αυτά παγώνουν.
Έχω κάνει ένα τέταρτο οδήγηση και το κλιματιστικό δεν βγάζει ζεστό αέρα. Σταματάω σε κάποιο από τα φανάρια της Ιουλιανού και προσπαθώ να ζεστάνω τα ακροδάκτυλά μου με την ανάσα μου. Τότε ακριβώς είναι που νοιώθω κάποιον να με κοιτά. Γυρίζω το βλέμα μου στο διπλανό αμάξι και κοιταζόμαστε με τον οδηγό. Τον κοιτάω και με κοιτά σαν να γνωριζόμαστε. Πρωινό αγουροξυπνημένο βλέμα και από τις δύο πλευρές και μια πεποίθηση ότι είμαστε γνωστοί. Κοιτάω ποιο προσεκτικά και ενθουσιάζεται, όχι δεν είναι γνωστός μου. Γυρίζω το κεφάλι μπροστά, το φανάρι ανάβει πράσινο και φεύγω.
Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί και κάπου να είχαν ξανασυναντηθεί οι ματιές μας, οι υπάρξεις μας.
Κάπου, σε ένα κόσμο που δυο όμοιες ψυχές μπορούν να αναγνωρίσουν η μια την άλλη χωρίς το περιτύλιγμα του σώματος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου