Ο χειρότερος μου εφιάλτης είναι όταν χάνομαι μέσα σε μεγάλα, πολυώροφα κτήρια και βρίσκομαι σε γωνιές που ούτε καν έχει κανείς φανταστεί και όλο ψάχνω την έξοδο και όλο και πιο πολύ χώνομαι στα έγκατα του κτηρίου. Οι ποιο άσχημοι εφιάλτες από αυτούς καταλήγουν με εμένα σφηνωμένη σε ένα άνοιγμα παραθύρου στο οποίο έρπομαι για να βρω την άκρη-έξοδο. Τελικά όμως δεν καταλήγω πουθενά και στην άλλη άκρη επικρατεί βαθύ σκοτάδι. Μεγάλη απελπισία! Τις πρώτες φορές που είχα δει αυτούς τους εφιάλτες ξύπναγα, τώρα ποια έρχεται το επόμενο όνειρο και ξεχνιέμαι. Κάποιες φορές πάλι έχω καταφέρει να βρω την άκρη.
Πριν από τρεις μέρες είχα ένα από τα ποιο άσχημα όνειρα. Είδα ότι μετά από ένα λεκτικό διαξιφισμό με κάποιους συνάδελφους για κάτι που ούτε καν θυμάμαι, που δεν προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση, τιμωρήθηκα! Το αφεντικό μου με πήρε να μου μιλήσει προσωπικά και ενώ του έλεγα (δεν ξέρω τι) προχωρούσε μπροστά και εγώ από πίσω. Και έκανε ότι με άκουγε πάντα, κουνώντας το κεφάλι και δείχνοντας να συμφωνεί χωρίς να μιλάει. Τελικά καταλήξαμε στον τελευταίο όροφο της εταιρίας σε ένα μέρος που δεν υπάρχει. Εκεί υπήρχε ένα σκοτεινό μπουντρούμι, βρόμικο, χαμηλοτάβανο με μεγάλες πέτρες σφηνωμένες στο χώμα. Ήθελε, λοιπόν, να με κλείσει μέσα! Και τότε άρχισα να τον παρακαλώ δύο και τρεις φορές «Όχι, Μ. μην μου το κάνεις αυτό, σε παρακαλώ» και μετά αυτός μπήκε ο μισός μέσα για να με πείσει να περάσω και εγώ μέσα! Και εγώ συνέχισα να τον παρακαλώ... Βέβαια μετά από αυτό ξύπνησα.
Νοιώθω ότι αξίζω πολλά και θέλουν να με κλείσουν σε ένα μπουντρούμι για να μην με βλέπει ο ήλιος! Ίσως να φταίει και το γεγονός ότι έχω δει από κοντά την φυλακή- μπουντρούμι του Κολοκοτρώνη στο Παλαμήδι του Ναυπλίου. Η φυλακή του είναι μια θεοσκότεινη τρύπα που μπαίνεις σκυφτός από μία πορτούλα (1,05x0,69μ.) και κατεβαίνεις σε βάθος 2,5 μ. χωρίς σκαλοπάτια, παράθυρο ή μία οπή εξαερισμού. Όταν είχα μπει σε αυτήν την τρύπα και έκατσα για λίγα λεπτά ομολογώ ότι ανατρίχιασα!
