Και ξαφνικά η καρδιά μου πάει να σπάσει! Έχει γεμίσει το στήθος μου και το στέρνο μου ανεβοκατεβαίνει. Η καρδία μου μεγαλώνει, αυξάνει, ξεχειλίζει και πονάει. Δεν ξέρω τι είναι αυτό το συναίσθημα, αλλά και πάλι ξέρω.
Έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου Αφρική. Τόσες ανάσες, τόσα πρωινά, τέτοια μαγεία... Αναπνοές βαθιές και μεγάλες και τα πνευμόνια μου έχουν γεμίσει σκόνη. Σκόνη που έχει μπει μέσα στις κυψελίδες τους, είναι μέσα στο αίμα, στα κύτταρα μου. Η μαύρη ήπειρος έχει διεισδύσει σε όλο τον οργανισμό μου.
Το βλέμμα μου έχει χαθεί μέσα στη σαβάνα, έχει περιπλανηθεί στο ψηλό κιτρινωπό χορτάρι. Τα μάτια μου έχουν ψάξει και έχουν βρει τόσα άγρια ζώα. Ο δρόμος ατελείωτος καφετί και με λακκούβες, ταρακουνίματα, πειράγματα, σχόλια, βλέμματα και γέλια. Όλα μέσα στο πρόγραμμα και η Αφρική σε κάνει να ανοίγεις την καρδιά σου και να δέχεσαι τον κόσμο της με αγάπη και συμπόνια. Φτώχεια, ξυπόλυτα παιδιά, παζάρια για να αγοράσεις, βοήθεια από τους φίλους. Και είσαι τόσο ανοιχτός άνθρωπος πλέον που κάνεις ποιο εύκολα φίλους, έχεις μοιραστεί μαζί τους μια εμπειρία ζωής άλλωστε.
Και το μυαλό μου πονάει και η καρδιά μου αναπολεί. Καμιά φορά οι δύσκολες καταστάσεις απλά με μαγεύουν. Ήρθε όμως η ώρα να πάρω τις αποφάσεις ενός ενήλικα, σοβαρού ανθρώπου. Γιατί στη ζωή πρέπει να προχωράμε μπροστά, να εξελισσόμαστε και οι εμπειρίες μας να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.
Και το μυαλό μου πονάει και η καρδιά μου αναπολεί. Καμιά φορά οι δύσκολες καταστάσεις απλά με μαγεύουν. Ήρθε όμως η ώρα να πάρω τις αποφάσεις ενός ενήλικα, σοβαρού ανθρώπου. Γιατί στη ζωή πρέπει να προχωράμε μπροστά, να εξελισσόμαστε και οι εμπειρίες μας να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου