Το μυθιστόρημα που διαβάζω μυρίζει όπως τα καινούρια βιβλία
που παίρναμε στο Δημοτικό.
Από μικρή έχωνα την μύτη μου ανάμεσα στο ανοιχτό
βιβλίο και το πρόσωπό μου χάνονταν μέσα. Βαθιές ανάσες και ααααα, τι ωραία μυρωδιά!
Μπορεί να ήταν και από τα λίγα πράγματα που μου άρεσε στα καινούρια μου βιβλία
τότε. Νομίζω ότι η μητέρα μου αναρωτιόνταν «Μα τι κάνεις εκεί; Γιατί δε
διαβάζεις;» Πρέπει να νόμιζε ότι ή είμαι χαζή ή βρήκα καινούριους τρόπους να τεμπελιάζω.
Και όμως όταν διάβαζα πολλές φορές σταμάταγα για να μυρίσω το καινούριο
βιβλίο.
Οι μυρωδιές, τι όμορφο πράγμα, μπορούν να κάνουν μια στιγμή
να χαραχτεί μέσα σου για πάντα. Μια
μυρωδιά πάντα κρυμμένη στον εγκέφαλο σου, έτοιμη όταν την αναγνωρίσεις με την όσφρηση
σου, να σου ανοίξει την πόρτα σε αναμνήσεις. Και οι ευχάριστες αναμνήσεις σε
κάνουν απλά να χαμογελάς!
