Σήμερα το μεσημέρι, πηγαίνοντας στη δουλειά, ντράπηκα τόσο πολύ για την γιαγιά που ζητιάνευε και μου ζήτησε λίγο ψωμάκι...
Της έδωσα την μπανάνα που είχα μαζί μου, μου είπε ευχαριστώ πολύ και
τότε ντράπηκα ακόμα πιο πολύ. Ντράπηκα, ένοιωσα ότι της έτρωγα το φαΐ...
Και μετά σκεπτόμενη ποίοι είναι αυτοί που της τρώνε το φαΐ και δεν
ντρέπονται καθόλου, ντράπηκα ακόμα πιο πολύ... για λόγου τους!
Ρε γαμώτο δεν σκέφτονται τίποτα, δεν τους νοιάζει τίποτα, αφήνουν τους ανθρώπους να πεθαίνουν της πείνας.
Ντρέπομαι, ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος!
Βλέπω καθημερινά αρκετούς επαίτες, λίγοι με παρακαλάνε για 'λίγο ψωμάκι', ο
άνθρωπος που έχει ανάγκη φαίνεται, στα μάτια του, στα ρούχα του...
Πόσο δρόμο έχουμε ακόμα να διανύσουμε για να γίνουμε άνθρωποι;!
Δρόμος μεγάλος, κρυμμένος και δύσκολος.
Ακόμα και η γάτα μου έχει μάθει να μην τρώει όλο το φαΐ της γιατί μετά ξερνάει, δεν αντέχει το στομάχι της.
Τι στομάχι είναι αυτό που έχει ο άνθρωπος;
Δεν είμαστε ζώα, νομίζουμε ότι είμαστε ανώτερα από αυτά και βρισκόμαστε στην πλάνη.
Έχουμε γίνει οι βασιλιάδες όχι της ζούγκλας, αλλά του βασιλείου των σκουπιδιών που γεμίζουμε τον πλανήτη.
Κανένας άλλος έμβιος οργανισμός στον πλανήτη δεν έχει την δυνατότητα και την συνείδηση να καταλαβαίνει ότι σκοτώνει το ίδιο του το είδος, την φύση, τα ζώα και ταυτόχρονα, υποσυνείδητα και ενσυνείδητα να το χαίρεται!
Είμαι εγώ ο μεγάλος αρχηγός, το αφεντικό, η εξουσία, ο βασιλιάς, είμαι ΕΓΩ και μόνο!
Είμαστε άξιοι όλων των συμφορών μας γιατί εμείς τις δημιουργούμε.
Μεγαλώνοντας αντιλαμβάνομαι πόσο έχουμε παραστρατήσει και πόσο μας αξίζει να ζούμε στην μιζέρια μας!
Ντρέπομαι... γιατί υπάρχουν ζώα που δεν μπορούμε να τους μοιάσουμε.
Ντρέπομαι, γιατί βρισκόμαστε στο 2013 και δεν θέλουμε να μοιραστούμε τα παιχνίδια μας με τα άλλα παιδάκια σαν τα κακομαθημένα τα πεντάχρονα! Ούτε τα παλιά μας παιχνίδια, ούτε τα παλιά μας ρούχα θα δώσουμε δώρο στα άλλα παιδάκια...
Ντρέπομαι, γιατί δεν ντρέπονται αυτοί που πρέπει.
Ντρέπομαι, γιατί δεν έχουμε συνείδηση και συμπόνια στον πόνο του άλλου.
Ντρέπομαι, γιατί κλέβουμε το μέλλον από το παρόν.
Ντρέπομαι, γιατί κλέβουμε, τώρα, όλους και όλα που ζουν και ότι θα ζήσει.
Ντρέπομαι.
Μα ξέρετε κάτι; Δύο επί ένα, δύο τετραγωνικά μέτρα, αυτό είναι το βασίλειο που μας περιμένει όλους. Λίγοι το έχουν καταλάβει!
