Κάποιες στιγμές στον καθρέφτη αντικρίζω μικρά σου κομμάτια.
Το DNA μιλάει ακόμα και μέσα από τα γηρατειά μου.
Και τότε ξαφνικά και ραγδαία μου λείπεις και η απουσία σου κατακλύζει την ύπαρξη μου.
Η μνήμη, η απουσία, η αγάπη, η λύπη όλα γεμίζουν το αδειανό δωμάτιο.
Και να σουν εδώ να δεις πως η ζωή προχωρά και χωρίς εσένα, όμορφα και λυπημένα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου