Είναι μέρες που νομίζω ότι θα ξυπνήσω και θα είσαι κοντά μου. Αυτές τις ώρες στον ύπνο μου ξέρω και δεν ξέρω ότι δεν υπάρχεις. Οι μόνες φορές που ο πόνος μου γαληνεύει είναι όταν πιστεύω ότι έχεις πάει ένα ταξίδι και θα γυρίσεις. Και έτσι έχω πείσει τον εαυτό μου ότι θα επιστρέψεις.
Είναι τόσο δύσκολο να συνειδητοποιήσω την ανυπαρξία σου. Το υλικό, το φθαρτό σου σώμα δεν υπάρχει. Όμως ζεις καθημερινά μέσα μου: στο μυαλό μου, στην καρδία μου, στην ανάγκη μου για σένα. Το άσχημο είναι ότι δύσκολα κάποιος μπορεί να καταλάβει τα θέλω μου, τα συναισθήματά μου όπως εσύ. Ίσως, πάλι, απλά να έδειχνες ότι καταλαβαίνεις για να μη νοιώσω άσχημα. Πάντως οι κουβέντες μας ακόμα και αυτές οι ανούσιες μου λείπουν.
Όταν σε βλέπω στα όνειρά μου είναι μια ευλογία. Πάντα χαρούμενη και ευτυχισμένη σε βλέπω και πάντα με αγάπη και ανάγκη επικοινωνίας. Ότι ακριβώς θέλω. Και έχω τόσους μήνες να σε δω! Μου λείπεις, έλα πάλι, σε περιμένω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου