Την τελευταία φορά που έκλαψα γοερά ήταν πριν μήνες. Ήταν στις 7 Ιουλίου, ήμουν στη δουλειά και έκλαιγα μπροστά στους συναδέλφους, χωρίς ντροπή.
Ήταν μια είδηση που μου έκοψε τα γόνατα, μούδιασαν τα πόδια μου ολόκληρα, με άφησε άφωνη. Νόμισα πως δεν ανέπνεα πια, η καρδιά μου είχε σταματήσει, είχα παγώσει από το νέο. Για ώρες δεν ήθελα να το πιστέψω. Μοιράστηκα τον πόνο και με άλλους συνάδελφους. Μια είδηση που κανείς δεν ήθελε να την πιστέψει. Μια απώλεια, ένας πόνος, ένα γιατί, κάτι απρόσμενο. Περίμενα να είναι ένα αστείο. Πόσο το ήθελα να είναι ψέμα!
Να φύγεις τόσο νωρίς, δεν είχες προλάβει να κλείσεις τα 35. Ένας φίλος, μια εικόνα πάντα χαμογελαστή, σπινθηροβόλο γελαστό βλέμμα και περίεργα πολύπλοκη διατύπωση του λόγου. Τόσο πρωτότυπα ο εαυτός του, τόσο αληθινός, χειμαρρώδης, με εκφράσεις και ματιές όλο νόημα για τους μύστες της ζωής σου. Ένα πολύ καλό και αγαπητό παιδί για όλους τους γνωστούς του.
Ακόμα τον θυμάμαι, ο πόνος έχει φύγει και έχει μείνει η απώλεια. Κάποιες φορές υπάρχει ένα κενό που νοιώθω μέσα μου. Είναι στιγμές που νομίζω ότι είναι ακόμα σε αυτόν τον κόσμο. Και μετά θυμάμαι ότι έχει φύγει. Αλλά μένει στην μνήμη μου πάντα το χαμόγελό του.
Πόσα ακόμα είχαμε να πούμε και να κάνουμε Γιώργο;! Πόσα όνειρα και κουβέντες που δεν ειπώθηκαν. Πόσες χαρές και λύπες που δεν θα μοιραστούν. Πόσα πράγματα κρυφά και μπερδεμένα θα μείνουν στη λήθη. Πόσες σκέψεις και φόβους που δεν θα ομολογήσουμε. Και εσύ πάντα θα χαμογελάς και θα περνάς καλά με τα τραγούδια που αγαπάς.
Στον Γιώργο, επειδή τους αγαπούσε!
Για αυτούς που αγαπάμε δεν δεχόμαστε την λέξη "πέθανε". Πιστεύουμε ότι έχουν φύγει για κάπου μακριά και περιμένουμε να βρεθούμε ξανά μαζί τους. Άλλωστε ακόμα ζουν μέσα στο μυαλό και την καρδιά μας, με το χαμόγελό τους, την φιλία και την αγάπη τους.
