Έχουμε γεμίσει μίσος προς άλλους και όλα. Και το μίσος δεν είναι ωραίο συναίσθημα, δηλητηριάζει τα πάντα. Προσπαθώ να το πετάξω μακριά μου.
Το βλέπω παντού στο ίντερνετ, στα μπλοκ, στις κριτικές, στον κόσμο γύρω μου. Ένα υποβόσκων ψήγμα μνησικακίας, πράγμα που ούτε ο εκφραστής του δεν μπορεί να συλλάβει. Μια κριτική και κατάκριση σε όλα. Λες και εμείς είμαστε οι καλύτεροι, οι ανώτεροι, οι προικισμένοι, οι έξυπνοι και όλοι οι άλλοι είναι χαζοί, ατάλαντοι, κατώτεροι, χειρότεροι μας. Και είναι που το μίσος θεριεύει όταν δούμε πως αυτοί βρίσκονται σε ανώτερες θέσεις, έχουν την ικανότητα να εισακούονται, να πρωτοστατούν, να καθοδηγούν. Λες και έχει σημασία το πόσοι ακολουθούν εσένα και πόσοι τον άλλο. Σημασία έχει το να νιώθεις εσύ καλά και να αποβάλλεις τα συναισθήματα που σε κάνουν μικρό, κακό, μη ευτυχισμένο. Δεν θα γίνεις μεγάλος με το να υποσκάπτεις τον άλλο. Μπορείς να δεις και να διδαχτείς από τον τρόπο που κάποιος είναι μπροστά. Τι είναι αυτό που έκανε για να βρίσκεται εκεί που είναι; Μπορείς να το κάνεις και εσύ; Θες να το κάνεις; Υπερβαίνει τις αρχές σου; Υπερβαίνει την ύπαρξη σου; Όλα είναι σχετικά.
Βέβαια το καταλαβαίνω όλο αυτό το μίσος. Φταίει η εποχή μας. Που έχουμε μπερδέψει την αλήθεια με το ψέμα, την ουσία με την βλακεία, την ευκαιρία με την ημιαπασχόληση, την ύπαρξη με την κατάκτηση χρημάτων και θέσεων. Λες και η ζωή είναι φτιαγμένη για τα χρήματα και για τις μεγάλες καρέκλες. Λες και γεννηθήκαμε για να δουλεύουμε και να έχουμε κοινωνική αναγνώριση. Είναι βέβαια που δεν υπάρχουν χρήματα, οράματα, όνειρα, πρότυπα, αγάπη, αποδοχή των άλλων και των ελαττωμάτων τους. Είμαστε άνθρωποι μπορούμε να έχουμε και τρωτά σημεία! Έχει πέσει μια σκόνη βρωμιάς και αναλήθειας και σκεπάζει όλα τα αληθινά και ωραία. Ο κόσμος νοιώθει απειλή από την εργασία ή την μη εργασία, αγανάκτηση από τα χρήματα των λίγων και την φτώχεια, απελπισία από την αποδοχή ή όχι του γεγονότος ότι έτσι ήταν πάντα.
Όλα αυτά έχουν μπερδέψει τις σκέψεις και τα συναισθήματα, δεν έχουμε τις σωστές αντιδράσεις και δεν ξέρουμε ποια είναι η σωστή κίνηση. Αλλά το μίσος, η βία αναπαράγουν τον εαυτό τους και έχουμε γεμίσει από αυτά. Δεν είναι καλοί σύμβουλοι. Μόνο με την ψυχραιμία και την βαθιά αναγνώριση και παρατήρηση των προβλημάτων, ίσως βρούμε κάποια λύση. Και δυστυχώς δεν είμαι σε θέση να δώσω λύσεις! Ίσως για τον καθένα η λύση να είναι διαφορετική. Πάντως όλη αυτή η κακία δεν είναι λύση, δεν είναι η δική μου λύση. Με κάνει να νοιώθω ακόμα και περισσότερο άσχημα, πιο κακιά, πιο απελπισμένη, πιο μπερδεμένη και μπλεγμένη μέσα σε ένα ανακυκλωμένο βόθρο. Προσπαθώ ότι θεωρώ ανάξιο λόγου να μην το μνημονεύω και να το προσπερνώ. Προσπαθώ, όσο μπορώ.
Τελικά ότι δεν μας αρέσει το βγάζουμε στη ζωή μας. Και 'γω πετάω το μίσος!
